It’s been almost a week and I still can’t wrap my head around the fact that she’s out. The Dutchies are really unbelievable…

Yes, I’m an X-factor fan (either UK, Dutch or US, I like them all) and I’m proud to admit it. But I think I’m an even bigger fan of the prettiest contestant I’ve seen in ages. And not to mention the incredibly stunning voice she’s blessed with! But no, the Dutchies couldn’t appreciate Sumera’s talent. Or rather: most of them didn’t, a bunch were very supportive. After several weeks of amazing performances, she was voted off by the judges last week. I cried in silence. Ok, let’s be honest. I cried out loud.

Hopefully Sumera will be signed by a label in a heartbeat; I’ll be first in line to buy her record!

Last night the cutest British singer ROX performed in Amsterdam’s Paradiso and I was one of the lucky ones in the audience.

I just have to share some of her great songs with you guys. ROX is not only both very cute and ass kicking, she also has such an amazing voice! ROX sang her first two singles My baby left me and I don’t believe (you’re probably familiar with (one of) these songs) and also gave her own (reggae) spin to a Fleetwood Mac track before performing Seal’s Crazy like I’ve never heard before. ROX rocks! Her debut album will be released in the week of 9 June, so keep a close eye out for it.

Wonder if this lovely lady would like to sing on our D-day…

If I could turn back time, I would have stopped myself ever setting foot in that place. I would have told myself it was a bad idea to even go there. That I was looking for trouble. But unfortunately I’m not blessed with a turning back time super skill. And there’s not much I can do about it.

A few months ago, I took a sort of oath. I wouldn’t go there again. It was time to leave it behind me. I’d grown older. And wiser. I decided to let others take over, I had better things to do. Or I tried to convince myself of all the aforementioned… I coped pretty well for a while. Extremely well, if I do say so myself. Until that one Thursday night.

When I entered the room, it felt like someone was watching me. Or rather staring at me. I tried to shake this feeling off, and started wandering around to avoid returning the gaze of the one who was staring at me. I lingered around for some time and I knew right then it was probably better to get the hell out of there. But no, I just had to stay. Don’t ask me why, I’m such a silly, stupid girl sometimes…

After a couple of minutes, I couldn’t resist any longer. I had to check out the one who was checking me out from the very first minute I walked in. It was impossible to leave without taking a closer look, I’m still the same crazy curious person. I took a minor detour and there we were, facing each other up close and personal. Wow, he looked mind-blowingly good! Without blinking an eye, I started to inspect him; front to back, up and down. It felt a bit awkward but he’d been staring at me and now it was my turn. I wouldn’t back down.

Was it my imagination or was he winking at me? Yep, he really was. And oh my god, what was that? Did he just pinch my bum? And did he just stroke my thigh!? Usually I like these cheeky guys but hey, we’d barely met! Not to mention the public setting… I couldn’t help blushing, I felt flattered and a bit intimated at the same time.

My mind started spinning full force. What to do? To carry on flirting in that little corner didn’t really feel appropriate. Could I take him with me? No, that was out of the question! But, was it really? I’d been on my best behaviour for quite a while. How about a little reward to myself? I decided to act and to forget about the consequences. In a split second I told him that I was going to take him home! And so I did.

A few weeks after our little rendezvous, looking back now I have to admit: it was the best decision ever. Even Mister Chifff agrees; I never had a better fitting pair of jeans before!

Thanks to a dear colleague of mine I became acquainted with PhotoJeanique. She’s a Dutch photographer, her real name is Jeanique Kats.

I immediately adored her photos (mostly self-portraits), her strong style and her creativity. Among others she did an amazing project called 365 Days; during one year she took a photo every single day and posted them online. Can you imagine how many fabulous photos she has made!?

Check her website ilovejeanique.com for more incredibly beautiful photos and info!

With the big day coming up with less than six months I’m getting a little nervous. Not about all the decisions we still have to make, no, about the most important detail for D-day. The money issue.

I haven’t worried about a thing for the last couple of months. Yes, we had tonnes of questions to deal with, but hey, that was just part of the excitement. Every single night I slept like a baby, I woke up with a smile on my face and I rode to work humming my favourite songs. But, suddenly it hit me. It smacked me right in the face. How in God’s name would we be able to pay for all the expenses involved with the big day?! I can assure you; that’s not the most fun thought that comes to mind, especially with less than six months lying ahead of us…

Of course Mister Chifff and I saved some of our hard-earned money. Or if I’m being completely honest, I should say: we tried to save some money. When I checked our savings account the other day, it wasn’t a pretty sight. Drastic measures had to be taken. Unfortunately, one could refer to me as a big spender. I just love beautiful things and more importantly in this matter; I also love to collect all these beautiful things. Shoes, clothes, bags, jewellery, books, magazines, CDs, lipsticks, I collect all the aforementioned. Even if they’re not that beautiful. I wish I could be categorised as a big saver. But I spend money before it’s even in my pocket.

