It’s been like five to six months since my last post and a lot has happened…

D-day was a huge success (it’s impossible to describe, so I won’t even try), I’ll post a few pics in my next post. Afterwards Mister Chifff and I packed our bags and left for 3 weeks Bali quality time, which was amazing as well. But the biggest development in our lives right now?! Mister Chifff & I are expecting a mini-Chifff within a few months… So our world turned a bit upside down since we know, maybe that’s one of the reasons I haven’t posted for so long. But, I’m back and hopefully here to stay!

I’ve made a decision about my writing on this digital wall; I will write in Dutch from now on because I think it’s way easier & faster to express myself in my own language. And I might have to change the name of my blog; what do you guys think about ‘Diapers & shoes’?!

Perhaps you missed all the fuzz about Miranda Kerr. When you’re familiar with the fashion/celeb scene or just a sucker for tabloids, that would be quite impossible, but I’ll help you out. This Australian Victoria’s Secret model (sometimes better known as the girlfriend of hottie Orlando Bloom) was the talk of the day this week. Witnessed during a photo shoot for the Australian Grazia, peeps were appalled by missy Kerr’s appearance.  She looked shockingly thin!

What could be the reason for the Australian’s sudden weight loss? The formerly curvaceous model’s rib bones could clearly be seen as she posed on a rooftop. The paparazzi had their story; Kerr was trying to make the transition from commercial to high fashion model, and to the gossip journalists this appeared to be the reason for her dramatic weight loss. The pretty model tells that’s all crap. Kerr says she hasn’t lost any weight and she blames it on the exaggerated poses for the shoot, which made her appear thinner than normal.

The truth will lie somewhere in between, but that’s not why I brought this story up. I had to think about something similar which happened to… me! Well, I might not be some well-known supermodel, or date a famous actor, but it turns out that a lot of people suddenly have an opinion about you when you lose some weight.

I wasn’t exactly Tyra Banks in her heavy weight period but after a life without any diet ever, this summer I felt the urge to lose a few pounds. Just to see if I was able to. And of course, to feel a little bit more secure in my bikini at the beach in the South of France. With a little help from (the guide of) a diet guru I managed to lose that few pounds, may be even some more than I’d hoped for. And I felt certainly secure, running up and down the beach in my bikini. Too bad no one warned me that the same bikini would be a size too big after that weight loss!

Another effect I didn’t expect to happen; a lot of people surrounding me just had to tell me their thoughts about my tiny-little-transformation. Of course I liked the “wow, you look so great” remarks. Who wouldn’t?! But, how about “ouch, your arms seem a bit anorectic to me”, “please be careful, don’t get too skinny sis, I can almost count your ribs” and “I liked you better with a few pounds more”?? There was even a friend of a friend saying about me “oh my, I never knew that she was such a pretty girl!”. Damn, I’m so freaking glad I’m not that supermodel, or girlfriend of a famous actor. If my friends & family exaggerate like this, what would the tabloids do to me!?

Just to set the record straight: you can’t count my ribs (silly bro), my arms sure as hell don’t look anorectic and my friends are sweet but a bit cuckoo. And I still looooove chocolate chip cookies, cheesecake, tiramisu, cupcakes, French fries, cheeseburgers, milkshakes and lots of raspberry mojito’s. Winter (aka the season without bikinis but with big sweaters) is coming up, so just bring on the hot chocolate with whipped cream!

Een paar maanden geleden was er in het nieuws een bericht over een gekleurde tweeling die ergens in Engeland geboren was. Diezelfde dag nog vond ik een berichtje in mijn mailbox, of ik samen met mijn broer mee wilde werken aan een uitzending van Hart in Actie!? Een meisje dat ooit met ons op de basisschool had gezeten moest meteen aan ons denken toen ze een item wilden maken over de Duo Penotti tweeling…

Nu zijn mijn broer en ik geen tweeling. Verre van dat zelfs, qua leeftijd verschillen we bijna 2 jaar van elkaar en qua uiterlijk lijken we net zoveel op elkaar als het meisje bij de bakker op de hoek en de acrobaat van het reizende circus, Madonna en Aretha Franklin, Marco van Basten en Ruud Gullit… Vrij weinig gelijkenis dus. Het bloed dat door onze aderen stroomt, schijnt dezelfde oorsprong te hebben maar daar is ook wel het meeste mee gezegd. Mijn broer is bruin, ik ben wit en daarom waren wij een leuk familiekoppeltje voor het hoogstaande tv-programma (waar we overigens niet aan hebben meegewerkt).

