Vooruit, zo vlak voordat het weekend lekker losbarst dan nog maar een opwarmertje totdat ik een complete D-day snapshot collage het web opgooi…

Na het tipje van de sluier van gisteravond heb ik hier dan eindelijk hét antwoord op de million dollar question! Maandenlang heb ik me afgevraagd op welke schoenen ik die laatste ‘single’ stappen zou zetten en vele opties passeerden de revue. Ik heb het world wide web uitgebreid afgespeurd en me afgevraagd welk schoeisel (en vooral: wat voor hakken!) het allerbest bij de mooiste jurk van de wereld zouden passen.

Uiteindelijk ben ik met mijn allerliefste beste vriendinnetje (én getuige!) van de zomer afgereisd naar Milaan. Zij ging voor dé D-day jurk, ik voor dé D-day schoen. Zouden we in deze modestad van Zuid-Europa slagen op onze missie!? Nou, daar kan ik volmondig ‘ja’ op zeggen. Zij kwam met 2 geschikte D-day jurkjes én hele mooie bijpassende heels thuis, ik had mijn arme koffer volgepropt met niet 1, niet 2, niet 3 maar 5 paar schoenen!

Niet al die schoenen waren bedoeld voor die o zo mooie dag in augustus, er zat bijvoorbeeld ook een paar Nike dunks tussen (alhoewel dat best bij mij had gepast toch?). Maar… 3 van de 5 nieuw aangeschafte shoe candies waren zeker wel bedoeld voor D-day! Je weet toch nooit of een hak afbreekt, riempje kapot gaat of een schoen totaal niet bij dé jurk past!? En thank god was het net flinke sale in de Italiaanse shopstad én liepen we tegen de leukste kleine boetiekjes aan.

Ik had alleen een lapje stof van de jurk mee om te kijken of mijn beoogde D-day schoenen kleurtechnisch goed zouden matchen, maar de kleur alleen zegt natuurlijk helemaal niks over het feit of de schoenen goed zouden staan bij het totaalplaatje (model/uitstraling van de jurk etc)… Daarbij had ik bedacht dat ik tijdens het diner (voorafgaand aan het ja-woord) een andere outfit aan zou trekken, stel je voor dat er allemaal vlekken op dé jurk zouden komen!! Een leuke bijkomstigheid van dit ‘briljante’ idee; ik kon ook nog eens shoppen voor een tweede outfitje! Plus schoenen…

Uiteindelijk is de keus gevallen op de crèmekleurige/gouden high heels op bovenstaande foto. En ook al waren de hakken sky high, ik heb het er toch zeker tot de helft van het feest op volgehouden. De andere Milaan schatjes die ik tijdens het diner  aan heb gehad, zal ik nog in een andere post laten zien. Ben in de tussentijd wel benieuwd wat je van deze (in mijn ogen) million dollar shoes vindt!

It’s been a while since my last post, sorry guys… Had lots of other things on my mind and I neglected this little blog a bit. Won’t happen again (I hope)!

Tomorrow is a huge day when it comes to the million dollar question… My bestie & I are travelling to Milan tomorrow evening. And what are we planning to do in this beautiful Italian city over the next couple of days? Besides eating lots of gelato, pizza & other Italian delicacies of course… We’re going on a major D-day shoe hunt! If there’s one place in the world where we can succeed, it’s got to be Milan, right?

I’ll let you know after our little trip if the million dollar question category has come to a close! Wish us luck…

Just had some Indonesian leftovers from last night, yumm! It reminded me of that time when my best friend P. and I were too lazy to cook ourselves a great dinner and we decided to order some Indonesian take-out. “So, tell me,” he said. “What should I definitely order?”

“Well, uhm, why are you asking me? Just whatever you fancy, silly,” I answered. P. looked at me if I was completely out of my mind… “OMG, you’re the expert here, just tell me!” What expert, I thought. Food expert? Take-out expert? Oh nooo, he couldn’t be referring to my Indonesian roots, could he?!

Yes, he could and he was. I, the partly Indonesian Dutchie, was supposed to tell him, the head-to-toe Dutchie, what kind of Indonesian specialties he had to order. Because his life would, of course, be a complete failure without my advice… I hesitated, should I fake a sudden fever and flee home?! Or, should I just spit out the ugly truth? Of course, I told him the truth. That’s what best friends are for; no lies, only the truth, right?

So, I told my dear best friend P. that he would have to turn to someone else for real Indonesian food advice. At the time (luckily, Mister Chifff has now taught me right) I couldn’t tell Nasi Goreng and Bami Goreng apart, I was a very fake Indonesian Dutchie…

And, like a true friend, P. laughed and ordered me some delicious Indonesian snacks as comfort food!

It didn’t happen overnight, I always was that kind of person. As long as I can remember, I’ve been like that. Ever since I was a young, cute little lady, my parents used to mock me. They told me that I reminded them of the fairytale “The Princess and the Pea”.  Why? Because I could act pretty spoiled. And because I could act highly sensitive.

