Afgelopen week werd ik op straat aangesproken door mijn favoriete buurjongen. Van 8 jaar oud en vier turven hoog. Met een inimini-hanenkam… Zoals ik al zei: mijn favoriete buurjongen!

Normaal gesproken is dit überschattige mannetje volledig in de ban van zijn voetbal. Maar dit keer niet. Nee hoor, hij had zijn omgeving heel goed in de smiezen. “Gaat u naar een feestje!?” Het ‘u’ maar even negerend (in de ogen van mijn buurkids behoor ik kennelijk niet meer tot de je & jij categorie, auw…) kreeg ik een brede grijns op mijn gezicht. Wat lief dat dit gozertje me een verkapt compliment gaf over mijn outfit!

Ik liet hem weten dat ik inderdaad op weg was naar een feestje, ik ging namelijk naar een bruiloft. Net terwijl ik peinzend verder liep en me bedacht dat ik er toch elke dag best appetijtelijk uit zag, hielp hij me fijntjes uit die droom.  “Toch anders, normaal loopt u altijd in spijkerbroek met gympies!”

Goed, tot zover mijn favo buurjongetje. Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ik mijn jeans even links laat liggen en voortaan in jurkjes en pumps achter de kinderwagen stap!

Het heeft even geduurd voordat ik door de luiers, ik bedoel bomen, het bos weer zag. In mijn achterhoofd wist ik dat het nog ergens moest zijn. Als ik me nu maar eerst door die stapels billendoekjes, hopen rompertjes en rondslingerende slabbetjes heen werkte. Dan zou ik er toch wel weer op stuiten?

En ja hoor, mijn speurtocht werd na bijna vier maanden beloond. Gevonden! Mijn lieve blog, zomaar helemaal onder het stof, in het vergetelhoekje geraakt. Maar na een beetje poetsen, veel aandacht en wat troostende woorden zijn we weer vriendjes. Ik heb wel moeten beloven dat ik in de toekomst wat zorgvuldiger zal zijn. Pinky swear!

Ik had misschien ook wel een excuus voor deze verwaarlozing. Niks groots, meeslepends, turning-your-world-upside-down hoor. Maar: mini-Chifff has arrived! En eigenlijk ging zijn komst helemaal volgens het boekje… Lekker op tijd, het menneke trok zich duidelijk niks aan van de luie indo genen, meldde hij zich 2,5 week eerder dan gepland. Maar dit was natuurlijk geen reden voor paniek bij de fabrikanten van the bundle of joy…

De kamer van de mini-me was al tijden klaar-voor-de-start (of behoorden die ladder, natte verfkwasten en rondslingerende klusspullen niet tot het interieur?). En dat de nieuwe bank (maatje xxxlarge) precies op dezelfde dag werd geleverd, was helemaal volgens plan. Toch leuk, twee mannen van die meubeltoko over de vloer die nonstop roepen: “Nee hoor, dit gaat echt niet lukken! Jullie gang is te klein, dit past nooit.” Of: “He Fritsie, kan jij nog een stukkie naar achter? Ik zit hier al helemaal klem. Nee? Dit gaat ‘m echt niet worden, we kunnen geen kant meer op!”

Ik had me geen rustgevender achtergrondrumoer van pak ‘m beet anderhalf uur kunnen wensen. Terwijl de mini-me verwoede pogingen deed zijn huidige, ietwat krap geworden verblijfplaats te verlaten, kon ik lekker meegenieten van de enigszins tegenstribbelende bank. Mister Chifff bleek uiteindelijk een uiterst voor de hand liggende oplossing te hebben:  meneer pakte een zaag om even wat deurposten af te zagen. Je bent een Bob de Bouwer of je bent het niet!

