Afgelopen week werd ik op straat aangesproken door mijn favoriete buurjongen. Van 8 jaar oud en vier turven hoog. Met een inimini-hanenkam… Zoals ik al zei: mijn favoriete buurjongen!

Normaal gesproken is dit überschattige mannetje volledig in de ban van zijn voetbal. Maar dit keer niet. Nee hoor, hij had zijn omgeving heel goed in de smiezen. “Gaat u naar een feestje!?” Het ‘u’ maar even negerend (in de ogen van mijn buurkids behoor ik kennelijk niet meer tot de je & jij categorie, auw…) kreeg ik een brede grijns op mijn gezicht. Wat lief dat dit gozertje me een verkapt compliment gaf over mijn outfit!

Ik liet hem weten dat ik inderdaad op weg was naar een feestje, ik ging namelijk naar een bruiloft. Net terwijl ik peinzend verder liep en me bedacht dat ik er toch elke dag best appetijtelijk uit zag, hielp hij me fijntjes uit die droom.  “Toch anders, normaal loopt u altijd in spijkerbroek met gympies!”

Goed, tot zover mijn favo buurjongetje. Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ik mijn jeans even links laat liggen en voortaan in jurkjes en pumps achter de kinderwagen stap!

Het heeft even geduurd voordat ik door de luiers, ik bedoel bomen, het bos weer zag. In mijn achterhoofd wist ik dat het nog ergens moest zijn. Als ik me nu maar eerst door die stapels billendoekjes, hopen rompertjes en rondslingerende slabbetjes heen werkte. Dan zou ik er toch wel weer op stuiten?

En ja hoor, mijn speurtocht werd na bijna vier maanden beloond. Gevonden! Mijn lieve blog, zomaar helemaal onder het stof, in het vergetelhoekje geraakt. Maar na een beetje poetsen, veel aandacht en wat troostende woorden zijn we weer vriendjes. Ik heb wel moeten beloven dat ik in de toekomst wat zorgvuldiger zal zijn. Pinky swear!

Ik had misschien ook wel een excuus voor deze verwaarlozing. Niks groots, meeslepends, turning-your-world-upside-down hoor. Maar: mini-Chifff has arrived! En eigenlijk ging zijn komst helemaal volgens het boekje… Lekker op tijd, het menneke trok zich duidelijk niks aan van de luie indo genen, meldde hij zich 2,5 week eerder dan gepland. Maar dit was natuurlijk geen reden voor paniek bij de fabrikanten van the bundle of joy…

De kamer van de mini-me was al tijden klaar-voor-de-start (of behoorden die ladder, natte verfkwasten en rondslingerende klusspullen niet tot het interieur?). En dat de nieuwe bank (maatje xxxlarge) precies op dezelfde dag werd geleverd, was helemaal volgens plan. Toch leuk, twee mannen van die meubeltoko over de vloer die nonstop roepen: “Nee hoor, dit gaat echt niet lukken! Jullie gang is te klein, dit past nooit.” Of: “He Fritsie, kan jij nog een stukkie naar achter? Ik zit hier al helemaal klem. Nee? Dit gaat ‘m echt niet worden, we kunnen geen kant meer op!”

Ik had me geen rustgevender achtergrondrumoer van pak ‘m beet anderhalf uur kunnen wensen. Terwijl de mini-me verwoede pogingen deed zijn huidige, ietwat krap geworden verblijfplaats te verlaten, kon ik lekker meegenieten van de enigszins tegenstribbelende bank. Mister Chifff bleek uiteindelijk een uiterst voor de hand liggende oplossing te hebben:  meneer pakte een zaag om even wat deurposten af te zagen. Je bent een Bob de Bouwer of je bent het niet!

