Perhaps you missed all the fuzz about Miranda Kerr. When you’re familiar with the fashion/celeb scene or just a sucker for tabloids, that would be quite impossible, but I’ll help you out. This Australian Victoria’s Secret model (sometimes better known as the girlfriend of hottie Orlando Bloom) was the talk of the day this week. Witnessed during a photo shoot for the Australian Grazia, peeps were appalled by missy Kerr’s appearance.  She looked shockingly thin!

What could be the reason for the Australian’s sudden weight loss? The formerly curvaceous model’s rib bones could clearly be seen as she posed on a rooftop. The paparazzi had their story; Kerr was trying to make the transition from commercial to high fashion model, and to the gossip journalists this appeared to be the reason for her dramatic weight loss. The pretty model tells that’s all crap. Kerr says she hasn’t lost any weight and she blames it on the exaggerated poses for the shoot, which made her appear thinner than normal.

The truth will lie somewhere in between, but that’s not why I brought this story up. I had to think about something similar which happened to… me! Well, I might not be some well-known supermodel, or date a famous actor, but it turns out that a lot of people suddenly have an opinion about you when you lose some weight.

I wasn’t exactly Tyra Banks in her heavy weight period but after a life without any diet ever, this summer I felt the urge to lose a few pounds. Just to see if I was able to. And of course, to feel a little bit more secure in my bikini at the beach in the South of France. With a little help from (the guide of) a diet guru I managed to lose that few pounds, may be even some more than I’d hoped for. And I felt certainly secure, running up and down the beach in my bikini. Too bad no one warned me that the same bikini would be a size too big after that weight loss!

Another effect I didn’t expect to happen; a lot of people surrounding me just had to tell me their thoughts about my tiny-little-transformation. Of course I liked the “wow, you look so great” remarks. Who wouldn’t?! But, how about “ouch, your arms seem a bit anorectic to me”, “please be careful, don’t get too skinny sis, I can almost count your ribs” and “I liked you better with a few pounds more”?? There was even a friend of a friend saying about me “oh my, I never knew that she was such a pretty girl!”. Damn, I’m so freaking glad I’m not that supermodel, or girlfriend of a famous actor. If my friends & family exaggerate like this, what would the tabloids do to me!?

Just to set the record straight: you can’t count my ribs (silly bro), my arms sure as hell don’t look anorectic and my friends are sweet but a bit cuckoo. And I still looooove chocolate chip cookies, cheesecake, tiramisu, cupcakes, French fries, cheeseburgers, milkshakes and lots of raspberry mojito’s. Winter (aka the season without bikinis but with big sweaters) is coming up, so just bring on the hot chocolate with whipped cream!

Ever woken up with the feeling that a bus ran you over? Or a hurdle of cows. Or a dozen of bulldozers if you like. And don’t lie to me; I’m absolutely sure that everyone has experienced this kind of mornings. With the following thought as immediate result:’ oh my god, I’m never gonna drink a sip of alcohol in my entire life again’…

Well, of course I’ve had to cope with these tremendous happy feelings after a great night out myself. More often than I would like. And every time I woke up with a pounding head, a throat as dry as sandpaper and dizziness as if I spent my night in a rollercoaster in stead of my bed, I took an oath. ‘Booze is bad, stupid and self-destructive and therefore I will ban it from my life for good’… But unfortunately, I turn out to be a weak person when it comes to the sweet, adorable, colourful cocktails. These cute cocktails whisper my name when I pass by and they wink at me, I swear! And isn’t it really rude to ignore them?

Hmm, I think I’ll never learn my lesson. Or should I say, I thought I would never learn my lesson. This weekend I had a fab party which ended less fab than it started. Dear friend X. voted herself to be Queen Beer of the night and wanted to show off. At first she lived up to her title pretty convincing. But after a while she couldn’t handle the pressure and turned into a little drama queen, crying over some huge problem like not knowing where she left her keys. Boohoo, cry me a river, right?

