It’s been like five to six months since my last post and a lot has happened…

D-day was a huge success (it’s impossible to describe, so I won’t even try), I’ll post a few pics in my next post. Afterwards Mister Chifff and I packed our bags and left for 3 weeks Bali quality time, which was amazing as well. But the biggest development in our lives right now?! Mister Chifff & I are expecting a mini-Chifff within a few months… So our world turned a bit upside down since we know, maybe that’s one of the reasons I haven’t posted for so long. But, I’m back and hopefully here to stay!

I’ve made a decision about my writing on this digital wall; I will write in Dutch from now on because I think it’s way easier & faster to express myself in my own language. And I might have to change the name of my blog; what do you guys think about ‘Diapers & shoes’?!

Just spotted these very cute clogs at Refinery29. At moments like this I’m proud we’re living in the land of the clogs…

The snapshot is taken during London Fashion Week; the feet, and of course the beautiful shoes, belong to blogger Elise (check out Anywho, an inspiring blog she and two friends run from Copenhagen!). The Kurt Geiger clogs are looking so fierce and comfy, I don’t think I’ve ever seen cooler clogs in my life!

If only all clogs could look like this…

Just had some Indonesian leftovers from last night, yumm! It reminded me of that time when my best friend P. and I were too lazy to cook ourselves a great dinner and we decided to order some Indonesian take-out. “So, tell me,” he said. “What should I definitely order?”

“Well, uhm, why are you asking me? Just whatever you fancy, silly,” I answered. P. looked at me if I was completely out of my mind… “OMG, you’re the expert here, just tell me!” What expert, I thought. Food expert? Take-out expert? Oh nooo, he couldn’t be referring to my Indonesian roots, could he?!

Yes, he could and he was. I, the partly Indonesian Dutchie, was supposed to tell him, the head-to-toe Dutchie, what kind of Indonesian specialties he had to order. Because his life would, of course, be a complete failure without my advice… I hesitated, should I fake a sudden fever and flee home?! Or, should I just spit out the ugly truth? Of course, I told him the truth. That’s what best friends are for; no lies, only the truth, right?

So, I told my dear best friend P. that he would have to turn to someone else for real Indonesian food advice. At the time (luckily, Mister Chifff has now taught me right) I couldn’t tell Nasi Goreng and Bami Goreng apart, I was a very fake Indonesian Dutchie…

And, like a true friend, P. laughed and ordered me some delicious Indonesian snacks as comfort food!

America’s Next Top Model!? One of my favorites! Ik zit standaard paraat op de maandagavond en ik wil best met je afspreken om samen te eten, maar dan wel thuis (bij jou of mij, het is me om het even) voor de buis. En niet teveel er door heen praten svp, ik wil niks missen. De kunst is natuurlijk om bij aflevering 1 al te voorspellen wie er uiteindelijk met de felbegeerde titel aan de haal zal gaan. Een nog grotere kunst is om gedurende het ‘seizoen’  niet al de winnares ‘tegen te komen’. Zeker met dit werk en al die ‘levensgevaarlijke’ modesites en fashion blogs loop je gewoon een heel groot risico. En dan is dus je hele ANTM seizoen verpest. Dat wil je echt niet.

Bij de Nederlandse variant is dat gevaar niet aanwezig. Geen achter de feiten aan lopende afleveringen. What you see, is what you get. De winnares is niet bij de halve wereld al bekend terwijl jij nog weddenschapjes af wil sluiten over wie er met de hoofdprijs aan de haal gaat. Aanstaande maandag is het weer zover: dan zit ik met mijn snufferd op de catwalk tijdens de finaleshow van Holland’s Next Top Model 2. Ik ben benieuwd wat ze er dit keer van maken, vorig seizoen heb ik me prima vermaakt bij de finale. Zit er weer een lastige hindernis in, zoals die steile trap? Gaat er iemand onderuit door te hoge hakken of lastig lange jurken!? Of heeft 1 van de finalisten echt een vreselijk beroerd loopje? Maandagavond is moment-of-truth-avond voor Christa, Sabrina en Kim. Tijd om onder grote druk op je best te presteren…