Ook de andere leden van dit huishouden waren al volledig voorbereid op de komst van de mini-me. Een van onze lieve viervoeters stormde na het arriveren van de bank de hoogst mogelijke boom in. Ze vond het allemaal wat lang duren en wilde kijken of de ooievaar al in zicht was. Bij nader inzien bleek madame last van hoogtevrees te hebben en klom mister Chifff ook de boom in om haar weer vaste grond onder de vier pootjes te bezorgen…

Kortom, just an ordinary day die voortaan bekend staat als de verjaardag van de mini-me! En nu alles & iedereen dus weer binnenboord is in huize Chifff en zelfs mijn lieve blog weer terecht is, gaan we eens kijken of het lukt om iedereen evenveel TLC te geven…

Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

Aan dit voldongen feit ben ik sinds een weekje beginnen te twijfelen. Zoals algemeen bekend krijg je als mini-drager in afwachting van de komst op de mini-me een aantal weken thuis op de bank chillen, mini-kamer preppen & lekker powernapjes doen in de schoot geworpen. En laat ik deze tijd tot nu toe toch heel nuttig hebben ingevuld…

Natuurlijk heb ik me zeker ook met bovengenoemde activiteiten bezig gehouden, maar ik heb ook een nieuw, zeer verrijkend (in de letterlijke zin van het woord) tijdverdrijf gevonden: ‘marktplaatsen’!  Men neme een grote dosis overbodig geworden kleding en schoenen uit de omvangrijke eigen garderobe, selecteert dit op ‘heb-gehalte’ (dus nee, die versleten shirtjes komen niet door de ballotagecommissie), pakt een camera, trekt een mooie paspop (thanks miss E!!) om beurten een nieuwe outfit van de stapel aan, maakt hier snapshots van en knalt dit allemaal op het o zo geliefde Marktplaats, in je eigen online marktkraampje. Appeltje eitje!

Oké, je moet er wel wat tijd voor uittrekken maar die heb ik nu gelukkig even in overvloed… Vooral het bedenken van aantrekkelijke beschrijvingen van je goods vereist wat denkwerk, je moet namelijk niet verwachten dat je de enige bent die online op de markt gaat staan met zijn/haar overbodige collectie! De truc is om nét die opvallende titel te gebruiken, een fijne beschrijving met de juiste steekwoorden neer te pennen en natuurlijk het geheel van duidelijke, scherpe pics te voorzien.

Nu is tot mijn verrassing gebleken dat ik hier een aardig neusje voor heb, de handel gaat namelijk echt als een trein. En dan niet zo’n lullig boemeltje die met wat overmatige sneeuwval zo’n drie uur tussen Schagen en Zaandam stilstaat. Nee, als een Thalys die gewoon volgens planning binnen 3,5 uur van Amsterdam naar Parijs sjeest. De kassa rinkelt! En natuurlijk heb ik voor mijn handelswaar ‘ooit’ meer betaald dan de schappelijke prijsjes waarvoor ze nu over de toonbank vliegen, maar een kniesoor die daar op let…

Ik blijk dus opeens goed te zijn in het verdienen van geld via online shoppen, in plaats van het mijn dierbare portemonnee uit te laten vliegen. Toch fijn om zo, vlak voor de toch vrij kostbare komst van de mini-Chifff, tot dit nieuwe inzicht te komen!

Maar goed, duty calls, ik ga mijn kasten weer eens uitspitten om mijn online handeltje weer aan te vullen. Ik kan mijn vaste klanten toch niet teleurstellen met lege rekken!?

Zoals wel meer dingen in ons leven een beetje (boel) gaan veranderen met de komst van de mini-Chifff, ontsnapt ook ons huis niet aan de nodige aanpassingen. En wat is het dan fijn om je eigen handy man tot je beschikking te hebben!

Mister Chifff had namelijk ook onder de naam Bob de Bouwer door het leven kunnen gaan. Nooit geweten voordat ik met hem in zee ging, maar wat ben ik daar toch zoooo ontzettend blij mee… Ondergetekende is geboren met twee linkerhandjes, kan nog geen steeksleutel van een waterpomptang onderscheiden en heeft uit veiligheidsoverwegingen tot op heden nog nooit een boor ter hand genomen. Ik bedoel maar!