Up till that very moment I could easily deal with the Queen’s behaviour. We dried her tears, tracked her roomy and lent the key to Queen Beer’s place. Unluckily our Queen had to bike home, so within 100 metres the Queen fell off her coach and ended up very uncomfortable, all tangled up, on the pavement. Ah well, we picked up the pieces of the Queen and drove her home on the back seat of our bikes. After assuring the Queen entered her own palace, we took off, relieved we delivered the goods safely, and went for a well-earned whopper, with extra cheese of course.

Enjoying my whopper I was disturbed by my phone. Who had the nerves? Queen Beer! Extremely upset, crying like a baby who wasn’t fed in three weeks, the Queen told me she fell. With her bum into a painting! Uhm, say what? Little miss hysteric fell backwards of the stairs and landed with her lovely behind on a painting. The result: her bum was all torn up by the glass and was madly bleeding. So yes, I ended up tweaking the little pieces of glass from Queen Beer’s behind, cleaning her bloody bum and pasting Hello Kitty bandages all over her ass…

So, all you boys and girls: be very careful with too much alcohol, you could end up bended-over with someone picking glass from your buttocks!

De lente is begonnen en dat lijkt in mijn omgeving wel weer het startsein te zijn geweest voor een massale uittocht, de Nederlandse grenzen over. Mijn Fashionscene wederhelft is weliswaar net terug van een maandje Indonesië en ook mijn andere collega heeft zich na een trip Zuid-Afrika weer tegenover me genesteld, maar toch.

Vriendinnetje C. zit in Istanbul, vriendje P. in Madrid, nicht D. gaat dit weekend voor de 2^e keer op wintersport  en broerlief ligt gewoon op een hagelwit strand in Isla Margarita! Gelukkig heb ik ook iets in het vooruitschiet; over iets meer dan een maand zit ik in het vliegtuig richting ‘Buena Vista Social Club’ Cuba…

Ik maak deze reis naar het land van de rum, sigaren en salsamuziek niet in mijn eentje (ik ben niet zo’n lonely traveller), samen met 5 meiden ga ik twee weken genieten van alles waaraan Cuba rijk is. We hebben alleen een ticket geboekt en we zijn van plan een groot deel van het eiland te bekijken, dus enige voorbereiding is best handig. Waar ga je slapen? Hoe ga je reizen? Welke steden/plekken doe je wel aan? Welke niet? Hoe lang van tevoren moet je je visum regelen? Wat neem je mee? Allemaal vrij voor de hand liggende vragen, zou je denken. Dus niet voor mij!

Op zekere leeftijd denk je er toch wel ongeveer uit te zijn over hoe je als persoon in elkaar zit. Je kunt je zwakke en sterke eigenschappen benoemen en je weet wel zo’n beetje hoe je op bepaalde situaties reageert. Nou, ik leer nog elke dag hoor. In dit geval heb ik weer een behoorlijk slecht ontwikkelde kant van mezelf leren kennen: het voorbereiden van vakanties.

Misschien wist ik het ook wel al ergens diep van binnen, maar wilde ik het gewoon niet toegeven. Want met de auto op vakantie gaan naar Zuid-Frankrijk, met als doel in leuke herbergjes/schattige hotelletjes te slapen, maar voor de zekerheid een tent achterin gooien en vervolgens bijna 2 weken op een camping staan met ook enkel en alleen die tent als kampeeruitrusting… Geen geweldige voorbereiding toch!? Best friend E. was wel zo slim geweest een gasstelletje mee te nemen, maar hadden we ook iets van pannen bij ons!? Helaas pindakaas.