En ik weet hoe makkelijk je onder die druk kunt bezwijken. Poeh. Dat is snel gebeurd. Het begon gister allemaal met de vrij onschuldige vraag van mijn geliefde collega M. of ik vandaag op kantoor zou zijn. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik enthousiast. “Helemaal goed, je moet namelijk op de foto!” Uhm, rewind… Ik moet wat!? “Haha, grapje zeker?” Niet dus, een echte professionele fotograaf was opgetrommeld om de Yourscene redactie (en een handjevol vers-van-de-pers bloggers voor grote broer Partyscene) op de gevoelige plaat vast te leggen. Slik. Ik vind foto’s super leuk maar vooral van andere mensen. En zelf sta ik heus wel eens op vakantiekiekjes, allemaal prima, maar poseren!? 1 op 1? Met een pro!? Paniek…

Wat moet ik aan!? Shirt, jurkje, blouse, vestje? Broek, legging, rokje? Welke stijl? Casual, sporty, chic, classy, bohemian, mix van alles ? Hoe moet mijn haar? Los, vast, met/zonder mijn op dit moment favo kanariegele haarband? Sieraden? Wat doe ik met die paar oneffenheden in mijn gezicht (lees: opkomende pukkels, wallen!)? Make-up!? Heb ik eigenlijk nooit, maar moet ik nu voor meer gaan dan alleen mijn vertrouwde mascaraatje? En wat voor poses moet ik in godsnaam gaan innemen!? Serieus, vrolijk, droevig, blij, gek, verrast, boos? F*ck, waarom heb ik Yfke niet onder mijn speeddial staan!?! Dit gaat nooit goed komen, ik kan maar beter thuis blijven.

Dag van de waarheid. Ik heb slecht geslapen. Shit, dat komt mijn wallen niet ten goede. Ik heb nog tot 12 uur voordat de fotograaf komt, zal ik koude, gebruikte theezakjes op mijn ogen leggen? Hmm, dat werkt een beetje lastig natuurlijk. Zou er iemand aambeiencrème bij zich hebben!? Pff, alsof diegene dat zou durven toegeven… Natuurlijk, ik weet het: camouflagestift! Pfieuw, gelukkig helpt een collegaatje me uit de brand. Tik, tik. De tijd gaat zooo langzaam en iedereen lijkt wel vóór mij aan de beurt te zijn. Adem in, adem uit. Er zijn ergere dingen. Probeer vooral je lichaamstemperatuur een beetje in bedwang te houden. Met zo’n tomatenkop wordt het sowieso een vreselijke foto.

Het is zover! Met lood in mijn schoenen begeef ik me naar de voor de fotoshoot omgebouwde keuken. Ik wil niet… Stel je niet zo aan, wat is nou een fotootje!? Nu is het klaar met dat gejank. “Ga daar maar zitten,” zegt de allervriendelijkste fotograaf. “Is goed,” zeg ik terwijl ik over het snoer van de lamp struikelend de betreffende kruk bereik. “Hoe moet ik zitten?” “Waar je je lekker bij voelt,” is het antwoord wat ik dus niet wil horen. Waar ik me lekker bij voel? Bij alles voel ik me lekkerder (naakt op een olifant, zonder drinken op een onbewoond eiland), dan hier nu te zitten met die big ass camera op me gericht!

“Kun je iets naar mij toe buigen?” Hop, ik raak met mijn kin mijn knieën al aan. Dat is niet de bedoeling, ik moet ongeveer 30 graden terug bewegen. “Wil je je hoofd iets schuin houden?” Huppa, mijn hoofd ligt al op mijn schouders. Ook dat is niet wat de fotograaf in gedachten had. Of kleine, subtiele bewegingen niet in mijn gebruiksaanwijzing zijn opgenomen!? Uhm, niet als ik een dergelijke druk voel dat ik bijna niet meer weet hoe ik adem moet halen.

Mag ik al weg? Opnieuw een teleurstellend antwoord: “Ik heb er nog geen geschikte foto tussen zitten, kun je ook kijken zonder zo te staren?” Mamaaaaa, ik wil niet meer…. Net wanneer mijn onderlip begint te trillen lijkt er als een wonder opeens een bruikbare snapshot op de camera te staan. Ik ben klaar en voordat de fotograaf kan besluiten terug te krabbelen ren ik van de ‘set’, naar mijn o zo veilige bureau. Vastbesloten om me de rest van de middag niet meer in de keuken te vertonen.