Ook de andere leden van dit huishouden waren al volledig voorbereid op de komst van de mini-me. Een van onze lieve viervoeters stormde na het arriveren van de bank de hoogst mogelijke boom in. Ze vond het allemaal wat lang duren en wilde kijken of de ooievaar al in zicht was. Bij nader inzien bleek madame last van hoogtevrees te hebben en klom mister Chifff ook de boom in om haar weer vaste grond onder de vier pootjes te bezorgen…

Kortom, just an ordinary day die voortaan bekend staat als de verjaardag van de mini-me! En nu alles & iedereen dus weer binnenboord is in huize Chifff en zelfs mijn lieve blog weer terecht is, gaan we eens kijken of het lukt om iedereen evenveel TLC te geven…

Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

Aan dit voldongen feit ben ik sinds een weekje beginnen te twijfelen. Zoals algemeen bekend krijg je als mini-drager in afwachting van de komst op de mini-me een aantal weken thuis op de bank chillen, mini-kamer preppen & lekker powernapjes doen in de schoot geworpen. En laat ik deze tijd tot nu toe toch heel nuttig hebben ingevuld…

Natuurlijk heb ik me zeker ook met bovengenoemde activiteiten bezig gehouden, maar ik heb ook een nieuw, zeer verrijkend (in de letterlijke zin van het woord) tijdverdrijf gevonden: ‘marktplaatsen’!  Men neme een grote dosis overbodig geworden kleding en schoenen uit de omvangrijke eigen garderobe, selecteert dit op ‘heb-gehalte’ (dus nee, die versleten shirtjes komen niet door de ballotagecommissie), pakt een camera, trekt een mooie paspop (thanks miss E!!) om beurten een nieuwe outfit van de stapel aan, maakt hier snapshots van en knalt dit allemaal op het o zo geliefde Marktplaats, in je eigen online marktkraampje. Appeltje eitje!

Oké, je moet er wel wat tijd voor uittrekken maar die heb ik nu gelukkig even in overvloed… Vooral het bedenken van aantrekkelijke beschrijvingen van je goods vereist wat denkwerk, je moet namelijk niet verwachten dat je de enige bent die online op de markt gaat staan met zijn/haar overbodige collectie! De truc is om nét die opvallende titel te gebruiken, een fijne beschrijving met de juiste steekwoorden neer te pennen en natuurlijk het geheel van duidelijke, scherpe pics te voorzien.

Nu is tot mijn verrassing gebleken dat ik hier een aardig neusje voor heb, de handel gaat namelijk echt als een trein. En dan niet zo’n lullig boemeltje die met wat overmatige sneeuwval zo’n drie uur tussen Schagen en Zaandam stilstaat. Nee, als een Thalys die gewoon volgens planning binnen 3,5 uur van Amsterdam naar Parijs sjeest. De kassa rinkelt! En natuurlijk heb ik voor mijn handelswaar ‘ooit’ meer betaald dan de schappelijke prijsjes waarvoor ze nu over de toonbank vliegen, maar een kniesoor die daar op let…

Ik blijk dus opeens goed te zijn in het verdienen van geld via online shoppen, in plaats van het mijn dierbare portemonnee uit te laten vliegen. Toch fijn om zo, vlak voor de toch vrij kostbare komst van de mini-Chifff, tot dit nieuwe inzicht te komen!

Maar goed, duty calls, ik ga mijn kasten weer eens uitspitten om mijn online handeltje weer aan te vullen. Ik kan mijn vaste klanten toch niet teleurstellen met lege rekken!?

In de milion dollar shoes post noemde ik mijn andere geweldige Milaan aankoop voor D-day al even, maar ik had nog beloofd een fotootje van de schatjes te posten… Dus bij deze!

En vooruit, deze lovely red ladies zijn het wel waard om meer dan 1 foto aan te wijden toch? Dit waren de schoenen die ik binnen een half uur Milaan shopping al in mijn tas had zitten, over deze aankoop (eerste zijstraat vanaf de Duomo links ) hoefde ik zoals je vast begrijpt niet zo lang na te denken!

