
Afgelopen week werd ik op straat aangesproken door mijn favoriete buurjongen. Van 8 jaar oud en vier turven hoog. Met een inimini-hanenkam… Zoals ik al zei: mijn favoriete buurjongen!

Het heeft even geduurd voordat ik door de luiers, ik bedoel bomen, het bos weer zag. In mijn achterhoofd wist ik dat het nog ergens moest zijn. Als ik me nu maar eerst door die stapels billendoekjes, hopen rompertjes en rondslingerende slabbetjes heen werkte. Dan zou ik er toch wel weer op stuiten?

Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

In de milion dollar shoes post noemde ik mijn andere geweldige Milaan aankoop voor D-day al even, maar ik had nog beloofd een fotootje van de schatjes te posten… Dus bij deze!