Met een half Indonesische vader en een volbloed Nederlandse moeder is de kans op een ietwat getint kind natuurlijk wel aanwezig. Bij de eerste was het ook meteen raak, mijn broer leek wel een volbloed pinda in de wieg… Nu nog steeds, zijn donkerbruine haar, ogen én huid geven hem de looks van de doorsnee Indo. Tot ieders verbazing was het met baby numéro 2 (ik dus) een heel ander verhaal. Met mijn komst was het gezin ineens een spierwit (zowel in haar als in huidskleur) kindje rijker!

Deze kleursamenstelling van de kiddo’s leverde natuurlijk grappige verhalen op. Bij het boodschappen doen keek men mijn moeder en haar kroost in wandel/kinderwagen vertederd na: “Wat leuk, eerst eentje geadopteerd en toen is het toch ook nog zelf gelukt!”. Van die ervaringen heb ik natuurlijk op het moment zelf niet zoveel meegekregen maar op latere leeftijd heb ik vaak genoeg in eigen persoon het verhaal uit de doeken mogen doen.

Bij het passen van sneakers werd mij ooit gevraagd wat mijn vriendje er van zou vinden (broerlief stond verderop in de winkels door wat rekken te snuffelen)… “Mijn vriendje!?!?!? Dat is mijn broer hoor!”. Ook bij het uitgaan ondervonden we wel eens de obstakels van ons Duo Penotti-zijn. In tijden van het single-bestaan: “Zullen we anders bordjes omhangen dat we geen love-duo zijn?!”. Of soms maakten we er maar een spelletje van: “De eerste mensen die goed raden wat wij van elkaar zijn krijgen een drankje!”.

Ruim een jaar geleden besloot ik mijn blonde lokken in te ruilen voor een donkerbruine coupe. De eerste reactie van mijn vader? “Ha, je wil zeker meer op ons lijken…” Zo had ik het toen nog niet bekeken, maar misschien dat mensen nu niet meer denken dat mijn vader met zijn tig jaar jongere minnares naar de bios is als we samen een filmpje pakken!

Dagen waar een feestelijk randje omheen zit, waarop iets te vieren valt… Vooral als kind ben je er dol op. In de aanloop naar mijn verjaardag en sinterklaas bijvoorbeeld kon ik bijna buikpijn van de zenuwen hebben. Het Kinderen voor Kinderen liedje ‘Hoeveel nachtjes slapen nog?’ was mij op het lijf geschreven. Het kon niet snel genoeg mijn bday of sinterklaas zijn en zodra het erop zat, kon ik wel janken. De festiviteiten (lees: cadeautjes krijgen en lekkere dingen eten) waren voorbij en nu moest ik weer een heel jaar wachten!

Het lijkt nu misschien of het me vroeger vooral om de cadeautjes ging… Klopt als een bus! Kan ik wel om heen draaien maar dat is gewoon niet nodig. I was pretty greedy. Het is in de loop der jaren wel minder geworden maar ik vind het nog steeds erg leuk om iets te krijgen. En begrijp me niet verkeerd; het is geen eenrichtingsverkeer. Ik geef ook graag cadeautjes weg…

Maar terug naar het hele feestdagen verhaal: Pasen, sinterklaas, kerst, dierendag… Ik deed vroeger overal vrolijk aan mee. Eieren beschilderen en zoeken, gedichten schrijven (oké, dat doe ik in de eerste week van december nog steeds heel fanatiek), kerstboom optuigen, mijn katten extra vertroetelen. Been there, done that! Koninginnedag, Sint Maarten, moeder/vaderdag? Zelfde laken en pak. Allerlei onzin op een kleedje verzameld om te verkopen en uiteindelijk met nog meer troep huiswaarts keren, in de regen met een zelf gekluste lampion langs de deuren, op school braaf fotolijstjes knutselen voor mijn vader (die werkelijk geen ruk om vaderdag gaf, en daarom ik ook niet) en die met een ontbijt op bed (lees: een kopje thee plus beschuitje) afleveren. Ik beken schuld.

