Afgelopen week werd ik op straat aangesproken door mijn favoriete buurjongen. Van 8 jaar oud en vier turven hoog. Met een inimini-hanenkam… Zoals ik al zei: mijn favoriete buurjongen!

Normaal gesproken is dit überschattige mannetje volledig in de ban van zijn voetbal. Maar dit keer niet. Nee hoor, hij had zijn omgeving heel goed in de smiezen. “Gaat u naar een feestje!?” Het ‘u’ maar even negerend (in de ogen van mijn buurkids behoor ik kennelijk niet meer tot de je & jij categorie, auw…) kreeg ik een brede grijns op mijn gezicht. Wat lief dat dit gozertje me een verkapt compliment gaf over mijn outfit!

Ik liet hem weten dat ik inderdaad op weg was naar een feestje, ik ging namelijk naar een bruiloft. Net terwijl ik peinzend verder liep en me bedacht dat ik er toch elke dag best appetijtelijk uit zag, hielp hij me fijntjes uit die droom.  “Toch anders, normaal loopt u altijd in spijkerbroek met gympies!”

Goed, tot zover mijn favo buurjongetje. Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ik mijn jeans even links laat liggen en voortaan in jurkjes en pumps achter de kinderwagen stap!

Het heeft even geduurd voordat ik door de luiers, ik bedoel bomen, het bos weer zag. In mijn achterhoofd wist ik dat het nog ergens moest zijn. Als ik me nu maar eerst door die stapels billendoekjes, hopen rompertjes en rondslingerende slabbetjes heen werkte. Dan zou ik er toch wel weer op stuiten?

En ja hoor, mijn speurtocht werd na bijna vier maanden beloond. Gevonden! Mijn lieve blog, zomaar helemaal onder het stof, in het vergetelhoekje geraakt. Maar na een beetje poetsen, veel aandacht en wat troostende woorden zijn we weer vriendjes. Ik heb wel moeten beloven dat ik in de toekomst wat zorgvuldiger zal zijn. Pinky swear!

Ik had misschien ook wel een excuus voor deze verwaarlozing. Niks groots, meeslepends, turning-your-world-upside-down hoor. Maar: mini-Chifff has arrived! En eigenlijk ging zijn komst helemaal volgens het boekje… Lekker op tijd, het menneke trok zich duidelijk niks aan van de luie indo genen, meldde hij zich 2,5 week eerder dan gepland. Maar dit was natuurlijk geen reden voor paniek bij de fabrikanten van the bundle of joy…

De kamer van de mini-me was al tijden klaar-voor-de-start (of behoorden die ladder, natte verfkwasten en rondslingerende klusspullen niet tot het interieur?). En dat de nieuwe bank (maatje xxxlarge) precies op dezelfde dag werd geleverd, was helemaal volgens plan. Toch leuk, twee mannen van die meubeltoko over de vloer die nonstop roepen: “Nee hoor, dit gaat echt niet lukken! Jullie gang is te klein, dit past nooit.” Of: “He Fritsie, kan jij nog een stukkie naar achter? Ik zit hier al helemaal klem. Nee? Dit gaat ‘m echt niet worden, we kunnen geen kant meer op!”

Ik had me geen rustgevender achtergrondrumoer van pak ‘m beet anderhalf uur kunnen wensen. Terwijl de mini-me verwoede pogingen deed zijn huidige, ietwat krap geworden verblijfplaats te verlaten, kon ik lekker meegenieten van de enigszins tegenstribbelende bank. Mister Chifff bleek uiteindelijk een uiterst voor de hand liggende oplossing te hebben:  meneer pakte een zaag om even wat deurposten af te zagen. Je bent een Bob de Bouwer of je bent het niet!

Ook de andere leden van dit huishouden waren al volledig voorbereid op de komst van de mini-me. Een van onze lieve viervoeters stormde na het arriveren van de bank de hoogst mogelijke boom in. Ze vond het allemaal wat lang duren en wilde kijken of de ooievaar al in zicht was. Bij nader inzien bleek madame last van hoogtevrees te hebben en klom mister Chifff ook de boom in om haar weer vaste grond onder de vier pootjes te bezorgen…

Kortom, just an ordinary day die voortaan bekend staat als de verjaardag van de mini-me! En nu alles & iedereen dus weer binnenboord is in huize Chifff en zelfs mijn lieve blog weer terecht is, gaan we eens kijken of het lukt om iedereen evenveel TLC te geven…

Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

Aan dit voldongen feit ben ik sinds een weekje beginnen te twijfelen. Zoals algemeen bekend krijg je als mini-drager in afwachting van de komst op de mini-me een aantal weken thuis op de bank chillen, mini-kamer preppen & lekker powernapjes doen in de schoot geworpen. En laat ik deze tijd tot nu toe toch heel nuttig hebben ingevuld…