Not in a ‘boohoo, my rabbit didn’t eat the carrot I gave him, he must hate me’ sensitive kind a way. (Well, I did cry my eyes out when Bambi’s momma died, but keep that to yourselves…) No, I could be a real pain in the ass.  The shower wasn’t warm enough. The mattress wasn’t soft enough. My pizza wasn’t crispy enough. And so on. At night this highly sensitive feature even acted up. Especially when we were out on a holiday.

Back in the days, this spoiled little princess was often spotted camping (dear Love, don’t get your hopes up, at that age I just had to go with the flow, depending on what my parents decided, it was not, I repeat, not my preference!). What’s customary to camping? A camping site, tents, caravans, joint lavatories (yup, walking up & down the camping site with toilet paper stacked under your armpit, very classy indeed) and, of course, other lovely campers. Well, that just turned out to be the problem.

I was one of the lucky ones; my royal parents were fond of camping in a tent. Joy oh joy. At night, just when I wiggled myself in a comfy position in my way too warm, way too small and way too sweaty sleeping bag (off the record: now that I’m a little older and a lot wiser I know for a fact that there isn’t such a thing as a comfy position in a sleeping bag!), it started. Our giant, German camping neighbour decided it was a perfect night to snore his way into his sweet, German camping dreams. And when I say snore, I’m referring to incredible loud, impossible to ignore (and definitely impossible to sleep through) snoring.

Every single holiday there magically appeared a giant, snoring camping neighbour. Either German, French, Italian or Spanish; the snoring community had tracked me down and always knew to find the little, highly sensitive princess on the camping site. I’ve tried to battle them, several times. But for some reason, they didn’t take a little girl moaning, groaning, banging on her side of the tent or even throwing little rocks onto their tents, very serious.

But a few weeks I found out that the highly sensitive princess isn’t alone in this big, mean, snoring world. She has another highly sensitive princess sister! I went on a shopping spree to London (thx Digitalista E. for the tips) with my best friend E. and our hotel room turned out to have very thin walls (you could easily compare it to those of a tent). The very first night of our trip I heard a familiar noise coming out of the room next to us…

Oh my god, the snoring community just couldn’t stop harassing me! But before I could even make an annoyed sound/remark, my dear friend E. was talking on the phone to the night porter; “Excuse me sir, do you mind telling me what’s your policy against snoring people!? There’s a man in the room next to us, and he’s snoring like crazy. I’m about to think there’s a giant bear sleeping next to us! How am I supposed to get some sleep and more importantly; what are you gonna do about it?!”

After all these years I finally met my lost princess sister… Together we will fight the snoring community, don’t you worry!

All throughout my life I’ve never had any problems with this biennial visit. Usually, especially when I was younger, it was a family trip. When I grew older, it became a quite convenient escape in between school hours. If possible, I tried to bend the rules and took more time than necessary for my visit. I just spent some more time reading magazines in the waiting room, not even disturbed by all the drilling sounds for one bit.

One day that happy feeling was just crushed, torn and scattered.  It was the day Mr. Dentist decided to take out my wisdom teeth. Oh My God. I’ve never experienced such a disastrous, painful moment. From that day on I could completely relate to all those people whom suffer from a dentist anxiety. Suddenly I hated and feared the man who used to give me funny toothbrushes and colourful toothpaste. He caused me an awful lot of pain, during the operation itself and the following days. How could I return, voluntarily?

So, it may not come as a surprise; I haven’t visited Mr. Dentist for the last couple of years. There were two attempts after the wisdom teeth drama, and they weren’t very successful. The first time I almost fainted in the waiting room, the second attempt I took a tranquilizer to even make it to the dentist chair but it didn’t prevent me from fleeing out of the room when Mr. Dentist made his appearance.

But after these dentist free years worry came upon me. What if my teeth were messed up for good? That I waited too long with my biennial check-ups, that all dentists would have given up on my teeth? Imagine all the root canal treatments that would lie ahead of me… I had to do something about my dental phobia, right about now!

My Love looked up some dentist devils in the yellow pages and picked one randomly. This new dentist could be visited even during the weekend, so yay, let’s make it into a weekend activity! The first appointment was a dual one, my Love had to pay a visit as well for his check-up. Which was a good thing; I needed someone to force me into the dental office…

My new Mr. Dentist turned out to be a Mrs. Dentist. And Mrs. Dentist turned out to be the sweetest person I’ve ever met. Stepping foot again in a dental office was a big emotional leap, resulting in a big cry in the dental chair. But Mrs. Dentist held my hand, told me not to worry and acted really nice. Even the fact that she had pretty bad news about my dental state seemed to be less important; four teeth were affected by dental caries (yup, I had not one, not two, nor three, but FOUR holes in my teeth). And my two remaining wisdom teeth had to be removed.