Nee dan mister Chifff. Hij is door de ooievaar afgeleverd met een decoupeerzaag in zijn luiertje en kan werkelijk alles wanneer het op klussen aankomt. Het zit bij mijn allerliefste Bob de Bouwer in de genen, zijn hele familie vindt het leggen van een houten vloer, inzetten van nieuwe ramen, plaatsen van een keuken, een fluitje van een cent. Had ik al gezegd dat ik hem never nooit meer laat gaan!?

Laatst kwam ik er achter dat het verschil in klustechnische achtergrond ook tot wrijving kan leiden. Mister Chifff wilde graag even naar de bouwmarkt, hij had namelijk wat spulletjes nodig voor de luiken die hij ging maken voor de kamer van mini-Chifff. Of hij even alleen zou gaan? Nee joh, ik wilde perse mee, om de verf uit te zoeken voor een muur in hetzelfde kamertje. Dat heb ik dus geweten…

De verf voor het muurtje was zelfs voor een besluiteloos typje als ik vrij snel uitgekozen (lees: binnen 10 minuten). Maar toen bleek ik me behoorlijk vergist te hebben in het ‘even wat spullen uitzoeken voor de luiken’. Onze Bob spendeerde ongeveer per gangpad een kwartier aan snuffelen, vergelijken en uitkiezen. En ik kan je verzekeren dat er in een gemiddelde bouwmarkt heeeeel wat gangpaden te vinden zijn!

Kortom; de volgende keer blijf ik mooi thuis en mag mijn Bob zich helemaal uitleven in de bouwmarkt met scharnieren, houten platen, schroeven, schuurmachines, klopboren, kitspuiten, cirkelzagen et cetera. Ik gebruik die tijd wel nuttig om lekker vanaf de bank online te zoeken naar wat leuke uitbreiding voor de garderobe van de mini-Chifff…

In de milion dollar shoes post noemde ik mijn andere geweldige Milaan aankoop voor D-day al even, maar ik had nog beloofd een fotootje van de schatjes te posten… Dus bij deze!

En vooruit, deze lovely red ladies zijn het wel waard om meer dan 1 foto aan te wijden toch? Dit waren de schoenen die ik binnen een half uur Milaan shopping al in mijn tas had zitten, over deze aankoop (eerste zijstraat vanaf de Duomo links ) hoefde ik zoals je vast begrijpt niet zo lang na te denken!

De heels zijn dan wat mij betreft sky high maar ik droeg ze tijdens het D-day eten, dus ik kon er vooral mee zitten Ik combineerde de vuurrode pumps met een hagelwit jurkje dat ik nog een week voor aanvang heb laten inkorten, zie de foto hieronder (met mijn allerliefste vriendinnetje, getuige en partner in Milaan shopping crime!)…

Ik heb het een tijdje voor me uitgeschoven maar op een onbewaakt ogenblik ben ik toch voor de bijl gegaan. Een cursus volgen met oog op de komst van de mini-Chifff…

Een paar maanden dacht ik dat ik het wel kon vermijden. Hoezo cursus volgen? Dat had je vroeger toch ook niet? En toen kwam alles toch ook op zijn/haar pootjes terecht? En het idee dat ik met een groep mede mini-dragers in een zaaltje bij elkaar zat opgesloten, allerlei ervaringen/kwaaltjes etc moest gaan delen en dan, worst case scenario, ook nog eens een staaltje hijg-puf-steun-technieken moeten leren?! No way José, not in a million years!

Maar toch, al dat stil zitten kon toch niet goed voor me zijn? Normaal holde, rende, hupste ik minimaal twee keer per week over een veld achter een balletje aan. En nu zat ik al een paar maanden lui niks te doen op mijn bank. Ja, series & films kijken. Daar was ik opeens de onklopbare wereldkampioen in. Maar het zou misschien toch geen kwaad kunnen om een beetje in beweging te komen?

