Half januari, het lijkt alweer zo lang geleden. Dat was voor mij de kick-off van dé tripjesperiode. Achtereenvolgens stonden Brugge, Barçelona, Berlijn en Madrid op het programma. Heel vervelend. De tripjesperiode ging ook tergend langzaam voorbij, maar dat is meestal met iets wat helemaal niet leuk is natuurlijk.
Twee van de vier trips waren work-related en dus mocht ik samen met mijn dearest Fashionscene collega op stap. En zoals altijd met dit soort werkuitjes, waarbij je elkaar op een heel andere en veel intensievere manier meemaakt, leer je compleet nieuwe kanten van de ander kennen…
Donderdag 18 januari, 6.30 uur: we bevinden ons op dit voor mij onchristelijke tijdstip in het vliegmachientje dat ons voor BREAD & butter naar Barçelona zal brengen. Wie had er ook alweer bedacht dat het handig was om zo vroeg te vliegen?! Ik heb het namelijk geweten, en de tere schouder van mijn inimini wederhelft ook…
Ondergetekende is namelijk erg goed in dingen zoals slapen, lui zijn en dingen uitstellen maar ik heb nog een andere grote kwaliteit. I’m a pro at fainting. En als ik zeg pro dan bedoel ik ook pro. Ik ken niemand in mijn omgeving die vaker flauwvalt/is flauwgevallen dan ik. Zonder dat ik hiermee denk op te scheppen, het is gewoon een feit.
Het begon ooit toen ik een jaar of 6 was en met mijn vinger tussen de deur kwam bij een tennishal. De aanblik van mijn vinger die geplet was tot het formaat van een paperclip was voldoende om nokkie te gaan. Dat was het begin van een prachtige, nog steeds bloeiende flauwvalcarrière. Het lastige, dan wel handige, is alleen dat ik precies weet wanneer ik wel weer eens een klein kunststukje op zou kunnen voeren. Extreme weersomstandigheden (ik noem een aantal keer flauwvallen in een skilift), extreme drukte (bijvoorbeeld hartje zomer in een bomvolle trein richting het strand) en extreme vroegte. Of een combinatie van deze factoren.
En daar schakel ik even terug naar het vliegtuig richting Barça. Extreme vroegte? Check (voor mij althans, de 3 uurtjes slaap van die nacht volstonden niet). Tel daar bij op dat ik er ook nog een handje van heb om mijn act op te voeren wanneer ik in een openbaar vervoer ‘iets’ zit waar ik niet 1-2-3 uit kan (trein, bus, vliegtuig) en de perfecte omstandigheden waren geschapen. Ik kondig net als altijd netjes aan dat ik er ‘tussenuit knijp’ en vlij (lees: gooi) mijn hoofd neer op de 0,5 cm brede schouder van mijn collegaatje. Ik ben op dreef en weet deze sessie uit te rekken tot 2,5 a 3 keer knock-out gaan. Wat een goed begin van de trip en dat noem ik nog eens bonden met je collega!
Nu bleek dat wij Fashionsceners weer eens iets gemeen hadden. Mijn better half bleek ook een knap staaltje flauwvalkunstjes in huis te hebben, maar zij bewaart het voor de avonduren, in clubs, restaurants of kroegen. Nice, nog 2 andere specialiteiten erbij en we vormen een kwartet!
De laatste weken ben ik op de proef gesteld hoe het met mijn skills staat op het gebied van reageren op andere personen die flauwvallen, of hard op weg zijn om even het bewustzijn te verliezen. Ik dacht altijd dat ik dan gewoon geen partypooper zou zijn en gezellig mee zou doen. Think again. Twee vriendinnetjes hebben me onafhankelijk van elkaar getest en ik ben met vlag en wimpel geslaagd… De eerste keer loodste ik een vriendin door een bijna-flauwval-sessie in het vliegtuig (ja, 1 van mijn factoren!) en de tweede keer praatte ik mijn allerliefste vriendinnetje E. door een almost-faint-attack bij de opticien. En wat bleek: E. had wel vaker flauwvalaanvallen bij medische aangelegenheden! Dat maakt een trio…
Ik ben blijkbaar toch niet zo uniek met mijn flauwvalcapriolen en bewustzijnsverliezende praktijken. Het zal mij benieuwen wie zich op korte termijn aanmeldt om ons kwartet compleet te maken!