Of wat te denken van een reisje naar Brasil? Met hetzelfde allerliefste vriendinnetje me elke ochtend afvragen waarom het weer regent. Regentijd in de zomer!? Oh, zomer bij ons is hier regentijd… En inentingen halen? Waarvoor!? I made myself clear, tot in de puntjes voorbereid op vakantie gaan is er niet bij met mij. Maar dat maakt het ook wel spannend toch? Heb ik dat cruciale ‘ding’ wel/niet meegenomen!? Is die o zo belangrijke reservering nu wel/niet bevestigd? 1 factor is overigens constant: ik neem echt altijd teveel spullen mee als ik op reis ga.

Tijdens de Cuba meetings die we tot nu toe hebben gehad heb ik me van mijn beste kant laten zien. Een gidsje gekocht, gelezen, doorgebladerd in de winkel!? Nee, nee en nog eens nee. Bedacht waar ik graag heen wil? Don’t think so. Mijn gedachten over de vervoersmogelijkheden laten gaan?! Uhm, nee dus. Gelukkig hebben mijn reisgenoten juist een sterk ontwikkelde ‘ik ga op reis en neem mee’-kant. Mijn mailbox bliept om de dag dat ik weer een nieuwe Cuba info-mail heb binnengekregen, de excelbestandjes met kostencalculaties, af te leggen kilometers en meeneemlijstjes stapelen zich op. Volgens mij heerst bij mijn travel buddies nu de mening dat ik een complete reis no-no ben die nog nooit een voet over de grens heeft gezet. Of moet ik de uitleg “Cuba is een eiland” in een andere context plaatsen…

Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet uit, ik vind het heerlijk dat zoveel lieve vriendinnen zich zo geweldig aan het inlezen en voorbereiden zijn. Weet ik in ieder geval zeker dat ik op de juiste plaats van bestemming aankom en niet per ongeluk in Mexico het vliegtuig uitrol!

Half januari, het lijkt alweer zo lang geleden. Dat was voor mij de kick-off van dé tripjesperiode. Achtereenvolgens stonden Brugge, Barçelona, Berlijn en Madrid op het programma. Heel vervelend. De tripjesperiode ging ook tergend langzaam voorbij, maar dat is meestal met iets wat helemaal niet leuk is natuurlijk.

Twee van de vier trips waren work-related en dus mocht ik samen met mijn dearest Fashionscene collega op stap. En zoals altijd met dit soort werkuitjes, waarbij je elkaar op een heel andere en veel intensievere manier meemaakt, leer je compleet nieuwe kanten van de ander kennen…

Donderdag 18 januari, 6.30 uur: we bevinden ons op dit voor mij onchristelijke tijdstip in het vliegmachientje dat ons voor BREAD & butter naar Barçelona zal brengen. Wie had er ook alweer bedacht dat het handig was om zo vroeg te vliegen?! Ik heb het namelijk geweten, en de tere schouder van mijn inimini wederhelft ook…

Ondergetekende is namelijk erg goed in dingen zoals slapen, lui zijn en dingen uitstellen maar ik heb nog een andere grote kwaliteit. I’m a pro at fainting. En als ik zeg pro dan bedoel ik ook pro. Ik ken niemand in mijn omgeving die vaker flauwvalt/is flauwgevallen dan ik. Zonder dat ik hiermee denk op te scheppen, het is gewoon een feit.

Het begon ooit toen ik een jaar of 6 was en met mijn vinger tussen de deur kwam bij een tennishal. De aanblik van mijn vinger die geplet was tot het formaat van een paperclip was voldoende om nokkie te gaan. Dat was het begin van een prachtige, nog steeds bloeiende flauwvalcarrière. Het lastige, dan wel handige, is alleen dat ik precies weet wanneer ik wel weer eens een klein kunststukje op zou kunnen voeren. Extreme weersomstandigheden (ik noem een aantal keer flauwvallen in een skilift), extreme drukte (bijvoorbeeld hartje zomer in een bomvolle trein richting het strand) en extreme vroegte. Of een combinatie van deze factoren.