R-e-s-p-e-c-t voor alle modellen. Dit was eens maar nooit weer!

De lente is begonnen en dat lijkt in mijn omgeving wel weer het startsein te zijn geweest voor een massale uittocht, de Nederlandse grenzen over. Mijn Fashionscene wederhelft is weliswaar net terug van een maandje Indonesië en ook mijn andere collega heeft zich na een trip Zuid-Afrika weer tegenover me genesteld, maar toch.

Vriendinnetje C. zit in Istanbul, vriendje P. in Madrid, nicht D. gaat dit weekend voor de 2^e keer op wintersport  en broerlief ligt gewoon op een hagelwit strand in Isla Margarita! Gelukkig heb ik ook iets in het vooruitschiet; over iets meer dan een maand zit ik in het vliegtuig richting ‘Buena Vista Social Club’ Cuba…

Ik maak deze reis naar het land van de rum, sigaren en salsamuziek niet in mijn eentje (ik ben niet zo’n lonely traveller), samen met 5 meiden ga ik twee weken genieten van alles waaraan Cuba rijk is. We hebben alleen een ticket geboekt en we zijn van plan een groot deel van het eiland te bekijken, dus enige voorbereiding is best handig. Waar ga je slapen? Hoe ga je reizen? Welke steden/plekken doe je wel aan? Welke niet? Hoe lang van tevoren moet je je visum regelen? Wat neem je mee? Allemaal vrij voor de hand liggende vragen, zou je denken. Dus niet voor mij!

Op zekere leeftijd denk je er toch wel ongeveer uit te zijn over hoe je als persoon in elkaar zit. Je kunt je zwakke en sterke eigenschappen benoemen en je weet wel zo’n beetje hoe je op bepaalde situaties reageert. Nou, ik leer nog elke dag hoor. In dit geval heb ik weer een behoorlijk slecht ontwikkelde kant van mezelf leren kennen: het voorbereiden van vakanties.

Misschien wist ik het ook wel al ergens diep van binnen, maar wilde ik het gewoon niet toegeven. Want met de auto op vakantie gaan naar Zuid-Frankrijk, met als doel in leuke herbergjes/schattige hotelletjes te slapen, maar voor de zekerheid een tent achterin gooien en vervolgens bijna 2 weken op een camping staan met ook enkel en alleen die tent als kampeeruitrusting… Geen geweldige voorbereiding toch!? Best friend E. was wel zo slim geweest een gasstelletje mee te nemen, maar hadden we ook iets van pannen bij ons!? Helaas pindakaas.

Of wat te denken van een reisje naar Brasil? Met hetzelfde allerliefste vriendinnetje me elke ochtend afvragen waarom het weer regent. Regentijd in de zomer!? Oh, zomer bij ons is hier regentijd… En inentingen halen? Waarvoor!? I made myself clear, tot in de puntjes voorbereid op vakantie gaan is er niet bij met mij. Maar dat maakt het ook wel spannend toch? Heb ik dat cruciale ‘ding’ wel/niet meegenomen!? Is die o zo belangrijke reservering nu wel/niet bevestigd? 1 factor is overigens constant: ik neem echt altijd teveel spullen mee als ik op reis ga.

Tijdens de Cuba meetings die we tot nu toe hebben gehad heb ik me van mijn beste kant laten zien. Een gidsje gekocht, gelezen, doorgebladerd in de winkel!? Nee, nee en nog eens nee. Bedacht waar ik graag heen wil? Don’t think so. Mijn gedachten over de vervoersmogelijkheden laten gaan?! Uhm, nee dus. Gelukkig hebben mijn reisgenoten juist een sterk ontwikkelde ‘ik ga op reis en neem mee’-kant. Mijn mailbox bliept om de dag dat ik weer een nieuwe Cuba info-mail heb binnengekregen, de excelbestandjes met kostencalculaties, af te leggen kilometers en meeneemlijstjes stapelen zich op. Volgens mij heerst bij mijn travel buddies nu de mening dat ik een complete reis no-no ben die nog nooit een voet over de grens heeft gezet. Of moet ik de uitleg “Cuba is een eiland” in een andere context plaatsen…

Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet uit, ik vind het heerlijk dat zoveel lieve vriendinnen zich zo geweldig aan het inlezen en voorbereiden zijn. Weet ik in ieder geval zeker dat ik op de juiste plaats van bestemming aankom en niet per ongeluk in Mexico het vliegtuig uitrol!