Op advies van twee op-een-veld-achter-een-balletje-aan-rennen-collegaatjes ben ik eens gaan googlen naar een Born2bfit cursus. Born2bfit; gold dat dan voor mij of voor de mini-Chifff!? De nadruk lag bij deze cursus op een combinatie van bewegen, bewuste ademhaling & ontspanning en on the side informatie op doen over van alles en nog wat dat de mini-Chifff met zijn/haar komst teweeg zou brengen. Hmm, bij ‘beweging’ was ik enthousiast. Dat enthousiasme temperde toen ik de rest zag. Bewuste ademhaling? Dat toen ze toch bij yogaklasjes enzo? Daar ben ik zo goed als allergisch voor. En al die info!? Konden we het gewoon alleen bij bewegen houden?

Toch heb ik me in een opwelling voor de cursus opgegeven, onder het mom ‘als ik er niks aan vind dan ben ik de eerste die er weer mee kapt’. Lekker gemotiveerd dus! Maar tot mijn verbazing vond ik de lessen steeds leuker. Oké, het rondhobbelen op muziek is toch anders met een lijf dat niet meer helemaal hetzelfde is als anders. De bewegingen worden naarmate de tijd verstrijkt toch wat stroperiger. Het bewuste ademhalen is tegen mijn o zo grote vooroordeel in heel relaxed en zorgt ervoor dat ik na het klasje energie voor tien heb. En het leukste van alles? De informatie die op je af wordt gevuurd! Natuurlijk sla ik niet eens de helft van de info op (schijnt een bijbehorend kwaaltje te zijn, die vergeetachtigheid) maar alle geweldige anekdotes die mijn net zo geweldige lerares iedere les weet te vertellen zijn hilarisch!

De beste van allemaal: het zwemverhaal. Het merendeel van de mini-dragers plonst met grote regelmaat in het zwembad. Schijnt goed te zijn voor de straks o zo nodige buik/beenspieren en het bewegen in water is een stuk makkelijker dan buiten water. Maar er was eens in een niet nader te noemen zwembad in Amsterdam een mini-drager die niet zo heel ver meer van de mini-komst was verwijderd. Lees: de buik van deze mini-drager had groteske vormen aangenomen. Vrolijk liep zij voor haar wekelijkse plons naar het trappetje van het zwembad, toen haar een vreemd gevoel bekroop. Wat klopte er niet aan dit plaatje? En keken die zwembadgasten haar nou raar aan?

En jawel, haar instinct liet haar niet in de steek… Miss Walvisbuik had zich heel braaf omgekleed in het kleedhokje maar was daarbij ‘even’ vergeten haar bikinibroekje aan te trekken! Dat krijg je van zo’n pens à la Pavarotti, mevrouw kon domweg niet zien dat ze haar onderkant niet bedekt had…

Ook al ben ik (nog) niet in zo’n vergevorderd stadium; de drive om toch eindelijk een keer wat baantjes te gaan trekken is acuut verdwenen!

America’s Next Top Model!? One of my favorites! Ik zit standaard paraat op de maandagavond en ik wil best met je afspreken om samen te eten, maar dan wel thuis (bij jou of mij, het is me om het even) voor de buis. En niet teveel er door heen praten svp, ik wil niks missen. De kunst is natuurlijk om bij aflevering 1 al te voorspellen wie er uiteindelijk met de felbegeerde titel aan de haal zal gaan. Een nog grotere kunst is om gedurende het ‘seizoen’  niet al de winnares ‘tegen te komen’. Zeker met dit werk en al die ‘levensgevaarlijke’ modesites en fashion blogs loop je gewoon een heel groot risico. En dan is dus je hele ANTM seizoen verpest. Dat wil je echt niet.

