Dagen waar een feestelijk randje omheen zit, waarop iets te vieren valt… Vooral als kind ben je er dol op. In de aanloop naar mijn verjaardag en sinterklaas bijvoorbeeld kon ik bijna buikpijn van de zenuwen hebben. Het Kinderen voor Kinderen liedje ‘Hoeveel nachtjes slapen nog?’ was mij op het lijf geschreven. Het kon niet snel genoeg mijn bday of sinterklaas zijn en zodra het erop zat, kon ik wel janken. De festiviteiten (lees: cadeautjes krijgen en lekkere dingen eten) waren voorbij en nu moest ik weer een heel jaar wachten!

Het lijkt nu misschien of het me vroeger vooral om de cadeautjes ging… Klopt als een bus! Kan ik wel om heen draaien maar dat is gewoon niet nodig. I was pretty greedy. Het is in de loop der jaren wel minder geworden maar ik vind het nog steeds erg leuk om iets te krijgen. En begrijp me niet verkeerd; het is geen eenrichtingsverkeer. Ik geef ook graag cadeautjes weg…

Maar terug naar het hele feestdagen verhaal: Pasen, sinterklaas, kerst, dierendag… Ik deed vroeger overal vrolijk aan mee. Eieren beschilderen en zoeken, gedichten schrijven (oké, dat doe ik in de eerste week van december nog steeds heel fanatiek), kerstboom optuigen, mijn katten extra vertroetelen. Been there, done that! Koninginnedag, Sint Maarten, moeder/vaderdag? Zelfde laken en pak. Allerlei onzin op een kleedje verzameld om te verkopen en uiteindelijk met nog meer troep huiswaarts keren, in de regen met een zelf gekluste lampion langs de deuren, op school braaf fotolijstjes knutselen voor mijn vader (die werkelijk geen ruk om vaderdag gaf, en daarom ik ook niet) en die met een ontbijt op bed (lees: een kopje thee plus beschuitje) afleveren. Ik beken schuld.

Toch is er een ‘feestdag’ waar ik mijn hele leven nog nooit echt me voor de volle honderd procent heb ingezet. Valentijnsdag. In de Van Dale staat over deze dag: “feestdag van St.-Valentinus, waarop stille aanbidders hun geliefde een geschenkje geven of een kaart sturen [14 februari]”. Hmmm, misschien ben ik een liefdeloos persoon. Dat geloof ik eerlijk gezegd niet, volgens mij ben ik vrij scheutig met mijn liefde… Maar ik hecht aan het hele Valentijnverhaal gewoon niet genoeg waarde. Dat is het.

Ook nu geldt dat ik er vroeger wel mee bezig was. Oei, op 14 februari als middelbare scholier geen kaarten in de bus vinden was not cool. Er was toch wel 1 iemand die me leuk vond? Maar ja, what were the odds?! Alsof jongens van 15, 16 jaar bezig waren om in het telefoonboek je adres te achterhalen, een leuke kaart voor je uit te zoeken, een lieve doch stoere tekst te verzinnen én de kaart daadwerkelijk te posten. Nee, ze hadden wel iets anders aan hun hoofd. En die romanticus díe me een keer naar huis is gevolgd, op me heeft staan wachten, een cadeautje heeft overhandigd omdat hij verliefd op me was, kwam bedrogen uit. Ondergetekende deelde hem linea recta in de categorie ‘stalkers’ in (ja, hij woonde vanaf school 5 km de compleet tegenovergestelde kant op!) en liet het cadeautje de volgende dag door een vriendin (hoe laf) terug bezorgen… Ik weet het, zo onaardig! Gelukkig is het uiteindelijk nog goed gekomen en kan ik het op de dag van vandaag goed met de ‘stalker’ vinden, maar ik schaam me er nog voor.

Anyhow: laat ik mijn aanbidders bij deze niet hebben afgeschrokken. Kaarten en/of cadeautjes zijn echt van harte welkom. Daar ben ik nog steeds dol op… Ik zit zelf in Madrid maar mijn bovenbuufje staat standby om de postzakken in ontvangst te nemen. Verwacht alleen geen kaart, brief, cadeautje van mij. Hoe lief ik je ook vind, Sint Valentinus komt niet op mijn to-do lijstje voor!

Sommige mensen vinden het heel leuk en doe je er een groot plezier mee. Andere mensen hebben er een hekel aan en bij hen moet je er echt niet mee aankomen. Ik bevind me hier ergens tussen in, al neig ik wel meer naar de laatste groep. Big surprises? Erg leuk, maar liever bij iemand anders…

Misschien een slap excuus maar het komt gewoon door mijn opvoeding. In de aanloop naar 5 december in de weer met lijm, papier-maché, zaagsel, karton en verf? Don’t think so. Surprises waren niet bij onze sinterklaasviering inbegrepen, ook al heb ik wel eens een halfslachtige poging ondernomen om iets in elkaar te knutselen. Ik begreep al snel dat dat niet voor mij was weggelegd, het zielige kartonnen autootje wat uit mijn inspanningen voort kwam zag er niet uit. Daarom deden we dus niet aan surprises; wij, als in mijn familie (me included), zijn gewoon niet zo creatief. Wel met woorden gelukkig, dus we compenseerden ons knutsel no-no gehalte met gedichten op werkelijk iedere pepernoot uit de juten zak.

