Een paar maanden geleden was er in het nieuws een bericht over een gekleurde tweeling die ergens in Engeland geboren was. Diezelfde dag nog vond ik een berichtje in mijn mailbox, of ik samen met mijn broer mee wilde werken aan een uitzending van Hart in Actie!? Een meisje dat ooit met ons op de basisschool had gezeten moest meteen aan ons denken toen ze een item wilden maken over de Duo Penotti tweeling…
Nu zijn mijn broer en ik geen tweeling. Verre van dat zelfs, qua leeftijd verschillen we bijna 2 jaar van elkaar en qua uiterlijk lijken we net zoveel op elkaar als het meisje bij de bakker op de hoek en de acrobaat van het reizende circus, Madonna en Aretha Franklin, Marco van Basten en Ruud Gullit… Vrij weinig gelijkenis dus. Het bloed dat door onze aderen stroomt, schijnt dezelfde oorsprong te hebben maar daar is ook wel het meeste mee gezegd. Mijn broer is bruin, ik ben wit en daarom waren wij een leuk familiekoppeltje voor het hoogstaande tv-programma (waar we overigens niet aan hebben meegewerkt).
Met een half Indonesische vader en een volbloed Nederlandse moeder is de kans op een ietwat getint kind natuurlijk wel aanwezig. Bij de eerste was het ook meteen raak, mijn broer leek wel een volbloed pinda in de wieg… Nu nog steeds, zijn donkerbruine haar, ogen én huid geven hem de looks van de doorsnee Indo. Tot ieders verbazing was het met baby numéro 2 (ik dus) een heel ander verhaal. Met mijn komst was het gezin ineens een spierwit (zowel in haar als in huidskleur) kindje rijker!
Deze kleursamenstelling van de kiddo’s leverde natuurlijk grappige verhalen op. Bij het boodschappen doen keek men mijn moeder en haar kroost in wandel/kinderwagen vertederd na: “Wat leuk, eerst eentje geadopteerd en toen is het toch ook nog zelf gelukt!”. Van die ervaringen heb ik natuurlijk op het moment zelf niet zoveel meegekregen maar op latere leeftijd heb ik vaak genoeg in eigen persoon het verhaal uit de doeken mogen doen.
Bij het passen van sneakers werd mij ooit gevraagd wat mijn vriendje er van zou vinden (broerlief stond verderop in de winkels door wat rekken te snuffelen)… “Mijn vriendje!?!?!? Dat is mijn broer hoor!”. Ook bij het uitgaan ondervonden we wel eens de obstakels van ons Duo Penotti-zijn. In tijden van het single-bestaan: “Zullen we anders bordjes omhangen dat we geen love-duo zijn?!”. Of soms maakten we er maar een spelletje van: “De eerste mensen die goed raden wat wij van elkaar zijn krijgen een drankje!”.
Ruim een jaar geleden besloot ik mijn blonde lokken in te ruilen voor een donkerbruine coupe. De eerste reactie van mijn vader? “Ha, je wil zeker meer op ons lijken…” Zo had ik het toen nog niet bekeken, maar misschien dat mensen nu niet meer denken dat mijn vader met zijn tig jaar jongere minnares naar de bios is als we samen een filmpje pakken!