Bij de Nederlandse variant is dat gevaar niet aanwezig. Geen achter de feiten aan lopende afleveringen. What you see, is what you get. De winnares is niet bij de halve wereld al bekend terwijl jij nog weddenschapjes af wil sluiten over wie er met de hoofdprijs aan de haal gaat. Aanstaande maandag is het weer zover: dan zit ik met mijn snufferd op de catwalk tijdens de finaleshow van Holland’s Next Top Model 2. Ik ben benieuwd wat ze er dit keer van maken, vorig seizoen heb ik me prima vermaakt bij de finale. Zit er weer een lastige hindernis in, zoals die steile trap? Gaat er iemand onderuit door te hoge hakken of lastig lange jurken!? Of heeft 1 van de finalisten echt een vreselijk beroerd loopje? Maandagavond is moment-of-truth-avond voor Christa, Sabrina en Kim. Tijd om onder grote druk op je best te presteren…

En ik weet hoe makkelijk je onder die druk kunt bezwijken. Poeh. Dat is snel gebeurd. Het begon gister allemaal met de vrij onschuldige vraag van mijn geliefde collega M. of ik vandaag op kantoor zou zijn. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik enthousiast. “Helemaal goed, je moet namelijk op de foto!” Uhm, rewind… Ik moet wat!? “Haha, grapje zeker?” Niet dus, een echte professionele fotograaf was opgetrommeld om de Yourscene redactie (en een handjevol vers-van-de-pers bloggers voor grote broer Partyscene) op de gevoelige plaat vast te leggen. Slik. Ik vind foto’s super leuk maar vooral van andere mensen. En zelf sta ik heus wel eens op vakantiekiekjes, allemaal prima, maar poseren!? 1 op 1? Met een pro!? Paniek…

Wat moet ik aan!? Shirt, jurkje, blouse, vestje? Broek, legging, rokje? Welke stijl? Casual, sporty, chic, classy, bohemian, mix van alles ? Hoe moet mijn haar? Los, vast, met/zonder mijn op dit moment favo kanariegele haarband? Sieraden? Wat doe ik met die paar oneffenheden in mijn gezicht (lees: opkomende pukkels, wallen!)? Make-up!? Heb ik eigenlijk nooit, maar moet ik nu voor meer gaan dan alleen mijn vertrouwde mascaraatje? En wat voor poses moet ik in godsnaam gaan innemen!? Serieus, vrolijk, droevig, blij, gek, verrast, boos? F*ck, waarom heb ik Yfke niet onder mijn speeddial staan!?! Dit gaat nooit goed komen, ik kan maar beter thuis blijven.

Dag van de waarheid. Ik heb slecht geslapen. Shit, dat komt mijn wallen niet ten goede. Ik heb nog tot 12 uur voordat de fotograaf komt, zal ik koude, gebruikte theezakjes op mijn ogen leggen? Hmm, dat werkt een beetje lastig natuurlijk. Zou er iemand aambeiencrème bij zich hebben!? Pff, alsof diegene dat zou durven toegeven… Natuurlijk, ik weet het: camouflagestift! Pfieuw, gelukkig helpt een collegaatje me uit de brand. Tik, tik. De tijd gaat zooo langzaam en iedereen lijkt wel vóór mij aan de beurt te zijn. Adem in, adem uit. Er zijn ergere dingen. Probeer vooral je lichaamstemperatuur een beetje in bedwang te houden. Met zo’n tomatenkop wordt het sowieso een vreselijke foto.

Het is zover! Met lood in mijn schoenen begeef ik me naar de voor de fotoshoot omgebouwde keuken. Ik wil niet… Stel je niet zo aan, wat is nou een fotootje!? Nu is het klaar met dat gejank. “Ga daar maar zitten,” zegt de allervriendelijkste fotograaf. “Is goed,” zeg ik terwijl ik over het snoer van de lamp struikelend de betreffende kruk bereik. “Hoe moet ik zitten?” “Waar je je lekker bij voelt,” is het antwoord wat ik dus niet wil horen. Waar ik me lekker bij voel? Bij alles voel ik me lekkerder (naakt op een olifant, zonder drinken op een onbewoond eiland), dan hier nu te zitten met die big ass camera op me gericht!