If we were to  go on like this, we’d have to celebrate D-day in our own back yard, cooking dinner for all our guests ourselves with me wearing a random dress I already have. Our savings weren’t very promising and I knew what I had to do. Cut my unnecessary expenses, A-S-A-P. My weak spot number one? Hardcore shopping. What to do? ‘Accidently’ bust my credit card, like friend E. did? Leave the card at home whenever I go out? Ask Mister Chifff to hide my spend-a-holic card?

Who would have thought; I managed to get a grip on my spending habits without all these measures. I simply put them on hold, just like that. Without shedding one single tear! I didn’t blink when I sent back all the H&M goodies the postman delivered, I waved my newest pair of high heels goodbye when I returned them to the store and I even started to do my groceries in a less expensive supermarket. Why couldn’t I find this control-my-expenses-button before? I would have been Richie-rich!

So bye-bye nasty spending habits and hello beautiful, perfect and unforgettable D-day…

PS Too bad that Mister Chifff has seemed to develop a new addiction; as my private handyman he’s suddenly all about tools, tools, tools. Last week he came home with a brand new extravagant hedge trimmer and today he ‘surprised’ me with a shiny, self-regulating, touch screen thermostat. Wow… Should I try to hide his credit card!?

Just stumbled upon the coolest art project from Johannesburg, South Africa: MissYucki…

I wandered around in the amazing world of MissYucki, I absolutely adore this little Miss. Just take a look and fall in love as well!

PS At moments like this I wished my arty farty talents were better developed…

I know, last week I posted a really cute summery peep toe. The cold and snowy weather made me long for better (read: warmer) days…

And even though I still think that the winter is the worst season ever and even though I still believe that warm, fuzzy summer thoughts will chase the cold, I couldn’t help falling in love with these, not exactly summerlike, boots!

The stud wedge boots by Pixie Market will match most of my outfits perfectly. One thing I’m not so sure of; will the eye candies fit in my overcrowded shoe cabinet?!

Dagen waar een feestelijk randje omheen zit, waarop iets te vieren valt… Vooral als kind ben je er dol op. In de aanloop naar mijn verjaardag en sinterklaas bijvoorbeeld kon ik bijna buikpijn van de zenuwen hebben. Het Kinderen voor Kinderen liedje ‘Hoeveel nachtjes slapen nog?’ was mij op het lijf geschreven. Het kon niet snel genoeg mijn bday of sinterklaas zijn en zodra het erop zat, kon ik wel janken. De festiviteiten (lees: cadeautjes krijgen en lekkere dingen eten) waren voorbij en nu moest ik weer een heel jaar wachten!

Het lijkt nu misschien of het me vroeger vooral om de cadeautjes ging… Klopt als een bus! Kan ik wel om heen draaien maar dat is gewoon niet nodig. I was pretty greedy. Het is in de loop der jaren wel minder geworden maar ik vind het nog steeds erg leuk om iets te krijgen. En begrijp me niet verkeerd; het is geen eenrichtingsverkeer. Ik geef ook graag cadeautjes weg…

Maar terug naar het hele feestdagen verhaal: Pasen, sinterklaas, kerst, dierendag… Ik deed vroeger overal vrolijk aan mee. Eieren beschilderen en zoeken, gedichten schrijven (oké, dat doe ik in de eerste week van december nog steeds heel fanatiek), kerstboom optuigen, mijn katten extra vertroetelen. Been there, done that! Koninginnedag, Sint Maarten, moeder/vaderdag? Zelfde laken en pak. Allerlei onzin op een kleedje verzameld om te verkopen en uiteindelijk met nog meer troep huiswaarts keren, in de regen met een zelf gekluste lampion langs de deuren, op school braaf fotolijstjes knutselen voor mijn vader (die werkelijk geen ruk om vaderdag gaf, en daarom ik ook niet) en die met een ontbijt op bed (lees: een kopje thee plus beschuitje) afleveren. Ik beken schuld.

Toch is er een ‘feestdag’ waar ik mijn hele leven nog nooit echt me voor de volle honderd procent heb ingezet. Valentijnsdag. In de Van Dale staat over deze dag: “feestdag van St.-Valentinus, waarop stille aanbidders hun geliefde een geschenkje geven of een kaart sturen [14 februari]”. Hmmm, misschien ben ik een liefdeloos persoon. Dat geloof ik eerlijk gezegd niet, volgens mij ben ik vrij scheutig met mijn liefde… Maar ik hecht aan het hele Valentijnverhaal gewoon niet genoeg waarde. Dat is het.

Ook nu geldt dat ik er vroeger wel mee bezig was. Oei, op 14 februari als middelbare scholier geen kaarten in de bus vinden was not cool. Er was toch wel 1 iemand die me leuk vond? Maar ja, what were the odds?! Alsof jongens van 15, 16 jaar bezig waren om in het telefoonboek je adres te achterhalen, een leuke kaart voor je uit te zoeken, een lieve doch stoere tekst te verzinnen én de kaart daadwerkelijk te posten. Nee, ze hadden wel iets anders aan hun hoofd. En die romanticus díe me een keer naar huis is gevolgd, op me heeft staan wachten, een cadeautje heeft overhandigd omdat hij verliefd op me was, kwam bedrogen uit. Ondergetekende deelde hem linea recta in de categorie ‘stalkers’ in (ja, hij woonde vanaf school 5 km de compleet tegenovergestelde kant op!) en liet het cadeautje de volgende dag door een vriendin (hoe laf) terug bezorgen… Ik weet het, zo onaardig! Gelukkig is het uiteindelijk nog goed gekomen en kan ik het op de dag van vandaag goed met de ‘stalker’ vinden, maar ik schaam me er nog voor.