De heels zijn dan wat mij betreft sky high maar ik droeg ze tijdens het D-day eten, dus ik kon er vooral mee zitten Ik combineerde de vuurrode pumps met een hagelwit jurkje dat ik nog een week voor aanvang heb laten inkorten, zie de foto hieronder (met mijn allerliefste vriendinnetje, getuige en partner in Milaan shopping crime!)…

Ik heb het een tijdje voor me uitgeschoven maar op een onbewaakt ogenblik ben ik toch voor de bijl gegaan. Een cursus volgen met oog op de komst van de mini-Chifff…

Een paar maanden dacht ik dat ik het wel kon vermijden. Hoezo cursus volgen? Dat had je vroeger toch ook niet? En toen kwam alles toch ook op zijn/haar pootjes terecht? En het idee dat ik met een groep mede mini-dragers in een zaaltje bij elkaar zat opgesloten, allerlei ervaringen/kwaaltjes etc moest gaan delen en dan, worst case scenario, ook nog eens een staaltje hijg-puf-steun-technieken moeten leren?! No way José, not in a million years!

Maar toch, al dat stil zitten kon toch niet goed voor me zijn? Normaal holde, rende, hupste ik minimaal twee keer per week over een veld achter een balletje aan. En nu zat ik al een paar maanden lui niks te doen op mijn bank. Ja, series & films kijken. Daar was ik opeens de onklopbare wereldkampioen in. Maar het zou misschien toch geen kwaad kunnen om een beetje in beweging te komen?

Op advies van twee op-een-veld-achter-een-balletje-aan-rennen-collegaatjes ben ik eens gaan googlen naar een Born2bfit cursus. Born2bfit; gold dat dan voor mij of voor de mini-Chifff!? De nadruk lag bij deze cursus op een combinatie van bewegen, bewuste ademhaling & ontspanning en on the side informatie op doen over van alles en nog wat dat de mini-Chifff met zijn/haar komst teweeg zou brengen. Hmm, bij ‘beweging’ was ik enthousiast. Dat enthousiasme temperde toen ik de rest zag. Bewuste ademhaling? Dat toen ze toch bij yogaklasjes enzo? Daar ben ik zo goed als allergisch voor. En al die info!? Konden we het gewoon alleen bij bewegen houden?

Toch heb ik me in een opwelling voor de cursus opgegeven, onder het mom ‘als ik er niks aan vind dan ben ik de eerste die er weer mee kapt’. Lekker gemotiveerd dus! Maar tot mijn verbazing vond ik de lessen steeds leuker. Oké, het rondhobbelen op muziek is toch anders met een lijf dat niet meer helemaal hetzelfde is als anders. De bewegingen worden naarmate de tijd verstrijkt toch wat stroperiger. Het bewuste ademhalen is tegen mijn o zo grote vooroordeel in heel relaxed en zorgt ervoor dat ik na het klasje energie voor tien heb. En het leukste van alles? De informatie die op je af wordt gevuurd! Natuurlijk sla ik niet eens de helft van de info op (schijnt een bijbehorend kwaaltje te zijn, die vergeetachtigheid) maar alle geweldige anekdotes die mijn net zo geweldige lerares iedere les weet te vertellen zijn hilarisch!

De beste van allemaal: het zwemverhaal. Het merendeel van de mini-dragers plonst met grote regelmaat in het zwembad. Schijnt goed te zijn voor de straks o zo nodige buik/beenspieren en het bewegen in water is een stuk makkelijker dan buiten water. Maar er was eens in een niet nader te noemen zwembad in Amsterdam een mini-drager die niet zo heel ver meer van de mini-komst was verwijderd. Lees: de buik van deze mini-drager had groteske vormen aangenomen. Vrolijk liep zij voor haar wekelijkse plons naar het trappetje van het zwembad, toen haar een vreemd gevoel bekroop. Wat klopte er niet aan dit plaatje? En keken die zwembadgasten haar nou raar aan?

En jawel, haar instinct liet haar niet in de steek… Miss Walvisbuik had zich heel braaf omgekleed in het kleedhokje maar was daarbij ‘even’ vergeten haar bikinibroekje aan te trekken! Dat krijg je van zo’n pens à la Pavarotti, mevrouw kon domweg niet zien dat ze haar onderkant niet bedekt had…

Ook al ben ik (nog) niet in zo’n vergevorderd stadium; de drive om toch eindelijk een keer wat baantjes te gaan trekken is acuut verdwenen!