“Kun je iets naar mij toe buigen?” Hop, ik raak met mijn kin mijn knieën al aan. Dat is niet de bedoeling, ik moet ongeveer 30 graden terug bewegen. “Wil je je hoofd iets schuin houden?” Huppa, mijn hoofd ligt al op mijn schouders. Ook dat is niet wat de fotograaf in gedachten had. Of kleine, subtiele bewegingen niet in mijn gebruiksaanwijzing zijn opgenomen!? Uhm, niet als ik een dergelijke druk voel dat ik bijna niet meer weet hoe ik adem moet halen.

Mag ik al weg? Opnieuw een teleurstellend antwoord: “Ik heb er nog geen geschikte foto tussen zitten, kun je ook kijken zonder zo te staren?” Mamaaaaa, ik wil niet meer…. Net wanneer mijn onderlip begint te trillen lijkt er als een wonder opeens een bruikbare snapshot op de camera te staan. Ik ben klaar en voordat de fotograaf kan besluiten terug te krabbelen ren ik van de ‘set’, naar mijn o zo veilige bureau. Vastbesloten om me de rest van de middag niet meer in de keuken te vertonen.

R-e-s-p-e-c-t voor alle modellen. Dit was eens maar nooit weer!

De lente is begonnen en dat lijkt in mijn omgeving wel weer het startsein te zijn geweest voor een massale uittocht, de Nederlandse grenzen over. Mijn Fashionscene wederhelft is weliswaar net terug van een maandje Indonesië en ook mijn andere collega heeft zich na een trip Zuid-Afrika weer tegenover me genesteld, maar toch.

Vriendinnetje C. zit in Istanbul, vriendje P. in Madrid, nicht D. gaat dit weekend voor de 2^e keer op wintersport  en broerlief ligt gewoon op een hagelwit strand in Isla Margarita! Gelukkig heb ik ook iets in het vooruitschiet; over iets meer dan een maand zit ik in het vliegtuig richting ‘Buena Vista Social Club’ Cuba…

Ik maak deze reis naar het land van de rum, sigaren en salsamuziek niet in mijn eentje (ik ben niet zo’n lonely traveller), samen met 5 meiden ga ik twee weken genieten van alles waaraan Cuba rijk is. We hebben alleen een ticket geboekt en we zijn van plan een groot deel van het eiland te bekijken, dus enige voorbereiding is best handig. Waar ga je slapen? Hoe ga je reizen? Welke steden/plekken doe je wel aan? Welke niet? Hoe lang van tevoren moet je je visum regelen? Wat neem je mee? Allemaal vrij voor de hand liggende vragen, zou je denken. Dus niet voor mij!

Op zekere leeftijd denk je er toch wel ongeveer uit te zijn over hoe je als persoon in elkaar zit. Je kunt je zwakke en sterke eigenschappen benoemen en je weet wel zo’n beetje hoe je op bepaalde situaties reageert. Nou, ik leer nog elke dag hoor. In dit geval heb ik weer een behoorlijk slecht ontwikkelde kant van mezelf leren kennen: het voorbereiden van vakanties.

Misschien wist ik het ook wel al ergens diep van binnen, maar wilde ik het gewoon niet toegeven. Want met de auto op vakantie gaan naar Zuid-Frankrijk, met als doel in leuke herbergjes/schattige hotelletjes te slapen, maar voor de zekerheid een tent achterin gooien en vervolgens bijna 2 weken op een camping staan met ook enkel en alleen die tent als kampeeruitrusting… Geen geweldige voorbereiding toch!? Best friend E. was wel zo slim geweest een gasstelletje mee te nemen, maar hadden we ook iets van pannen bij ons!? Helaas pindakaas.

Of wat te denken van een reisje naar Brasil? Met hetzelfde allerliefste vriendinnetje me elke ochtend afvragen waarom het weer regent. Regentijd in de zomer!? Oh, zomer bij ons is hier regentijd… En inentingen halen? Waarvoor!? I made myself clear, tot in de puntjes voorbereid op vakantie gaan is er niet bij met mij. Maar dat maakt het ook wel spannend toch? Heb ik dat cruciale ‘ding’ wel/niet meegenomen!? Is die o zo belangrijke reservering nu wel/niet bevestigd? 1 factor is overigens constant: ik neem echt altijd teveel spullen mee als ik op reis ga.