Anyhow: laat ik mijn aanbidders bij deze niet hebben afgeschrokken. Kaarten en/of cadeautjes zijn echt van harte welkom. Daar ben ik nog steeds dol op… Ik zit zelf in Madrid maar mijn bovenbuufje staat standby om de postzakken in ontvangst te nemen. Verwacht alleen geen kaart, brief, cadeautje van mij. Hoe lief ik je ook vind, Sint Valentinus komt niet op mijn to-do lijstje voor!

Na het altijd gezellige Sinterklaasfeest (zo jammer dat je die chocoladepepernoten vervolgens een jaar moet missen) volgen straks de o zo fijne kerstdagen. Samen met vrienden en familie kom je bij elkaar, eet je je helemaal vol met kerstkransjes en kalkoen, geef én krijg je lieve cadeautjes, kijk je zoetsappige kerstfilms en speel je spelletjes à la Pictionary, Monopoly en Kolonisten.

Niet lang na die get-together kerstdagen volgt oudejaarsavond. Los van de overwegingen wat dit keer weer te gaan doen op de laatste dag van het jaar zijn daar vrienden en familie, oliebollen, appelflappen, de oudejaarsconference, de wegtikkende klok, vuurwerk, champagne en… de onvermijdelijke goede voornemens.

Normaal doe ik er niet aan maar een mens is nooit te oud om zijn leven te beteren dacht ik zo. En dan kun je er ook niet vroeg genoeg bij zijn toch? Want op het moment suprème zul je zien dat je een black-out hebt door alle bubbels die je stiekem al voor twaalven naar binnen hebt gemikt. Dat gaat me niet gebeuren, voor 2007 ga ik nu een lijstje persoonlijke verbeterpunten op stellen. Hoe gevaarlijk het ook is met alle online getuigen waarmee dit gepaard gaat…

Op de eerste plaats staat op dit moment met stip het aanpakken van mijn shopdriften. Ik moet het onder ogen gaan zien: het loopt de spuigaten uit. Vraag me niet hoeveel schoenen, tassen, jassen, jeans, tops, jurkjes of wat dan ook heb. Genoeg om een halve sloppenwijk in Brazilië mee te kleden. Het argument: “ik werk dus ik verdien dus ik mag mijn geld uitgeven aan wat ik maar wil”?! A no-go for me. Mag ik echt niet meer gebruiken om mijn uitgavenpatroon mee te verantwoorden. Ik struikel in mijn huis over rondslingerende sneakers en laarzen (de uit-zicht-onder-bed-of-bank plekjes zijn meer dan gevuld) en zelfs als mijn hele wasmand en –lijn vol zit en hangt, is mijn kledingkast tot de nok gevuld. Hiermee kom ik meteen bij het tweede voornemen: mijn huishoud luiheid wegwerken.

Ten eerste moeten de nodige overbodige spullen (lees: kleding plus schoenen die ik nooit draag, studieboeken die ik nooit meer inkijk etc) verzameld en bij het grof vuil/leger des heils/waar dan ook gedumpt worden. Dat zou behoorlijk opruimen en mijn woonoppervlakte zou er aanzienlijk mee vergroot worden. Verder moet er in mijn hoofd echt de afwasknop om (of ik moet die sponsor zoeken die mij een afwasmachine cadeau doet). Geen vuile vaat meer verzamelen tot ik geen schoon kopje, bord of mes meer heb zodat ik wel aan de slag móét met water, sop en borstel. Met de nieuwe stofzuiger (dank u sinterklaasje!) moet het puntje regelmatiger stofzuigen geen al te groot obstakel vormen. De hoofdlijnen van dit voornemen staan genoteerd, de gedachte om de huishoudhulp van mijn nicht ook bij mij langs te laten komen verdring ik voorlopig naar de achtergrond…

Vlak achter mijn huishoudvoornemen staat het minderen in het mannencircuit op de derde plaats. Vragen als: “hoe is het nu met Pietje/Freek/Mike/Lars/Joris/Marco/Kees?” zijn so 2006. Ik ga me beperken tot interesse in 1 persoon (vereiste is natuurlijk wel dat desbetreffende man ook alleen interesse in mij heeft) en het gefladder laat ik achter me. Hoezo, ik vind iedereen leuk, lief en aantrekkelijk? Ik moet gewoon wat minder liefde geven in 2007, of beter gezegd: aan minder mannen liefde geven…

Tot zover mijn lijstje goede voornemens tot nu toe. Heb je nog tips of wil je misschien als personal manager gaan fungeren die toeziet op het navolgen van mijn new year’s resolutions? Let me know!