Natuurlijk heb ik me zeker ook met bovengenoemde activiteiten bezig gehouden, maar ik heb ook een nieuw, zeer verrijkend (in de letterlijke zin van het woord) tijdverdrijf gevonden: ‘marktplaatsen’!  Men neme een grote dosis overbodig geworden kleding en schoenen uit de omvangrijke eigen garderobe, selecteert dit op ‘heb-gehalte’ (dus nee, die versleten shirtjes komen niet door de ballotagecommissie), pakt een camera, trekt een mooie paspop (thanks miss E!!) om beurten een nieuwe outfit van de stapel aan, maakt hier snapshots van en knalt dit allemaal op het o zo geliefde Marktplaats, in je eigen online marktkraampje. Appeltje eitje!

Oké, je moet er wel wat tijd voor uittrekken maar die heb ik nu gelukkig even in overvloed… Vooral het bedenken van aantrekkelijke beschrijvingen van je goods vereist wat denkwerk, je moet namelijk niet verwachten dat je de enige bent die online op de markt gaat staan met zijn/haar overbodige collectie! De truc is om nét die opvallende titel te gebruiken, een fijne beschrijving met de juiste steekwoorden neer te pennen en natuurlijk het geheel van duidelijke, scherpe pics te voorzien.

Nu is tot mijn verrassing gebleken dat ik hier een aardig neusje voor heb, de handel gaat namelijk echt als een trein. En dan niet zo’n lullig boemeltje die met wat overmatige sneeuwval zo’n drie uur tussen Schagen en Zaandam stilstaat. Nee, als een Thalys die gewoon volgens planning binnen 3,5 uur van Amsterdam naar Parijs sjeest. De kassa rinkelt! En natuurlijk heb ik voor mijn handelswaar ‘ooit’ meer betaald dan de schappelijke prijsjes waarvoor ze nu over de toonbank vliegen, maar een kniesoor die daar op let…

Ik blijk dus opeens goed te zijn in het verdienen van geld via online shoppen, in plaats van het mijn dierbare portemonnee uit te laten vliegen. Toch fijn om zo, vlak voor de toch vrij kostbare komst van de mini-Chifff, tot dit nieuwe inzicht te komen!

Maar goed, duty calls, ik ga mijn kasten weer eens uitspitten om mijn online handeltje weer aan te vullen. Ik kan mijn vaste klanten toch niet teleurstellen met lege rekken!?

Zoals wel meer dingen in ons leven een beetje (boel) gaan veranderen met de komst van de mini-Chifff, ontsnapt ook ons huis niet aan de nodige aanpassingen. En wat is het dan fijn om je eigen handy man tot je beschikking te hebben!

Mister Chifff had namelijk ook onder de naam Bob de Bouwer door het leven kunnen gaan. Nooit geweten voordat ik met hem in zee ging, maar wat ben ik daar toch zoooo ontzettend blij mee… Ondergetekende is geboren met twee linkerhandjes, kan nog geen steeksleutel van een waterpomptang onderscheiden en heeft uit veiligheidsoverwegingen tot op heden nog nooit een boor ter hand genomen. Ik bedoel maar!

Nee dan mister Chifff. Hij is door de ooievaar afgeleverd met een decoupeerzaag in zijn luiertje en kan werkelijk alles wanneer het op klussen aankomt. Het zit bij mijn allerliefste Bob de Bouwer in de genen, zijn hele familie vindt het leggen van een houten vloer, inzetten van nieuwe ramen, plaatsen van een keuken, een fluitje van een cent. Had ik al gezegd dat ik hem never nooit meer laat gaan!?

Laatst kwam ik er achter dat het verschil in klustechnische achtergrond ook tot wrijving kan leiden. Mister Chifff wilde graag even naar de bouwmarkt, hij had namelijk wat spulletjes nodig voor de luiken die hij ging maken voor de kamer van mini-Chifff. Of hij even alleen zou gaan? Nee joh, ik wilde perse mee, om de verf uit te zoeken voor een muur in hetzelfde kamertje. Dat heb ik dus geweten…

De verf voor het muurtje was zelfs voor een besluiteloos typje als ik vrij snel uitgekozen (lees: binnen 10 minuten). Maar toen bleek ik me behoorlijk vergist te hebben in het ‘even wat spullen uitzoeken voor de luiken’. Onze Bob spendeerde ongeveer per gangpad een kwartier aan snuffelen, vergelijken en uitkiezen. En ik kan je verzekeren dat er in een gemiddelde bouwmarkt heeeeel wat gangpaden te vinden zijn!