Tijdens de Cuba meetings die we tot nu toe hebben gehad heb ik me van mijn beste kant laten zien. Een gidsje gekocht, gelezen, doorgebladerd in de winkel!? Nee, nee en nog eens nee. Bedacht waar ik graag heen wil? Don’t think so. Mijn gedachten over de vervoersmogelijkheden laten gaan?! Uhm, nee dus. Gelukkig hebben mijn reisgenoten juist een sterk ontwikkelde ‘ik ga op reis en neem mee’-kant. Mijn mailbox bliept om de dag dat ik weer een nieuwe Cuba info-mail heb binnengekregen, de excelbestandjes met kostencalculaties, af te leggen kilometers en meeneemlijstjes stapelen zich op. Volgens mij heerst bij mijn travel buddies nu de mening dat ik een complete reis no-no ben die nog nooit een voet over de grens heeft gezet. Of moet ik de uitleg “Cuba is een eiland” in een andere context plaatsen…

Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet uit, ik vind het heerlijk dat zoveel lieve vriendinnen zich zo geweldig aan het inlezen en voorbereiden zijn. Weet ik in ieder geval zeker dat ik op de juiste plaats van bestemming aankom en niet per ongeluk in Mexico het vliegtuig uitrol!

Een paar maanden geleden was er in het nieuws een bericht over een gekleurde tweeling die ergens in Engeland geboren was. Diezelfde dag nog vond ik een berichtje in mijn mailbox, of ik samen met mijn broer mee wilde werken aan een uitzending van Hart in Actie!? Een meisje dat ooit met ons op de basisschool had gezeten moest meteen aan ons denken toen ze een item wilden maken over de Duo Penotti tweeling…

Nu zijn mijn broer en ik geen tweeling. Verre van dat zelfs, qua leeftijd verschillen we bijna 2 jaar van elkaar en qua uiterlijk lijken we net zoveel op elkaar als het meisje bij de bakker op de hoek en de acrobaat van het reizende circus, Madonna en Aretha Franklin, Marco van Basten en Ruud Gullit… Vrij weinig gelijkenis dus. Het bloed dat door onze aderen stroomt, schijnt dezelfde oorsprong te hebben maar daar is ook wel het meeste mee gezegd. Mijn broer is bruin, ik ben wit en daarom waren wij een leuk familiekoppeltje voor het hoogstaande tv-programma (waar we overigens niet aan hebben meegewerkt).

Met een half Indonesische vader en een volbloed Nederlandse moeder is de kans op een ietwat getint kind natuurlijk wel aanwezig. Bij de eerste was het ook meteen raak, mijn broer leek wel een volbloed pinda in de wieg… Nu nog steeds, zijn donkerbruine haar, ogen én huid geven hem de looks van de doorsnee Indo. Tot ieders verbazing was het met baby numéro 2 (ik dus) een heel ander verhaal. Met mijn komst was het gezin ineens een spierwit (zowel in haar als in huidskleur) kindje rijker!

Deze kleursamenstelling van de kiddo’s leverde natuurlijk grappige verhalen op. Bij het boodschappen doen keek men mijn moeder en haar kroost in wandel/kinderwagen vertederd na: “Wat leuk, eerst eentje geadopteerd en toen is het toch ook nog zelf gelukt!”. Van die ervaringen heb ik natuurlijk op het moment zelf niet zoveel meegekregen maar op latere leeftijd heb ik vaak genoeg in eigen persoon het verhaal uit de doeken mogen doen.