Een paar maanden geleden was er in het nieuws een bericht over een gekleurde tweeling die ergens in Engeland geboren was. Diezelfde dag nog vond ik een berichtje in mijn mailbox, of ik samen met mijn broer mee wilde werken aan een uitzending van Hart in Actie!? Een meisje dat ooit met ons op de basisschool had gezeten moest meteen aan ons denken toen ze een item wilden maken over de Duo Penotti tweeling…

Nu zijn mijn broer en ik geen tweeling. Verre van dat zelfs, qua leeftijd verschillen we bijna 2 jaar van elkaar en qua uiterlijk lijken we net zoveel op elkaar als het meisje bij de bakker op de hoek en de acrobaat van het reizende circus, Madonna en Aretha Franklin, Marco van Basten en Ruud Gullit… Vrij weinig gelijkenis dus. Het bloed dat door onze aderen stroomt, schijnt dezelfde oorsprong te hebben maar daar is ook wel het meeste mee gezegd. Mijn broer is bruin, ik ben wit en daarom waren wij een leuk familiekoppeltje voor het hoogstaande tv-programma (waar we overigens niet aan hebben meegewerkt).

Met een half Indonesische vader en een volbloed Nederlandse moeder is de kans op een ietwat getint kind natuurlijk wel aanwezig. Bij de eerste was het ook meteen raak, mijn broer leek wel een volbloed pinda in de wieg… Nu nog steeds, zijn donkerbruine haar, ogen én huid geven hem de looks van de doorsnee Indo. Tot ieders verbazing was het met baby numéro 2 (ik dus) een heel ander verhaal. Met mijn komst was het gezin ineens een spierwit (zowel in haar als in huidskleur) kindje rijker!

Deze kleursamenstelling van de kiddo’s leverde natuurlijk grappige verhalen op. Bij het boodschappen doen keek men mijn moeder en haar kroost in wandel/kinderwagen vertederd na: “Wat leuk, eerst eentje geadopteerd en toen is het toch ook nog zelf gelukt!”. Van die ervaringen heb ik natuurlijk op het moment zelf niet zoveel meegekregen maar op latere leeftijd heb ik vaak genoeg in eigen persoon het verhaal uit de doeken mogen doen.

Bij het passen van sneakers werd mij ooit gevraagd wat mijn vriendje er van zou vinden (broerlief stond verderop in de winkels door wat rekken te snuffelen)… “Mijn vriendje!?!?!? Dat is mijn broer hoor!”. Ook bij het uitgaan ondervonden we wel eens de obstakels van ons Duo Penotti-zijn. In tijden van het single-bestaan: “Zullen we anders bordjes omhangen dat we geen love-duo zijn?!”. Of soms maakten we er maar een spelletje van: “De eerste mensen die goed raden wat wij van elkaar zijn krijgen een drankje!”.

Ruim een jaar geleden besloot ik mijn blonde lokken in te ruilen voor een donkerbruine coupe. De eerste reactie van mijn vader? “Ha, je wil zeker meer op ons lijken…” Zo had ik het toen nog niet bekeken, maar misschien dat mensen nu niet meer denken dat mijn vader met zijn tig jaar jongere minnares naar de bios is als we samen een filmpje pakken!

Vervolgens is er nog een categorie van dingen die ik echt no way Jose, never nooit wil zien. Maar helaas, aan sommige dingen blijk je niet te kunnen ontkomen. Welke categorie ik nu bedoel? Mannen in string, Speedo ballenknijper en legging! Brrr, het kippenvel staat al weer op mijn arm. Wie heeft ooit verzonnen dat mannen ook vrouwendingen mogen dragen!? Die mag zich bij mij melden; ik zal heeeel lang praten, preken, vloeken, schreeuwen en zonodig tot fysiek geweld overgaan… Het kan én mag echt niet, het doet pijn aan mijn ogen, ik krijg er nachtmerries van en ik word er onpasselijk van. Punt uit.