Oh well, after Mrs. Dentist told me she herself suffered from dental phobia, my worries vanished into thin air. Mrs. Dentist knew exactly how the handle frightened patients; with care of course! The following weeks I visited her several times and she filled the holes in my teeth and my nerves didn’t bother me. At all!

Happy times at the dentist have made a big return in my life, so it seems. All I have to do now? Uhm, make an appointment with the oral surgeon at the hospital. To get my wisdom teeth out… Luckily Mrs. Dentist referred me to her Sister Dentist. Hopefully the kindness runs in this Dentist family!

De lente is begonnen en dat lijkt in mijn omgeving wel weer het startsein te zijn geweest voor een massale uittocht, de Nederlandse grenzen over. Mijn Fashionscene wederhelft is weliswaar net terug van een maandje Indonesië en ook mijn andere collega heeft zich na een trip Zuid-Afrika weer tegenover me genesteld, maar toch.

Vriendinnetje C. zit in Istanbul, vriendje P. in Madrid, nicht D. gaat dit weekend voor de 2^e keer op wintersport  en broerlief ligt gewoon op een hagelwit strand in Isla Margarita! Gelukkig heb ik ook iets in het vooruitschiet; over iets meer dan een maand zit ik in het vliegtuig richting ‘Buena Vista Social Club’ Cuba…

Ik maak deze reis naar het land van de rum, sigaren en salsamuziek niet in mijn eentje (ik ben niet zo’n lonely traveller), samen met 5 meiden ga ik twee weken genieten van alles waaraan Cuba rijk is. We hebben alleen een ticket geboekt en we zijn van plan een groot deel van het eiland te bekijken, dus enige voorbereiding is best handig. Waar ga je slapen? Hoe ga je reizen? Welke steden/plekken doe je wel aan? Welke niet? Hoe lang van tevoren moet je je visum regelen? Wat neem je mee? Allemaal vrij voor de hand liggende vragen, zou je denken. Dus niet voor mij!

Op zekere leeftijd denk je er toch wel ongeveer uit te zijn over hoe je als persoon in elkaar zit. Je kunt je zwakke en sterke eigenschappen benoemen en je weet wel zo’n beetje hoe je op bepaalde situaties reageert. Nou, ik leer nog elke dag hoor. In dit geval heb ik weer een behoorlijk slecht ontwikkelde kant van mezelf leren kennen: het voorbereiden van vakanties.

Misschien wist ik het ook wel al ergens diep van binnen, maar wilde ik het gewoon niet toegeven. Want met de auto op vakantie gaan naar Zuid-Frankrijk, met als doel in leuke herbergjes/schattige hotelletjes te slapen, maar voor de zekerheid een tent achterin gooien en vervolgens bijna 2 weken op een camping staan met ook enkel en alleen die tent als kampeeruitrusting… Geen geweldige voorbereiding toch!? Best friend E. was wel zo slim geweest een gasstelletje mee te nemen, maar hadden we ook iets van pannen bij ons!? Helaas pindakaas.

Of wat te denken van een reisje naar Brasil? Met hetzelfde allerliefste vriendinnetje me elke ochtend afvragen waarom het weer regent. Regentijd in de zomer!? Oh, zomer bij ons is hier regentijd… En inentingen halen? Waarvoor!? I made myself clear, tot in de puntjes voorbereid op vakantie gaan is er niet bij met mij. Maar dat maakt het ook wel spannend toch? Heb ik dat cruciale ‘ding’ wel/niet meegenomen!? Is die o zo belangrijke reservering nu wel/niet bevestigd? 1 factor is overigens constant: ik neem echt altijd teveel spullen mee als ik op reis ga.

Tijdens de Cuba meetings die we tot nu toe hebben gehad heb ik me van mijn beste kant laten zien. Een gidsje gekocht, gelezen, doorgebladerd in de winkel!? Nee, nee en nog eens nee. Bedacht waar ik graag heen wil? Don’t think so. Mijn gedachten over de vervoersmogelijkheden laten gaan?! Uhm, nee dus. Gelukkig hebben mijn reisgenoten juist een sterk ontwikkelde ‘ik ga op reis en neem mee’-kant. Mijn mailbox bliept om de dag dat ik weer een nieuwe Cuba info-mail heb binnengekregen, de excelbestandjes met kostencalculaties, af te leggen kilometers en meeneemlijstjes stapelen zich op. Volgens mij heerst bij mijn travel buddies nu de mening dat ik een complete reis no-no ben die nog nooit een voet over de grens heeft gezet. Of moet ik de uitleg “Cuba is een eiland” in een andere context plaatsen…

Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet uit, ik vind het heerlijk dat zoveel lieve vriendinnen zich zo geweldig aan het inlezen en voorbereiden zijn. Weet ik in ieder geval zeker dat ik op de juiste plaats van bestemming aankom en niet per ongeluk in Mexico het vliegtuig uitrol!