Toch is er een ‘feestdag’ waar ik mijn hele leven nog nooit echt me voor de volle honderd procent heb ingezet. Valentijnsdag. In de Van Dale staat over deze dag: “feestdag van St.-Valentinus, waarop stille aanbidders hun geliefde een geschenkje geven of een kaart sturen [14 februari]”. Hmmm, misschien ben ik een liefdeloos persoon. Dat geloof ik eerlijk gezegd niet, volgens mij ben ik vrij scheutig met mijn liefde… Maar ik hecht aan het hele Valentijnverhaal gewoon niet genoeg waarde. Dat is het.

Ook nu geldt dat ik er vroeger wel mee bezig was. Oei, op 14 februari als middelbare scholier geen kaarten in de bus vinden was not cool. Er was toch wel 1 iemand die me leuk vond? Maar ja, what were the odds?! Alsof jongens van 15, 16 jaar bezig waren om in het telefoonboek je adres te achterhalen, een leuke kaart voor je uit te zoeken, een lieve doch stoere tekst te verzinnen én de kaart daadwerkelijk te posten. Nee, ze hadden wel iets anders aan hun hoofd. En die romanticus díe me een keer naar huis is gevolgd, op me heeft staan wachten, een cadeautje heeft overhandigd omdat hij verliefd op me was, kwam bedrogen uit. Ondergetekende deelde hem linea recta in de categorie ‘stalkers’ in (ja, hij woonde vanaf school 5 km de compleet tegenovergestelde kant op!) en liet het cadeautje de volgende dag door een vriendin (hoe laf) terug bezorgen… Ik weet het, zo onaardig! Gelukkig is het uiteindelijk nog goed gekomen en kan ik het op de dag van vandaag goed met de ‘stalker’ vinden, maar ik schaam me er nog voor.

Anyhow: laat ik mijn aanbidders bij deze niet hebben afgeschrokken. Kaarten en/of cadeautjes zijn echt van harte welkom. Daar ben ik nog steeds dol op… Ik zit zelf in Madrid maar mijn bovenbuufje staat standby om de postzakken in ontvangst te nemen. Verwacht alleen geen kaart, brief, cadeautje van mij. Hoe lief ik je ook vind, Sint Valentinus komt niet op mijn to-do lijstje voor!

Sommige mensen vinden het heel leuk en doe je er een groot plezier mee. Andere mensen hebben er een hekel aan en bij hen moet je er echt niet mee aankomen. Ik bevind me hier ergens tussen in, al neig ik wel meer naar de laatste groep. Big surprises? Erg leuk, maar liever bij iemand anders…

Misschien een slap excuus maar het komt gewoon door mijn opvoeding. In de aanloop naar 5 december in de weer met lijm, papier-maché, zaagsel, karton en verf? Don’t think so. Surprises waren niet bij onze sinterklaasviering inbegrepen, ook al heb ik wel eens een halfslachtige poging ondernomen om iets in elkaar te knutselen. Ik begreep al snel dat dat niet voor mij was weggelegd, het zielige kartonnen autootje wat uit mijn inspanningen voort kwam zag er niet uit. Daarom deden we dus niet aan surprises; wij, als in mijn familie (me included), zijn gewoon niet zo creatief. Wel met woorden gelukkig, dus we compenseerden ons knutsel no-no gehalte met gedichten op werkelijk iedere pepernoot uit de juten zak.