Natuurlijk, in sommige gevallen kan het niet anders. Dansers en sporters hebben mijn toestemming, het lijkt mij ook behoorlijk lastig een wereldrecordje neer te zetten in een grote, slobberige en allesbehalve aërodynamische joggingbroek en de pas de deux is lang niet zo indrukwekkend in een baggy pants. Prima, kan ik mee leven. Ik ben zelf best fanatiek op het gebied van sport en kijk ook naar vrijwel iedere sport. En ik weet zeker dat bij alle dames die ook wel eens naar schaatsen, atletiek, turnen, zwemmen of wielrennen kijken, de blik bij mannelijke deelnemers wel eens afdwaalt naar iets onder het middel…

Want hoe je het ook wendt of het keert, zo’n opgepropt pakketje in zo’n retestrak pakkie trekt de aandacht. Hoe klein of groot het ook is. Nu ik er over nadenk, juist bij een inimini óf exceptioneel grote omvang worden je ogen er als het ware magneten naar toe getrokken. Alles in between valt eigenlijk niet zo op. En dan komt ook nog het vergelijkingsmechanisme om de hoek kijken. Ooit wel eens Erben Wennemars naast Carl Verheijen zien uitrijden!?

Maar goed, ik dwaal af. Ik heb in ieder geval hierboven de groep mannen afgebakend die vrijstelling krijgt wat betreft mijn issues met de legging. En dan wil ik nu de o zo stoere, geweldige en hippe daredevils, die ook maar heel even in hun hoofd de gedachte van een legging als onderdeel van hun outfit laten passeren, tot de orde roepen. DOE HET NIET!! ECHT, NIET DOEN!!! Ja, ik weet het, de jaren tachtig zijn weer helemaal terug. Dat betekent echter niet dat jij je in een glanzend spandex legging moet hullen! Nee, niet tegenstribbelen. Het is voor je eigen bestwil, en voor iedereen om je heen. Want, ja: bij een beetje goed figuur kan, met nadruk kán, de bilpartij best wel eens een lust voor het oog zijn. Maar: zoals bij elk ‘normaal’ kledingstuk, er zit ook een voorkant aan! En dat is dus echt een no go zone, ik zweer het… Het tast je mannelijkheid aan, hoe dan ook.

Dus, long story short: de legging en het mannenlichaam gaan niet samen. Leg het naast je neer en als je echt niet zonder kan: meld je lekker aan bij de plaatselijke schaats-, atletiek- of turnclub!

Half januari, het lijkt alweer zo lang geleden. Dat was voor mij de kick-off van dé tripjesperiode. Achtereenvolgens stonden Brugge, Barçelona, Berlijn en Madrid op het programma. Heel vervelend. De tripjesperiode ging ook tergend langzaam voorbij, maar dat is meestal met iets wat helemaal niet leuk is natuurlijk.

Twee van de vier trips waren work-related en dus mocht ik samen met mijn dearest Fashionscene collega op stap. En zoals altijd met dit soort werkuitjes, waarbij je elkaar op een heel andere en veel intensievere manier meemaakt, leer je compleet nieuwe kanten van de ander kennen…

Donderdag 18 januari, 6.30 uur: we bevinden ons op dit voor mij onchristelijke tijdstip in het vliegmachientje dat ons voor BREAD & butter naar Barçelona zal brengen. Wie had er ook alweer bedacht dat het handig was om zo vroeg te vliegen?! Ik heb het namelijk geweten, en de tere schouder van mijn inimini wederhelft ook…

Ondergetekende is namelijk erg goed in dingen zoals slapen, lui zijn en dingen uitstellen maar ik heb nog een andere grote kwaliteit. I’m a pro at fainting. En als ik zeg pro dan bedoel ik ook pro. Ik ken niemand in mijn omgeving die vaker flauwvalt/is flauwgevallen dan ik. Zonder dat ik hiermee denk op te scheppen, het is gewoon een feit.

