break up

Break up...
Break up...

Het is bijna onvoorstelbaar, dat ik je nog op heb kunnen sporen. Misschien had je intussen je boeltje wel gepakt, was je verhuisd, met de noorderzon vertrokken!

Ik durf het bijna niet op te biechten, ik ben bang dat ik je nooit meer mag aanraken… Dat je heel hard weg loopt, zonder achterom te kijken. Er zijn echt zo’n 9 maanden overheen gegaan voordat ik je nu weer recht in de ogen kan kijken. Hoe heeft het zover kunnen komen?

Natuurlijk heb ik een verklaring voor het waarom. Meerdere zelfs. Weet niet eens bij welke te beginnen… Dat er een ander was. Is. Een nieuwe grote liefde, waar mijn leven plotseling helemaal om draait. Die nooit meer weg zal gaan. Die veel aandacht van me vraagt en nodig heeft. Dit ook verdient. Die ik nooit had willen missen, die mijn leven op zijn kop heeft gezet. Die me vlinders in mijn buik bezorgt, die me intens gelukkig maakt. Ik vergat je hierdoor een beetje, je werd minder belangrijk. En naarmate de tijd verstreek, raakte je steeds meer op de achtergrond. Totdat ik eigenlijk niet meer aan je dacht. Nooit meer. Het was het makkelijkst om gewoon niet meer aan je te denken.

En toen kwam er nóg eens een ander in mijn leven, van totaal andere aard. Meer een soort flirt. Het leek heel vluchtig, maar dat bleek toch niet zo te zijn. Juist het vluchtige trok me hier zo in aan, op elk willekeurig moment van de dag kan ik er zomaar aan denken en volledig in op gaan. Ik zal er maar geen doekjes om winden; jij vergt een stuk meer energie dan deze flirt. Waarschijnlijk is dat ook de voornaamste reden dat ik je bijna niet meer onder ogen durf te komen. Ik zou misschien wel de tijd voor je vrij kunnen maken, maar wil ik dat nog wel? En is dat wel eerlijk?

Het is niet dat de liefde helemaal over is, je bent me nog steeds heel dierbaar. Maar die ander, mijn grootste liefde, heeft mijn hart veroverd en laat daar eigenlijk weinig plek over voor iets anders. Voor Mister Chifff natuurlijk, dat staat los van jou & mij. En voor nog meer andere dingen, maar voor jou? Is daar nog een plekje voor? Ik ben aan je gaan twijfelen, ik moet me met jou bezig houden omdat ik het leuk vind. Omdat ik er blij van word. Omdat ik daar zin in heb. Omdat ik er energie van krijg, Omdat ik niets liever wil doen dan dat. Maar dat is nu niet zo.

Ik had het zelf ook graag anders gezien, maar ik ben op zoek… Naar wat ik wil, naar wat ik niet wil. Ik weet wat jou betreft goed wat ik vooral niet wil; ik wil niet dat jij een verplichting wordt. Dat ik continu het gevoel heb dat jij aandacht en tijd nodig hebt. Dat jij moet. Voor nu, kies ik dus niet voor jou. Al doet het toch een beetje pijn. Maar ze zeggen toch dat oude liefde niet roest? Wie weet tot binnenkort…

ps en tot die tijd is er ook nog die flirt, mocht je soms, op elk willekeurig moment van de dag, heel vluchtig, willen weten waar ik me mee bezig houd…

This entry was posted in Dutch blog, Just because and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>