Surprises in de vorm van verrassingsfeestjes zijn mij ook niet met de paplepel ingegoten. Alle verjaardagen, familiereünietjes, grootschalige get-togethers met vrienden/vriendinnen zijn in mijn leven van jongs af aan al zorgvuldig gepland, op elkaar afgestemd en georganiseerd. Niks geen donkere-thuiskomst-met-hartaanval-verschijnselen-door-mensen-die-“surprise”-gillend-achter-de-banken-vandaan-springen-en-mij-met-confetti-bestrooien. You get the picture. Ik heb wel eens mee ‘verrast’ bij een vriendinnetje die na zoveel maanden buitenland weer thuis kwam maar echt zelf iets georganiseerd? Nope. Is natuurlijk ook weer iets waar je creatief voor moet zijn én ik ben er stiekem zelf toch ook gewoon niet zo van. Ik wil altijd 24/7 weten waar ik aan toe ben, wat er gaat gebeuren, waar ik op voorbereid moet zijn, wat ik mee moet nemen, wie er ook komen etc. I’m missy wants-to-know-it-all!

Als je bovenstaande van me weet, snap je misschien wat beter dat ik nu wat onrustig heen en weer wiebelend op mijn stoel zit. Morgenmiddag ga ik namelijk met 5 hele lieve vriendinnetjes weg. Voor een weekend lang. Waar naartoe? Al sla je me dood, dat is een ‘verrassing’. Grrrrrrrrr. De enige info die ik heb gekregen is dat we om 16.00 uur vertrekken, met de auto, en dat we maandagochtend weer terug keren richting Amsterdam… Tsja, daar kan deze missy wants-to-know-it-all natuurlijk niet zoveel mee! Na enig aandringen van een vriendinnetje (die net zo nieuwsgierig is als ik) kregen we het volgende bericht:

“Op de plaats van bestemming zal het tussen de 11-13 graden zijn. We gaan natuurlijk ook 1 misschien 2 avonden uit. Neem niet alleen maar pumps mee maar ook een paar sneakers waar je een beetje op kunt lopen, niet dat we meedoen aan de wandelvierdaagse met hindernissen, maar 3 dagen binnen blijven is natuurlijk ook niet de bedoeling. Minstens 1 chill-pak is ook een vereiste. Beddengoed, slaapzakken en badlinnen is niet nodig. Tot zover de tips…”

Hmm, ik weet nu wel iets meer. We zitten niet in een tent, anders hadden we slaapzakken mee moeten nemen. We gaan ook niet naar een warm, zonnig oord dus ik hoef geen zonnebrand in te pakken. Ik moet niet alleen huis-tuin-en-keuken-outifts in mijn tas gooien, we gaan kennelijk ook ergens aan de booze plus danspasjes (yeah!). Maar ik weet nog steeds niet genoeg! Mijn eerste reactie luidde dan ook: “ik mis de tip om zwemspullen mee te nemen, heb ik die nieuwe vlindertjes voor niks gekocht?!”. Helaas kreeg ik hier geen antwoord op.

Uiteindelijk heb ik mezelf listig opgeworpen om te helpen bij het doen van de inkopen voor vertrek. Terwijl ik met 1 van de grote organisatoren achter ons verrassingsweekend aan het bespreken was hoe laat we het beste konden afspreken, liet ik soepeltjes vallen dat dat afhankelijk was van hoe lang we moesten rijden naar de plaats van bestemming… In gedachten zag ik mezelf al met de kaart van Nederland in mijn hand uitmeten in welke cirkel rond onze thuisbasis we ongeveer terecht moesten komen. Maar natuurlijk werd er doodleuk overheen gepraat! Grrrrrrr big time.

Er zit dus niks anders op dan dat ik vannacht geen oog dicht doe, me afvragende in welk oord ik me de komende paar dagen ga bevinden. En me bedenkende wat ik allemaal mee ga nemen voor deze ‘spannende’ trip. Ik heb daar al de grootst mogelijke problemen mee als ik wél weet waar ik heen ga en wat ik er ga doen; moet je na gaan wat voor chaos het nu in mijn hoofd, huis en tas gaat worden! Maar wat er ook gebeurt: mijn bikini, duikbril en vlinders gaan in ieder geval onderin mijn tas…

Na het altijd gezellige Sinterklaasfeest (zo jammer dat je die chocoladepepernoten vervolgens een jaar moet missen) volgen straks de o zo fijne kerstdagen. Samen met vrienden en familie kom je bij elkaar, eet je je helemaal vol met kerstkransjes en kalkoen, geef én krijg je lieve cadeautjes, kijk je zoetsappige kerstfilms en speel je spelletjes à la Pictionary, Monopoly en Kolonisten.