Het begon ooit toen ik een jaar of 6 was en met mijn vinger tussen de deur kwam bij een tennishal. De aanblik van mijn vinger die geplet was tot het formaat van een paperclip was voldoende om nokkie te gaan. Dat was het begin van een prachtige, nog steeds bloeiende flauwvalcarrière. Het lastige, dan wel handige, is alleen dat ik precies weet wanneer ik wel weer eens een klein kunststukje op zou kunnen voeren. Extreme weersomstandigheden (ik noem een aantal keer flauwvallen in een skilift), extreme drukte (bijvoorbeeld hartje zomer in een bomvolle trein richting het strand) en extreme vroegte. Of een combinatie van deze factoren.

En daar schakel ik even terug naar het vliegtuig richting Barça. Extreme vroegte? Check (voor mij althans, de 3 uurtjes slaap van die nacht volstonden niet). Tel daar bij op dat ik er ook nog een handje van heb om mijn act op te voeren wanneer ik in een openbaar vervoer ‘iets’ zit waar ik niet 1-2-3 uit kan (trein, bus, vliegtuig) en de perfecte omstandigheden waren geschapen. Ik kondig net als altijd netjes aan dat ik er ‘tussenuit knijp’ en vlij (lees: gooi) mijn hoofd neer op de 0,5 cm brede schouder van mijn collegaatje. Ik ben op dreef en weet deze sessie uit te rekken tot 2,5 a 3 keer knock-out gaan. Wat een goed begin van de trip en dat noem ik nog eens bonden met je collega!

Nu bleek dat wij Fashionsceners weer eens iets gemeen hadden. Mijn better half bleek ook een knap staaltje flauwvalkunstjes in huis te hebben, maar zij bewaart het voor de avonduren, in clubs, restaurants of kroegen. Nice, nog 2 andere specialiteiten erbij en we vormen een kwartet!

De laatste weken ben ik op de proef gesteld hoe het met mijn skills staat op het gebied van reageren op andere personen die flauwvallen, of hard op weg zijn om even het bewustzijn te verliezen. Ik dacht altijd dat ik dan gewoon geen partypooper zou zijn en gezellig mee zou doen. Think again. Twee vriendinnetjes hebben me onafhankelijk van elkaar getest en ik ben met vlag en wimpel geslaagd… De eerste keer loodste ik een vriendin door een bijna-flauwval-sessie in het vliegtuig (ja, 1 van mijn factoren!) en de tweede keer praatte ik mijn allerliefste vriendinnetje E. door een almost-faint-attack bij de opticien. En wat bleek: E. had wel vaker flauwvalaanvallen bij medische aangelegenheden! Dat maakt een trio…

Ik ben blijkbaar toch niet zo uniek met mijn flauwvalcapriolen en bewustzijnsverliezende praktijken. Het zal mij benieuwen wie zich op korte termijn aanmeldt om ons kwartet compleet te maken!

Dagen waar een feestelijk randje omheen zit, waarop iets te vieren valt… Vooral als kind ben je er dol op. In de aanloop naar mijn verjaardag en sinterklaas bijvoorbeeld kon ik bijna buikpijn van de zenuwen hebben. Het Kinderen voor Kinderen liedje ‘Hoeveel nachtjes slapen nog?’ was mij op het lijf geschreven. Het kon niet snel genoeg mijn bday of sinterklaas zijn en zodra het erop zat, kon ik wel janken. De festiviteiten (lees: cadeautjes krijgen en lekkere dingen eten) waren voorbij en nu moest ik weer een heel jaar wachten!