En daar schakel ik even terug naar het vliegtuig richting Barça. Extreme vroegte? Check (voor mij althans, de 3 uurtjes slaap van die nacht volstonden niet). Tel daar bij op dat ik er ook nog een handje van heb om mijn act op te voeren wanneer ik in een openbaar vervoer ‘iets’ zit waar ik niet 1-2-3 uit kan (trein, bus, vliegtuig) en de perfecte omstandigheden waren geschapen. Ik kondig net als altijd netjes aan dat ik er ‘tussenuit knijp’ en vlij (lees: gooi) mijn hoofd neer op de 0,5 cm brede schouder van mijn collegaatje. Ik ben op dreef en weet deze sessie uit te rekken tot 2,5 a 3 keer knock-out gaan. Wat een goed begin van de trip en dat noem ik nog eens bonden met je collega!

Nu bleek dat wij Fashionsceners weer eens iets gemeen hadden. Mijn better half bleek ook een knap staaltje flauwvalkunstjes in huis te hebben, maar zij bewaart het voor de avonduren, in clubs, restaurants of kroegen. Nice, nog 2 andere specialiteiten erbij en we vormen een kwartet!

De laatste weken ben ik op de proef gesteld hoe het met mijn skills staat op het gebied van reageren op andere personen die flauwvallen, of hard op weg zijn om even het bewustzijn te verliezen. Ik dacht altijd dat ik dan gewoon geen partypooper zou zijn en gezellig mee zou doen. Think again. Twee vriendinnetjes hebben me onafhankelijk van elkaar getest en ik ben met vlag en wimpel geslaagd… De eerste keer loodste ik een vriendin door een bijna-flauwval-sessie in het vliegtuig (ja, 1 van mijn factoren!) en de tweede keer praatte ik mijn allerliefste vriendinnetje E. door een almost-faint-attack bij de opticien. En wat bleek: E. had wel vaker flauwvalaanvallen bij medische aangelegenheden! Dat maakt een trio…

Ik ben blijkbaar toch niet zo uniek met mijn flauwvalcapriolen en bewustzijnsverliezende praktijken. Het zal mij benieuwen wie zich op korte termijn aanmeldt om ons kwartet compleet te maken!

Sommige mensen vinden het heel leuk en doe je er een groot plezier mee. Andere mensen hebben er een hekel aan en bij hen moet je er echt niet mee aankomen. Ik bevind me hier ergens tussen in, al neig ik wel meer naar de laatste groep. Big surprises? Erg leuk, maar liever bij iemand anders…

Misschien een slap excuus maar het komt gewoon door mijn opvoeding. In de aanloop naar 5 december in de weer met lijm, papier-maché, zaagsel, karton en verf? Don’t think so. Surprises waren niet bij onze sinterklaasviering inbegrepen, ook al heb ik wel eens een halfslachtige poging ondernomen om iets in elkaar te knutselen. Ik begreep al snel dat dat niet voor mij was weggelegd, het zielige kartonnen autootje wat uit mijn inspanningen voort kwam zag er niet uit. Daarom deden we dus niet aan surprises; wij, als in mijn familie (me included), zijn gewoon niet zo creatief. Wel met woorden gelukkig, dus we compenseerden ons knutsel no-no gehalte met gedichten op werkelijk iedere pepernoot uit de juten zak.

Surprises in de vorm van verrassingsfeestjes zijn mij ook niet met de paplepel ingegoten. Alle verjaardagen, familiereünietjes, grootschalige get-togethers met vrienden/vriendinnen zijn in mijn leven van jongs af aan al zorgvuldig gepland, op elkaar afgestemd en georganiseerd. Niks geen donkere-thuiskomst-met-hartaanval-verschijnselen-door-mensen-die-“surprise”-gillend-achter-de-banken-vandaan-springen-en-mij-met-confetti-bestrooien. You get the picture. Ik heb wel eens mee ‘verrast’ bij een vriendinnetje die na zoveel maanden buitenland weer thuis kwam maar echt zelf iets georganiseerd? Nope. Is natuurlijk ook weer iets waar je creatief voor moet zijn én ik ben er stiekem zelf toch ook gewoon niet zo van. Ik wil altijd 24/7 weten waar ik aan toe ben, wat er gaat gebeuren, waar ik op voorbereid moet zijn, wat ik mee moet nemen, wie er ook komen etc. I’m missy wants-to-know-it-all!