Surprises in de vorm van verrassingsfeestjes zijn mij ook niet met de paplepel ingegoten. Alle verjaardagen, familiereünietjes, grootschalige get-togethers met vrienden/vriendinnen zijn in mijn leven van jongs af aan al zorgvuldig gepland, op elkaar afgestemd en georganiseerd. Niks geen donkere-thuiskomst-met-hartaanval-verschijnselen-door-mensen-die-“surprise”-gillend-achter-de-banken-vandaan-springen-en-mij-met-confetti-bestrooien. You get the picture. Ik heb wel eens mee ‘verrast’ bij een vriendinnetje die na zoveel maanden buitenland weer thuis kwam maar echt zelf iets georganiseerd? Nope. Is natuurlijk ook weer iets waar je creatief voor moet zijn én ik ben er stiekem zelf toch ook gewoon niet zo van. Ik wil altijd 24/7 weten waar ik aan toe ben, wat er gaat gebeuren, waar ik op voorbereid moet zijn, wat ik mee moet nemen, wie er ook komen etc. I’m missy wants-to-know-it-all!

Als je bovenstaande van me weet, snap je misschien wat beter dat ik nu wat onrustig heen en weer wiebelend op mijn stoel zit. Morgenmiddag ga ik namelijk met 5 hele lieve vriendinnetjes weg. Voor een weekend lang. Waar naartoe? Al sla je me dood, dat is een ‘verrassing’. Grrrrrrrrr. De enige info die ik heb gekregen is dat we om 16.00 uur vertrekken, met de auto, en dat we maandagochtend weer terug keren richting Amsterdam… Tsja, daar kan deze missy wants-to-know-it-all natuurlijk niet zoveel mee! Na enig aandringen van een vriendinnetje (die net zo nieuwsgierig is als ik) kregen we het volgende bericht:

“Op de plaats van bestemming zal het tussen de 11-13 graden zijn. We gaan natuurlijk ook 1 misschien 2 avonden uit. Neem niet alleen maar pumps mee maar ook een paar sneakers waar je een beetje op kunt lopen, niet dat we meedoen aan de wandelvierdaagse met hindernissen, maar 3 dagen binnen blijven is natuurlijk ook niet de bedoeling. Minstens 1 chill-pak is ook een vereiste. Beddengoed, slaapzakken en badlinnen is niet nodig. Tot zover de tips…”

Hmm, ik weet nu wel iets meer. We zitten niet in een tent, anders hadden we slaapzakken mee moeten nemen. We gaan ook niet naar een warm, zonnig oord dus ik hoef geen zonnebrand in te pakken. Ik moet niet alleen huis-tuin-en-keuken-outifts in mijn tas gooien, we gaan kennelijk ook ergens aan de booze plus danspasjes (yeah!). Maar ik weet nog steeds niet genoeg! Mijn eerste reactie luidde dan ook: “ik mis de tip om zwemspullen mee te nemen, heb ik die nieuwe vlindertjes voor niks gekocht?!”. Helaas kreeg ik hier geen antwoord op.

Uiteindelijk heb ik mezelf listig opgeworpen om te helpen bij het doen van de inkopen voor vertrek. Terwijl ik met 1 van de grote organisatoren achter ons verrassingsweekend aan het bespreken was hoe laat we het beste konden afspreken, liet ik soepeltjes vallen dat dat afhankelijk was van hoe lang we moesten rijden naar de plaats van bestemming… In gedachten zag ik mezelf al met de kaart van Nederland in mijn hand uitmeten in welke cirkel rond onze thuisbasis we ongeveer terecht moesten komen. Maar natuurlijk werd er doodleuk overheen gepraat! Grrrrrrr big time.

Er zit dus niks anders op dan dat ik vannacht geen oog dicht doe, me afvragende in welk oord ik me de komende paar dagen ga bevinden. En me bedenkende wat ik allemaal mee ga nemen voor deze ‘spannende’ trip. Ik heb daar al de grootst mogelijke problemen mee als ik wél weet waar ik heen ga en wat ik er ga doen; moet je na gaan wat voor chaos het nu in mijn hoofd, huis en tas gaat worden! Maar wat er ook gebeurt: mijn bikini, duikbril en vlinders gaan in ieder geval onderin mijn tas…