Het lijkt nu misschien of het me vroeger vooral om de cadeautjes ging… Klopt als een bus! Kan ik wel om heen draaien maar dat is gewoon niet nodig. I was pretty greedy. Het is in de loop der jaren wel minder geworden maar ik vind het nog steeds erg leuk om iets te krijgen. En begrijp me niet verkeerd; het is geen eenrichtingsverkeer. Ik geef ook graag cadeautjes weg…

Maar terug naar het hele feestdagen verhaal: Pasen, sinterklaas, kerst, dierendag… Ik deed vroeger overal vrolijk aan mee. Eieren beschilderen en zoeken, gedichten schrijven (oké, dat doe ik in de eerste week van december nog steeds heel fanatiek), kerstboom optuigen, mijn katten extra vertroetelen. Been there, done that! Koninginnedag, Sint Maarten, moeder/vaderdag? Zelfde laken en pak. Allerlei onzin op een kleedje verzameld om te verkopen en uiteindelijk met nog meer troep huiswaarts keren, in de regen met een zelf gekluste lampion langs de deuren, op school braaf fotolijstjes knutselen voor mijn vader (die werkelijk geen ruk om vaderdag gaf, en daarom ik ook niet) en die met een ontbijt op bed (lees: een kopje thee plus beschuitje) afleveren. Ik beken schuld.

Toch is er een ‘feestdag’ waar ik mijn hele leven nog nooit echt me voor de volle honderd procent heb ingezet. Valentijnsdag. In de Van Dale staat over deze dag: “feestdag van St.-Valentinus, waarop stille aanbidders hun geliefde een geschenkje geven of een kaart sturen [14 februari]”. Hmmm, misschien ben ik een liefdeloos persoon. Dat geloof ik eerlijk gezegd niet, volgens mij ben ik vrij scheutig met mijn liefde… Maar ik hecht aan het hele Valentijnverhaal gewoon niet genoeg waarde. Dat is het.

Ook nu geldt dat ik er vroeger wel mee bezig was. Oei, op 14 februari als middelbare scholier geen kaarten in de bus vinden was not cool. Er was toch wel 1 iemand die me leuk vond? Maar ja, what were the odds?! Alsof jongens van 15, 16 jaar bezig waren om in het telefoonboek je adres te achterhalen, een leuke kaart voor je uit te zoeken, een lieve doch stoere tekst te verzinnen én de kaart daadwerkelijk te posten. Nee, ze hadden wel iets anders aan hun hoofd. En die romanticus díe me een keer naar huis is gevolgd, op me heeft staan wachten, een cadeautje heeft overhandigd omdat hij verliefd op me was, kwam bedrogen uit. Ondergetekende deelde hem linea recta in de categorie ‘stalkers’ in (ja, hij woonde vanaf school 5 km de compleet tegenovergestelde kant op!) en liet het cadeautje de volgende dag door een vriendin (hoe laf) terug bezorgen… Ik weet het, zo onaardig! Gelukkig is het uiteindelijk nog goed gekomen en kan ik het op de dag van vandaag goed met de ‘stalker’ vinden, maar ik schaam me er nog voor.

Anyhow: laat ik mijn aanbidders bij deze niet hebben afgeschrokken. Kaarten en/of cadeautjes zijn echt van harte welkom. Daar ben ik nog steeds dol op… Ik zit zelf in Madrid maar mijn bovenbuufje staat standby om de postzakken in ontvangst te nemen. Verwacht alleen geen kaart, brief, cadeautje van mij. Hoe lief ik je ook vind, Sint Valentinus komt niet op mijn to-do lijstje voor!

Sommige mensen vinden het heel leuk en doe je er een groot plezier mee. Andere mensen hebben er een hekel aan en bij hen moet je er echt niet mee aankomen. Ik bevind me hier ergens tussen in, al neig ik wel meer naar de laatste groep. Big surprises? Erg leuk, maar liever bij iemand anders…

Misschien een slap excuus maar het komt gewoon door mijn opvoeding. In de aanloop naar 5 december in de weer met lijm, papier-maché, zaagsel, karton en verf? Don’t think so. Surprises waren niet bij onze sinterklaasviering inbegrepen, ook al heb ik wel eens een halfslachtige poging ondernomen om iets in elkaar te knutselen. Ik begreep al snel dat dat niet voor mij was weggelegd, het zielige kartonnen autootje wat uit mijn inspanningen voort kwam zag er niet uit. Daarom deden we dus niet aan surprises; wij, als in mijn familie (me included), zijn gewoon niet zo creatief. Wel met woorden gelukkig, dus we compenseerden ons knutsel no-no gehalte met gedichten op werkelijk iedere pepernoot uit de juten zak.