Kortom; de volgende keer blijf ik mooi thuis en mag mijn Bob zich helemaal uitleven in de bouwmarkt met scharnieren, houten platen, schroeven, schuurmachines, klopboren, kitspuiten, cirkelzagen et cetera. Ik gebruik die tijd wel nuttig om lekker vanaf de bank online te zoeken naar wat leuke uitbreiding voor de garderobe van de mini-Chifff…

In de milion dollar shoes post noemde ik mijn andere geweldige Milaan aankoop voor D-day al even, maar ik had nog beloofd een fotootje van de schatjes te posten… Dus bij deze!

En vooruit, deze lovely red ladies zijn het wel waard om meer dan 1 foto aan te wijden toch? Dit waren de schoenen die ik binnen een half uur Milaan shopping al in mijn tas had zitten, over deze aankoop (eerste zijstraat vanaf de Duomo links ) hoefde ik zoals je vast begrijpt niet zo lang na te denken!

De heels zijn dan wat mij betreft sky high maar ik droeg ze tijdens het D-day eten, dus ik kon er vooral mee zitten Ik combineerde de vuurrode pumps met een hagelwit jurkje dat ik nog een week voor aanvang heb laten inkorten, zie de foto hieronder (met mijn allerliefste vriendinnetje, getuige en partner in Milaan shopping crime!)…

Ik heb het een tijdje voor me uitgeschoven maar op een onbewaakt ogenblik ben ik toch voor de bijl gegaan. Een cursus volgen met oog op de komst van de mini-Chifff…

Een paar maanden dacht ik dat ik het wel kon vermijden. Hoezo cursus volgen? Dat had je vroeger toch ook niet? En toen kwam alles toch ook op zijn/haar pootjes terecht? En het idee dat ik met een groep mede mini-dragers in een zaaltje bij elkaar zat opgesloten, allerlei ervaringen/kwaaltjes etc moest gaan delen en dan, worst case scenario, ook nog eens een staaltje hijg-puf-steun-technieken moeten leren?! No way José, not in a million years!

Maar toch, al dat stil zitten kon toch niet goed voor me zijn? Normaal holde, rende, hupste ik minimaal twee keer per week over een veld achter een balletje aan. En nu zat ik al een paar maanden lui niks te doen op mijn bank. Ja, series & films kijken. Daar was ik opeens de onklopbare wereldkampioen in. Maar het zou misschien toch geen kwaad kunnen om een beetje in beweging te komen?

Op advies van twee op-een-veld-achter-een-balletje-aan-rennen-collegaatjes ben ik eens gaan googlen naar een Born2bfit cursus. Born2bfit; gold dat dan voor mij of voor de mini-Chifff!? De nadruk lag bij deze cursus op een combinatie van bewegen, bewuste ademhaling & ontspanning en on the side informatie op doen over van alles en nog wat dat de mini-Chifff met zijn/haar komst teweeg zou brengen. Hmm, bij ‘beweging’ was ik enthousiast. Dat enthousiasme temperde toen ik de rest zag. Bewuste ademhaling? Dat toen ze toch bij yogaklasjes enzo? Daar ben ik zo goed als allergisch voor. En al die info!? Konden we het gewoon alleen bij bewegen houden?

Toch heb ik me in een opwelling voor de cursus opgegeven, onder het mom ‘als ik er niks aan vind dan ben ik de eerste die er weer mee kapt’. Lekker gemotiveerd dus! Maar tot mijn verbazing vond ik de lessen steeds leuker. Oké, het rondhobbelen op muziek is toch anders met een lijf dat niet meer helemaal hetzelfde is als anders. De bewegingen worden naarmate de tijd verstrijkt toch wat stroperiger. Het bewuste ademhalen is tegen mijn o zo grote vooroordeel in heel relaxed en zorgt ervoor dat ik na het klasje energie voor tien heb. En het leukste van alles? De informatie die op je af wordt gevuurd! Natuurlijk sla ik niet eens de helft van de info op (schijnt een bijbehorend kwaaltje te zijn, die vergeetachtigheid) maar alle geweldige anekdotes die mijn net zo geweldige lerares iedere les weet te vertellen zijn hilarisch!

De beste van allemaal: het zwemverhaal. Het merendeel van de mini-dragers plonst met grote regelmaat in het zwembad. Schijnt goed te zijn voor de straks o zo nodige buik/beenspieren en het bewegen in water is een stuk makkelijker dan buiten water. Maar er was eens in een niet nader te noemen zwembad in Amsterdam een mini-drager die niet zo heel ver meer van de mini-komst was verwijderd. Lees: de buik van deze mini-drager had groteske vormen aangenomen. Vrolijk liep zij voor haar wekelijkse plons naar het trappetje van het zwembad, toen haar een vreemd gevoel bekroop. Wat klopte er niet aan dit plaatje? En keken die zwembadgasten haar nou raar aan?

