If I could turn back time, I would have stopped myself ever setting foot in that place. I would have told myself it was a bad idea to even go there. That I was looking for trouble. But unfortunately I’m not blessed with a turning back time super skill. And there’s not much I can do about it.

A few months ago, I took a sort of oath. I wouldn’t go there again. It was time to leave it behind me. I’d grown older. And wiser. I decided to let others take over, I had better things to do. Or I tried to convince myself of all the aforementioned… I coped pretty well for a while. Extremely well, if I do say so myself. Until that one Thursday night.

When I entered the room, it felt like someone was watching me. Or rather staring at me. I tried to shake this feeling off, and started wandering around to avoid returning the gaze of the one who was staring at me. I lingered around for some time and I knew right then it was probably better to get the hell out of there. But no, I just had to stay. Don’t ask me why, I’m such a silly, stupid girl sometimes…

After a couple of minutes, I couldn’t resist any longer. I had to check out the one who was checking me out from the very first minute I walked in. It was impossible to leave without taking a closer look, I’m still the same crazy curious person. I took a minor detour and there we were, facing each other up close and personal. Wow, he looked mind-blowingly good! Without blinking an eye, I started to inspect him; front to back, up and down. It felt a bit awkward but he’d been staring at me and now it was my turn. I wouldn’t back down.

Was it my imagination or was he winking at me? Yep, he really was. And oh my god, what was that? Did he just pinch my bum? And did he just stroke my thigh!? Usually I like these cheeky guys but hey, we’d barely met! Not to mention the public setting… I couldn’t help blushing, I felt flattered and a bit intimated at the same time.

My mind started spinning full force. What to do? To carry on flirting in that little corner didn’t really feel appropriate. Could I take him with me? No, that was out of the question! But, was it really? I’d been on my best behaviour for quite a while. How about a little reward to myself? I decided to act and to forget about the consequences. In a split second I told him that I was going to take him home! And so I did.

A few weeks after our little rendezvous, looking back now I have to admit: it was the best decision ever. Even Mister Chifff agrees; I never had a better fitting pair of jeans before!

Word je ook zoals ik knettergek van mensen die je na het begaan van een mega misstap erop wijzen dat ze je gewaarschuwd hadden?! ‘Told you so’ is echt een uitspraak die je bij mij niet moet proberen, het stoom komt bij het schrijven van deze drie woorden al bijna uit mijn oren.

Toch weet ik maar al te goed dat ik soms dingen doe waar ik eigenlijk door mijn omgeving van weerhouden moet worden. Dit koppige, eigenwijze persoontje doet wat dat betreft helaas juist de dingen die een beetje tricky zijn… Vooral op het gebied van mannen.

Tot het randje flirten met mannen die getrouwd zijn of al jaren samenwonen, een relatie op de werkvloer waar niemand vanaf mag weten… Been there, done that! Maar nu heb ik mij vorig jaar toch wel op extreem glad ijs weten te begeven. Wat dacht je van wekelijkse rotzooimomentjes met een huisgenoot?! Oké, je hoeft nooit ver om de volgende ochtend weer ‘thuis’ te komen. En als je niet kunt slapen dan stap je gewoon een paar meter verderop je eigen bedje in. Maar zodra blijkt dat wederzijdse fysieke aantrekkingskracht en het bed de enige twee dingen zijn die je met elkaar deelt, zijn er die ongemakkelijke momenten wanneer je elkaar in het trappenhuis tegen het lijf loopt.

In je met apen versierde pyjamaatje en schapenpantoffels je vuilniszak buiten zetten, op je knietjes in de gang (in je uiterst charmante low rise jeans) je post sorteren. Niet echt de ideale momenten om je scharrelbuur tegen te komen. En langs zijn deur sluipen nadat hij je heeft gesmst of je nog even binnenwipt voor een ‘kopje thee’ en jij niet zo in the mood bent, je voelt je eigenlijk niet meer op je gemak in je eigen huis.

Wanneer je merkt dat je steeds minder trek hebt in thee en na verloop van tijd de kopjes thee helemaal uit je systeem wilt bannen, vraag je je af hoe je dit zo soepel mogelijk kunt laten verlopen. Je wilt geen slaande ruzie met een huisgenoot, stel dat hij zich ineens ontpopt tot een heel kinderachtig ventje dat steevast als jij onder de douche stapt ook zijn warme kraan opengooit? Koud/warmdouches schijnen goed te zijn maar niet als een ander dat voor je bepaalt!

Aangezien rigoreuze stappen zoals verhuizen nu niet bepaald opties zijn als je op een geweldige locatie woont, zit er maar een ding voor je op. Met opgeheven hoofd door het huis stappen en vriendelijk een babbeltje maken met desbetreffende huisgenoot indien nodig. Geen gesluip of anderszins ontwijkend gedrag. En je heel goed realiseren dat je hier nooit maar dan ook nooit aan had moeten beginnen.

PS Ik kreeg gister een sms van een nieuwe huisgenoot, die vorige week in ons huis is komen wonen. Of we binnenkort even kennis zullen maken onder het genot van een kopje koffie…