Surprises in de vorm van verrassingsfeestjes zijn mij ook niet met de paplepel ingegoten. Alle verjaardagen, familiereünietjes, grootschalige get-togethers met vrienden/vriendinnen zijn in mijn leven van jongs af aan al zorgvuldig gepland, op elkaar afgestemd en georganiseerd. Niks geen donkere-thuiskomst-met-hartaanval-verschijnselen-door-mensen-die-“surprise”-gillend-achter-de-banken-vandaan-springen-en-mij-met-confetti-bestrooien. You get the picture. Ik heb wel eens mee ‘verrast’ bij een vriendinnetje die na zoveel maanden buitenland weer thuis kwam maar echt zelf iets georganiseerd? Nope. Is natuurlijk ook weer iets waar je creatief voor moet zijn én ik ben er stiekem zelf toch ook gewoon niet zo van. Ik wil altijd 24/7 weten waar ik aan toe ben, wat er gaat gebeuren, waar ik op voorbereid moet zijn, wat ik mee moet nemen, wie er ook komen etc. I’m missy wants-to-know-it-all!

Als je bovenstaande van me weet, snap je misschien wat beter dat ik nu wat onrustig heen en weer wiebelend op mijn stoel zit. Morgenmiddag ga ik namelijk met 5 hele lieve vriendinnetjes weg. Voor een weekend lang. Waar naartoe? Al sla je me dood, dat is een ‘verrassing’. Grrrrrrrrr. De enige info die ik heb gekregen is dat we om 16.00 uur vertrekken, met de auto, en dat we maandagochtend weer terug keren richting Amsterdam… Tsja, daar kan deze missy wants-to-know-it-all natuurlijk niet zoveel mee! Na enig aandringen van een vriendinnetje (die net zo nieuwsgierig is als ik) kregen we het volgende bericht:

“Op de plaats van bestemming zal het tussen de 11-13 graden zijn. We gaan natuurlijk ook 1 misschien 2 avonden uit. Neem niet alleen maar pumps mee maar ook een paar sneakers waar je een beetje op kunt lopen, niet dat we meedoen aan de wandelvierdaagse met hindernissen, maar 3 dagen binnen blijven is natuurlijk ook niet de bedoeling. Minstens 1 chill-pak is ook een vereiste. Beddengoed, slaapzakken en badlinnen is niet nodig. Tot zover de tips…”

Hmm, ik weet nu wel iets meer. We zitten niet in een tent, anders hadden we slaapzakken mee moeten nemen. We gaan ook niet naar een warm, zonnig oord dus ik hoef geen zonnebrand in te pakken. Ik moet niet alleen huis-tuin-en-keuken-outifts in mijn tas gooien, we gaan kennelijk ook ergens aan de booze plus danspasjes (yeah!). Maar ik weet nog steeds niet genoeg! Mijn eerste reactie luidde dan ook: “ik mis de tip om zwemspullen mee te nemen, heb ik die nieuwe vlindertjes voor niks gekocht?!”. Helaas kreeg ik hier geen antwoord op.

Uiteindelijk heb ik mezelf listig opgeworpen om te helpen bij het doen van de inkopen voor vertrek. Terwijl ik met 1 van de grote organisatoren achter ons verrassingsweekend aan het bespreken was hoe laat we het beste konden afspreken, liet ik soepeltjes vallen dat dat afhankelijk was van hoe lang we moesten rijden naar de plaats van bestemming… In gedachten zag ik mezelf al met de kaart van Nederland in mijn hand uitmeten in welke cirkel rond onze thuisbasis we ongeveer terecht moesten komen. Maar natuurlijk werd er doodleuk overheen gepraat! Grrrrrrr big time.

Er zit dus niks anders op dan dat ik vannacht geen oog dicht doe, me afvragende in welk oord ik me de komende paar dagen ga bevinden. En me bedenkende wat ik allemaal mee ga nemen voor deze ‘spannende’ trip. Ik heb daar al de grootst mogelijke problemen mee als ik wél weet waar ik heen ga en wat ik er ga doen; moet je na gaan wat voor chaos het nu in mijn hoofd, huis en tas gaat worden! Maar wat er ook gebeurt: mijn bikini, duikbril en vlinders gaan in ieder geval onderin mijn tas…