En jawel, haar instinct liet haar niet in de steek… Miss Walvisbuik had zich heel braaf omgekleed in het kleedhokje maar was daarbij ‘even’ vergeten haar bikinibroekje aan te trekken! Dat krijg je van zo’n pens à la Pavarotti, mevrouw kon domweg niet zien dat ze haar onderkant niet bedekt had…

Ook al ben ik (nog) niet in zo’n vergevorderd stadium; de drive om toch eindelijk een keer wat baantjes te gaan trekken is acuut verdwenen!

Vooruit, zo vlak voordat het weekend lekker losbarst dan nog maar een opwarmertje totdat ik een complete D-day snapshot collage het web opgooi…

Na het tipje van de sluier van gisteravond heb ik hier dan eindelijk hét antwoord op de million dollar question! Maandenlang heb ik me afgevraagd op welke schoenen ik die laatste ‘single’ stappen zou zetten en vele opties passeerden de revue. Ik heb het world wide web uitgebreid afgespeurd en me afgevraagd welk schoeisel (en vooral: wat voor hakken!) het allerbest bij de mooiste jurk van de wereld zouden passen.

Uiteindelijk ben ik met mijn allerliefste beste vriendinnetje (én getuige!) van de zomer afgereisd naar Milaan. Zij ging voor dé D-day jurk, ik voor dé D-day schoen. Zouden we in deze modestad van Zuid-Europa slagen op onze missie!? Nou, daar kan ik volmondig ‘ja’ op zeggen. Zij kwam met 2 geschikte D-day jurkjes én hele mooie bijpassende heels thuis, ik had mijn arme koffer volgepropt met niet 1, niet 2, niet 3 maar 5 paar schoenen!

Niet al die schoenen waren bedoeld voor die o zo mooie dag in augustus, er zat bijvoorbeeld ook een paar Nike dunks tussen (alhoewel dat best bij mij had gepast toch?). Maar… 3 van de 5 nieuw aangeschafte shoe candies waren zeker wel bedoeld voor D-day! Je weet toch nooit of een hak afbreekt, riempje kapot gaat of een schoen totaal niet bij dé jurk past!? En thank god was het net flinke sale in de Italiaanse shopstad én liepen we tegen de leukste kleine boetiekjes aan.

Ik had alleen een lapje stof van de jurk mee om te kijken of mijn beoogde D-day schoenen kleurtechnisch goed zouden matchen, maar de kleur alleen zegt natuurlijk helemaal niks over het feit of de schoenen goed zouden staan bij het totaalplaatje (model/uitstraling van de jurk etc)… Daarbij had ik bedacht dat ik tijdens het diner (voorafgaand aan het ja-woord) een andere outfit aan zou trekken, stel je voor dat er allemaal vlekken op dé jurk zouden komen!! Een leuke bijkomstigheid van dit ‘briljante’ idee; ik kon ook nog eens shoppen voor een tweede outfitje! Plus schoenen…

Uiteindelijk is de keus gevallen op de crèmekleurige/gouden high heels op bovenstaande foto. En ook al waren de hakken sky high, ik heb het er toch zeker tot de helft van het feest op volgehouden. De andere Milaan schatjes die ik tijdens het diner  aan heb gehad, zal ik nog in een andere post laten zien. Ben in de tussentijd wel benieuwd wat je van deze (in mijn ogen) million dollar shoes vindt!

Het kost me toch stiekem iets meer tijd dan gedacht om wat leuke pics te selecteren én bewerken voor de D-day foto post.

Er zijn zoveel geweldige foto’s gemaakt, hoe kan ik daar nou een keuze uit maken!? Daarom bij deze een klein tipje van de sluier, als zoethoudertje… En nee, ik droeg geen sluier!

It’s been like five to six months since my last post and a lot has happened…

D-day was a huge success (it’s impossible to describe, so I won’t even try), I’ll post a few pics in my next post. Afterwards Mister Chifff and I packed our bags and left for 3 weeks Bali quality time, which was amazing as well. But the biggest development in our lives right now?! Mister Chifff & I are expecting a mini-Chifff within a few months… So our world turned a bit upside down since we know, maybe that’s one of the reasons I haven’t posted for so long. But, I’m back and hopefully here to stay!

I’ve made a decision about my writing on this digital wall; I will write in Dutch from now on because I think it’s way easier & faster to express myself in my own language. And I might have to change the name of my blog; what do you guys think about ‘Diapers & shoes’?!

It’s been a while since my last post, sorry guys… Had lots of other things on my mind and I neglected this little blog a bit. Won’t happen again (I hope)!

Tomorrow is a huge day when it comes to the million dollar question… My bestie & I are travelling to Milan tomorrow evening. And what are we planning to do in this beautiful Italian city over the next couple of days? Besides eating lots of gelato, pizza & other Italian delicacies of course… We’re going on a major D-day shoe hunt! If there’s one place in the world where we can succeed, it’s got to be Milan, right?

I’ll let you know after our little trip if the million dollar question category has come to a close! Wish us luck…