Bij het passen van sneakers werd mij ooit gevraagd wat mijn vriendje er van zou vinden (broerlief stond verderop in de winkels door wat rekken te snuffelen)… “Mijn vriendje!?!?!? Dat is mijn broer hoor!”. Ook bij het uitgaan ondervonden we wel eens de obstakels van ons Duo Penotti-zijn. In tijden van het single-bestaan: “Zullen we anders bordjes omhangen dat we geen love-duo zijn?!”. Of soms maakten we er maar een spelletje van: “De eerste mensen die goed raden wat wij van elkaar zijn krijgen een drankje!”.

Ruim een jaar geleden besloot ik mijn blonde lokken in te ruilen voor een donkerbruine coupe. De eerste reactie van mijn vader? “Ha, je wil zeker meer op ons lijken…” Zo had ik het toen nog niet bekeken, maar misschien dat mensen nu niet meer denken dat mijn vader met zijn tig jaar jongere minnares naar de bios is als we samen een filmpje pakken!

Vervolgens is er nog een categorie van dingen die ik echt no way Jose, never nooit wil zien. Maar helaas, aan sommige dingen blijk je niet te kunnen ontkomen. Welke categorie ik nu bedoel? Mannen in string, Speedo ballenknijper en legging! Brrr, het kippenvel staat al weer op mijn arm. Wie heeft ooit verzonnen dat mannen ook vrouwendingen mogen dragen!? Die mag zich bij mij melden; ik zal heeeel lang praten, preken, vloeken, schreeuwen en zonodig tot fysiek geweld overgaan… Het kan én mag echt niet, het doet pijn aan mijn ogen, ik krijg er nachtmerries van en ik word er onpasselijk van. Punt uit.

Natuurlijk, in sommige gevallen kan het niet anders. Dansers en sporters hebben mijn toestemming, het lijkt mij ook behoorlijk lastig een wereldrecordje neer te zetten in een grote, slobberige en allesbehalve aërodynamische joggingbroek en de pas de deux is lang niet zo indrukwekkend in een baggy pants. Prima, kan ik mee leven. Ik ben zelf best fanatiek op het gebied van sport en kijk ook naar vrijwel iedere sport. En ik weet zeker dat bij alle dames die ook wel eens naar schaatsen, atletiek, turnen, zwemmen of wielrennen kijken, de blik bij mannelijke deelnemers wel eens afdwaalt naar iets onder het middel…

Want hoe je het ook wendt of het keert, zo’n opgepropt pakketje in zo’n retestrak pakkie trekt de aandacht. Hoe klein of groot het ook is. Nu ik er over nadenk, juist bij een inimini óf exceptioneel grote omvang worden je ogen er als het ware magneten naar toe getrokken. Alles in between valt eigenlijk niet zo op. En dan komt ook nog het vergelijkingsmechanisme om de hoek kijken. Ooit wel eens Erben Wennemars naast Carl Verheijen zien uitrijden!?

Maar goed, ik dwaal af. Ik heb in ieder geval hierboven de groep mannen afgebakend die vrijstelling krijgt wat betreft mijn issues met de legging. En dan wil ik nu de o zo stoere, geweldige en hippe daredevils, die ook maar heel even in hun hoofd de gedachte van een legging als onderdeel van hun outfit laten passeren, tot de orde roepen. DOE HET NIET!! ECHT, NIET DOEN!!! Ja, ik weet het, de jaren tachtig zijn weer helemaal terug. Dat betekent echter niet dat jij je in een glanzend spandex legging moet hullen! Nee, niet tegenstribbelen. Het is voor je eigen bestwil, en voor iedereen om je heen. Want, ja: bij een beetje goed figuur kan, met nadruk kán, de bilpartij best wel eens een lust voor het oog zijn. Maar: zoals bij elk ‘normaal’ kledingstuk, er zit ook een voorkant aan! En dat is dus echt een no go zone, ik zweer het… Het tast je mannelijkheid aan, hoe dan ook.

Dus, long story short: de legging en het mannenlichaam gaan niet samen. Leg het naast je neer en als je echt niet zonder kan: meld je lekker aan bij de plaatselijke schaats-, atletiek- of turnclub!