It’s been a while since my last post, sorry guys… Had lots of other things on my mind and I neglected this little blog a bit. Won’t happen again (I hope)!

Tomorrow is a huge day when it comes to the million dollar question… My bestie & I are travelling to Milan tomorrow evening. And what are we planning to do in this beautiful Italian city over the next couple of days? Besides eating lots of gelato, pizza & other Italian delicacies of course… We’re going on a major D-day shoe hunt! If there’s one place in the world where we can succeed, it’s got to be Milan, right?

I’ll let you know after our little trip if the million dollar question category has come to a close! Wish us luck…

In the category: still have to decide which eye-candies will be the ones that allow me to walk the walk on D-day… The million dollar question!

I’m not sure if you guys noticed, but the gorgeous shoes I’ve posted in this category are all quite expensive. Because I can call myself a true D-day planner/expert by now, I should tell you a little secret. Planning such a mind-blowing, fabulous event as a D-day? It’s expensive as hell! Even though we’re not heading to the south of France with all of our guests. And even though we’re not using a beautiful, historical, breathtaking castle as a venue (although our venue is very beautiful & breathtaking as well!). And even though we’re not turning our D-day into our D-dayS, celebrating all the joy for 3 days in a row. Non of the above. We’re going for a very laidback, relaxed & fun D-day. But still, it’s not that budget friendly as I’ve hoped!

So, considering afore mentioned…. May be it’s a good idea to pick a budget friendly pair of shoes? I spotted these adorable wedges (I’m still thinking this might be the most appropriate kind of D-day shoe) in New Look’s web shop. They’re cute, summery and sexy! And did I mention cheap?

THE FACTS

Countdown: just 83 days to go until D-day

Possibilities in million dollar question category: 9

P.S. If anyone feels the need to help the cause; please contact me!

The D-day to-do-list is getting shorter by the minute. Thank god, because I’m still looking for the best option in the million dollar question. And of course, I need all the focus I can get in such an important matter…

Narrowing down all the D-day decisions, Mister Chifff & I also had to consider what kind of delicious treats we will be serving. Wondering if it was hard to choose? YES, it was! There is so incredibly much tasty to choose from! Like these cute Karl cupcakes by Alice in Cakeland, aren’t they adorable!?

I never would have guessed that Mister Lagerfeld could look so yummy!

In the category: still have to decide which eye-candies will be the ones that allow me to walk the walk on D-day… The million dollar question! (only 87 days left, it’s getting close…)

Although I’m one of the unfortunate lovers who hasn’t seen the new flick yet, I’m all in the Sex and the City mood! While waiting for cinemas to be a little less packed  (I really love empty seats next to me & hate being surrounded by people who are noisy, laughing when it’s not funny and eating popcorn like they’re Bugs Bunny), I found a good way to have some quality SATC time… Look for suitable SATC cuties to be my next ‘million dollar question’ possibility!

It wasn’t hard to find an adorable pair of heels. I fell for SJP’s favourite pair of shoes: the Nicholas Kirkwood suede platform sandals! Don’t you just love them?

THE FACTS

Countdown: just 87 days to go until D-day

Possibilities in million dollar question category: 8

P.S. If anyone feels the need to help the cause; please contact me!

After being on such a tight shopping budget for a while, it was definitely time for a reward. A little one of course, and a cheap one. Just to keep my hopes up. And to add some new flavor to my wardrobe!

The store that was very willing to help me find this little reward? American Apparel! It was hard to stay focused and not to wander off in the inspiring shop. But, I managed to only step towards the bright, colorful rack on the counter. Of course I had a difficult time to decide which beautiful treassure was about to get a new home. At the end I let ‘Eeny, meeny, miny, moe’ do the dirty work. Who came out winning!? The graceful, summery and very ice creamy Cone Island!

Too bad I had to leave Manila, Summer Peach & Malibu Green behind… Perhaps, in a week or two, it’s time for another little treat!?