Als je bovenstaande van me weet, snap je misschien wat beter dat ik nu wat onrustig heen en weer wiebelend op mijn stoel zit. Morgenmiddag ga ik namelijk met 5 hele lieve vriendinnetjes weg. Voor een weekend lang. Waar naartoe? Al sla je me dood, dat is een ‘verrassing’. Grrrrrrrrr. De enige info die ik heb gekregen is dat we om 16.00 uur vertrekken, met de auto, en dat we maandagochtend weer terug keren richting Amsterdam… Tsja, daar kan deze missy wants-to-know-it-all natuurlijk niet zoveel mee! Na enig aandringen van een vriendinnetje (die net zo nieuwsgierig is als ik) kregen we het volgende bericht:

“Op de plaats van bestemming zal het tussen de 11-13 graden zijn. We gaan natuurlijk ook 1 misschien 2 avonden uit. Neem niet alleen maar pumps mee maar ook een paar sneakers waar je een beetje op kunt lopen, niet dat we meedoen aan de wandelvierdaagse met hindernissen, maar 3 dagen binnen blijven is natuurlijk ook niet de bedoeling. Minstens 1 chill-pak is ook een vereiste. Beddengoed, slaapzakken en badlinnen is niet nodig. Tot zover de tips…”

Hmm, ik weet nu wel iets meer. We zitten niet in een tent, anders hadden we slaapzakken mee moeten nemen. We gaan ook niet naar een warm, zonnig oord dus ik hoef geen zonnebrand in te pakken. Ik moet niet alleen huis-tuin-en-keuken-outifts in mijn tas gooien, we gaan kennelijk ook ergens aan de booze plus danspasjes (yeah!). Maar ik weet nog steeds niet genoeg! Mijn eerste reactie luidde dan ook: “ik mis de tip om zwemspullen mee te nemen, heb ik die nieuwe vlindertjes voor niks gekocht?!”. Helaas kreeg ik hier geen antwoord op.

Uiteindelijk heb ik mezelf listig opgeworpen om te helpen bij het doen van de inkopen voor vertrek. Terwijl ik met 1 van de grote organisatoren achter ons verrassingsweekend aan het bespreken was hoe laat we het beste konden afspreken, liet ik soepeltjes vallen dat dat afhankelijk was van hoe lang we moesten rijden naar de plaats van bestemming… In gedachten zag ik mezelf al met de kaart van Nederland in mijn hand uitmeten in welke cirkel rond onze thuisbasis we ongeveer terecht moesten komen. Maar natuurlijk werd er doodleuk overheen gepraat! Grrrrrrr big time.

Er zit dus niks anders op dan dat ik vannacht geen oog dicht doe, me afvragende in welk oord ik me de komende paar dagen ga bevinden. En me bedenkende wat ik allemaal mee ga nemen voor deze ‘spannende’ trip. Ik heb daar al de grootst mogelijke problemen mee als ik wél weet waar ik heen ga en wat ik er ga doen; moet je na gaan wat voor chaos het nu in mijn hoofd, huis en tas gaat worden! Maar wat er ook gebeurt: mijn bikini, duikbril en vlinders gaan in ieder geval onderin mijn tas…

Na het altijd gezellige Sinterklaasfeest (zo jammer dat je die chocoladepepernoten vervolgens een jaar moet missen) volgen straks de o zo fijne kerstdagen. Samen met vrienden en familie kom je bij elkaar, eet je je helemaal vol met kerstkransjes en kalkoen, geef én krijg je lieve cadeautjes, kijk je zoetsappige kerstfilms en speel je spelletjes à la Pictionary, Monopoly en Kolonisten.