Niet lang na die get-together kerstdagen volgt oudejaarsavond. Los van de overwegingen wat dit keer weer te gaan doen op de laatste dag van het jaar zijn daar vrienden en familie, oliebollen, appelflappen, de oudejaarsconference, de wegtikkende klok, vuurwerk, champagne en… de onvermijdelijke goede voornemens.

Normaal doe ik er niet aan maar een mens is nooit te oud om zijn leven te beteren dacht ik zo. En dan kun je er ook niet vroeg genoeg bij zijn toch? Want op het moment suprème zul je zien dat je een black-out hebt door alle bubbels die je stiekem al voor twaalven naar binnen hebt gemikt. Dat gaat me niet gebeuren, voor 2007 ga ik nu een lijstje persoonlijke verbeterpunten op stellen. Hoe gevaarlijk het ook is met alle online getuigen waarmee dit gepaard gaat…

Op de eerste plaats staat op dit moment met stip het aanpakken van mijn shopdriften. Ik moet het onder ogen gaan zien: het loopt de spuigaten uit. Vraag me niet hoeveel schoenen, tassen, jassen, jeans, tops, jurkjes of wat dan ook heb. Genoeg om een halve sloppenwijk in Brazilië mee te kleden. Het argument: “ik werk dus ik verdien dus ik mag mijn geld uitgeven aan wat ik maar wil”?! A no-go for me. Mag ik echt niet meer gebruiken om mijn uitgavenpatroon mee te verantwoorden. Ik struikel in mijn huis over rondslingerende sneakers en laarzen (de uit-zicht-onder-bed-of-bank plekjes zijn meer dan gevuld) en zelfs als mijn hele wasmand en –lijn vol zit en hangt, is mijn kledingkast tot de nok gevuld. Hiermee kom ik meteen bij het tweede voornemen: mijn huishoud luiheid wegwerken.

Ten eerste moeten de nodige overbodige spullen (lees: kleding plus schoenen die ik nooit draag, studieboeken die ik nooit meer inkijk etc) verzameld en bij het grof vuil/leger des heils/waar dan ook gedumpt worden. Dat zou behoorlijk opruimen en mijn woonoppervlakte zou er aanzienlijk mee vergroot worden. Verder moet er in mijn hoofd echt de afwasknop om (of ik moet die sponsor zoeken die mij een afwasmachine cadeau doet). Geen vuile vaat meer verzamelen tot ik geen schoon kopje, bord of mes meer heb zodat ik wel aan de slag móét met water, sop en borstel. Met de nieuwe stofzuiger (dank u sinterklaasje!) moet het puntje regelmatiger stofzuigen geen al te groot obstakel vormen. De hoofdlijnen van dit voornemen staan genoteerd, de gedachte om de huishoudhulp van mijn nicht ook bij mij langs te laten komen verdring ik voorlopig naar de achtergrond…

Vlak achter mijn huishoudvoornemen staat het minderen in het mannencircuit op de derde plaats. Vragen als: “hoe is het nu met Pietje/Freek/Mike/Lars/Joris/Marco/Kees?” zijn so 2006. Ik ga me beperken tot interesse in 1 persoon (vereiste is natuurlijk wel dat desbetreffende man ook alleen interesse in mij heeft) en het gefladder laat ik achter me. Hoezo, ik vind iedereen leuk, lief en aantrekkelijk? Ik moet gewoon wat minder liefde geven in 2007, of beter gezegd: aan minder mannen liefde geven…

Tot zover mijn lijstje goede voornemens tot nu toe. Heb je nog tips of wil je misschien als personal manager gaan fungeren die toeziet op het navolgen van mijn new year’s resolutions? Let me know!