Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

Aan dit voldongen feit ben ik sinds een weekje beginnen te twijfelen. Zoals algemeen bekend krijg je als mini-drager in afwachting van de komst op de mini-me een aantal weken thuis op de bank chillen, mini-kamer preppen & lekker powernapjes doen in de schoot geworpen. En laat ik deze tijd tot nu toe toch heel nuttig hebben ingevuld…

Natuurlijk heb ik me zeker ook met bovengenoemde activiteiten bezig gehouden, maar ik heb ook een nieuw, zeer verrijkend (in de letterlijke zin van het woord) tijdverdrijf gevonden: ‘marktplaatsen’!  Men neme een grote dosis overbodig geworden kleding en schoenen uit de omvangrijke eigen garderobe, selecteert dit op ‘heb-gehalte’ (dus nee, die versleten shirtjes komen niet door de ballotagecommissie), pakt een camera, trekt een mooie paspop (thanks miss E!!) om beurten een nieuwe outfit van de stapel aan, maakt hier snapshots van en knalt dit allemaal op het o zo geliefde Marktplaats, in je eigen online marktkraampje. Appeltje eitje!

Oké, je moet er wel wat tijd voor uittrekken maar die heb ik nu gelukkig even in overvloed… Vooral het bedenken van aantrekkelijke beschrijvingen van je goods vereist wat denkwerk, je moet namelijk niet verwachten dat je de enige bent die online op de markt gaat staan met zijn/haar overbodige collectie! De truc is om nét die opvallende titel te gebruiken, een fijne beschrijving met de juiste steekwoorden neer te pennen en natuurlijk het geheel van duidelijke, scherpe pics te voorzien.

Nu is tot mijn verrassing gebleken dat ik hier een aardig neusje voor heb, de handel gaat namelijk echt als een trein. En dan niet zo’n lullig boemeltje die met wat overmatige sneeuwval zo’n drie uur tussen Schagen en Zaandam stilstaat. Nee, als een Thalys die gewoon volgens planning binnen 3,5 uur van Amsterdam naar Parijs sjeest. De kassa rinkelt! En natuurlijk heb ik voor mijn handelswaar ‘ooit’ meer betaald dan de schappelijke prijsjes waarvoor ze nu over de toonbank vliegen, maar een kniesoor die daar op let…

Ik blijk dus opeens goed te zijn in het verdienen van geld via online shoppen, in plaats van het mijn dierbare portemonnee uit te laten vliegen. Toch fijn om zo, vlak voor de toch vrij kostbare komst van de mini-Chifff, tot dit nieuwe inzicht te komen!

Maar goed, duty calls, ik ga mijn kasten weer eens uitspitten om mijn online handeltje weer aan te vullen. Ik kan mijn vaste klanten toch niet teleurstellen met lege rekken!?

With the big day coming up with less than six months I’m getting a little nervous. Not about all the decisions we still have to make, no, about the most important detail for D-day. The money issue.

I haven’t worried about a thing for the last couple of months. Yes, we had tonnes of questions to deal with, but hey, that was just part of the excitement. Every single night I slept like a baby, I woke up with a smile on my face and I rode to work humming my favourite songs. But, suddenly it hit me. It smacked me right in the face. How in God’s name would we be able to pay for all the expenses involved with the big day?! I can assure you; that’s not the most fun thought that comes to mind, especially with less than six months lying ahead of us…

Of course Mister Chifff and I saved some of our hard-earned money. Or if I’m being completely honest, I should say: we tried to save some money. When I checked our savings account the other day, it wasn’t a pretty sight. Drastic measures had to be taken. Unfortunately, one could refer to me as a big spender. I just love beautiful things and more importantly in this matter; I also love to collect all these beautiful things. Shoes, clothes, bags, jewellery, books, magazines, CDs, lipsticks, I collect all the aforementioned. Even if they’re not that beautiful. I wish I could be categorised as a big saver. But I spend money before it’s even in my pocket.

If we were to  go on like this, we’d have to celebrate D-day in our own back yard, cooking dinner for all our guests ourselves with me wearing a random dress I already have. Our savings weren’t very promising and I knew what I had to do. Cut my unnecessary expenses, A-S-A-P. My weak spot number one? Hardcore shopping. What to do? ‘Accidently’ bust my credit card, like friend E. did? Leave the card at home whenever I go out? Ask Mister Chifff to hide my spend-a-holic card?

Who would have thought; I managed to get a grip on my spending habits without all these measures. I simply put them on hold, just like that. Without shedding one single tear! I didn’t blink when I sent back all the H&M goodies the postman delivered, I waved my newest pair of high heels goodbye when I returned them to the store and I even started to do my groceries in a less expensive supermarket. Why couldn’t I find this control-my-expenses-button before? I would have been Richie-rich!

So bye-bye nasty spending habits and hello beautiful, perfect and unforgettable D-day…

PS Too bad that Mister Chifff has seemed to develop a new addiction; as my private handyman he’s suddenly all about tools, tools, tools. Last week he came home with a brand new extravagant hedge trimmer and today he ‘surprised’ me with a shiny, self-regulating, touch screen thermostat. Wow… Should I try to hide his credit card!?

Het erge is dat ik in die paar dagen echt veel andere dingen heb gedaan. Verschillende Gaudi-huizen bezocht, een tour door Camp Nou gevolgd, het gebruikelijke bezoekje aan Parc Guëll gemaakt et cetera. Dus ik heb helemaal niet zo heel veel tijd gehad om mijn zuurverdiende centjes uit te geven. Ik kan gewoon heel efficiënt shoppen!

Of ik al die nieuwe aankopen nodig had?! Nee natuurlijk niet, mijn kast thuis puilt uit en ik weet van gekkigheid niet meer waar ik al mijn pumps, laarzen, slippers, flatjes, sneakers en al die andere schoenen moet laten. Maar ik kan gewoon erg gelukkig worden van shoppen. En eigenlijk word ik nog gelukkiger wanneer ik iets nieuws voor het eerst aan heb. Daar ligt misschien wel de oorzaak van mijn shopdriften. Zodra die first time van mijn allernieuwste broek voorbij is, draag ik het nog een paar keer. En wanneer die broek geluk heeft, komt ie terecht op mijn stapeltje favo kleren en ziet ie het daglicht vaker dan aaaal die andere broeken in mijn kast.

In alle andere gevallen gaat het mijn nieuwe aanschaffen minder rooskleurig af. Ik prop ze ergens in mijn kast, waar ze in de loop der tijd (bij mij vaak al binnen een maand) steeds verder naar achter/onder verdwijnen. It’s a shame… En dan heb ik het nog niet eens over de bewoners van mijn kledingkast waar nog een prijskaartje aan zit!

Twee vriendinnetjes hebben me van de week officieel gekroond. Tot shoppingqueen van het jaar! Ik trek me nu maar eens heel stilletjes terug om al mijn verwaarloosde aankopen te sorteren en er een betere bestemming voor te verzinnen…