Niet lang na die get-together kerstdagen volgt oudejaarsavond. Los van de overwegingen wat dit keer weer te gaan doen op de laatste dag van het jaar zijn daar vrienden en familie, oliebollen, appelflappen, de oudejaarsconference, de wegtikkende klok, vuurwerk, champagne en… de onvermijdelijke goede voornemens.

Normaal doe ik er niet aan maar een mens is nooit te oud om zijn leven te beteren dacht ik zo. En dan kun je er ook niet vroeg genoeg bij zijn toch? Want op het moment suprème zul je zien dat je een black-out hebt door alle bubbels die je stiekem al voor twaalven naar binnen hebt gemikt. Dat gaat me niet gebeuren, voor 2007 ga ik nu een lijstje persoonlijke verbeterpunten op stellen. Hoe gevaarlijk het ook is met alle online getuigen waarmee dit gepaard gaat…

Op de eerste plaats staat op dit moment met stip het aanpakken van mijn shopdriften. Ik moet het onder ogen gaan zien: het loopt de spuigaten uit. Vraag me niet hoeveel schoenen, tassen, jassen, jeans, tops, jurkjes of wat dan ook heb. Genoeg om een halve sloppenwijk in Brazilië mee te kleden. Het argument: “ik werk dus ik verdien dus ik mag mijn geld uitgeven aan wat ik maar wil”?! A no-go for me. Mag ik echt niet meer gebruiken om mijn uitgavenpatroon mee te verantwoorden. Ik struikel in mijn huis over rondslingerende sneakers en laarzen (de uit-zicht-onder-bed-of-bank plekjes zijn meer dan gevuld) en zelfs als mijn hele wasmand en –lijn vol zit en hangt, is mijn kledingkast tot de nok gevuld. Hiermee kom ik meteen bij het tweede voornemen: mijn huishoud luiheid wegwerken.

Ten eerste moeten de nodige overbodige spullen (lees: kleding plus schoenen die ik nooit draag, studieboeken die ik nooit meer inkijk etc) verzameld en bij het grof vuil/leger des heils/waar dan ook gedumpt worden. Dat zou behoorlijk opruimen en mijn woonoppervlakte zou er aanzienlijk mee vergroot worden. Verder moet er in mijn hoofd echt de afwasknop om (of ik moet die sponsor zoeken die mij een afwasmachine cadeau doet). Geen vuile vaat meer verzamelen tot ik geen schoon kopje, bord of mes meer heb zodat ik wel aan de slag móét met water, sop en borstel. Met de nieuwe stofzuiger (dank u sinterklaasje!) moet het puntje regelmatiger stofzuigen geen al te groot obstakel vormen. De hoofdlijnen van dit voornemen staan genoteerd, de gedachte om de huishoudhulp van mijn nicht ook bij mij langs te laten komen verdring ik voorlopig naar de achtergrond…

Vlak achter mijn huishoudvoornemen staat het minderen in het mannencircuit op de derde plaats. Vragen als: “hoe is het nu met Pietje/Freek/Mike/Lars/Joris/Marco/Kees?” zijn so 2006. Ik ga me beperken tot interesse in 1 persoon (vereiste is natuurlijk wel dat desbetreffende man ook alleen interesse in mij heeft) en het gefladder laat ik achter me. Hoezo, ik vind iedereen leuk, lief en aantrekkelijk? Ik moet gewoon wat minder liefde geven in 2007, of beter gezegd: aan minder mannen liefde geven…

Tot zover mijn lijstje goede voornemens tot nu toe. Heb je nog tips of wil je misschien als personal manager gaan fungeren die toeziet op het navolgen van mijn new year’s resolutions? Let me know!