Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

Aan dit voldongen feit ben ik sinds een weekje beginnen te twijfelen. Zoals algemeen bekend krijg je als mini-drager in afwachting van de komst op de mini-me een aantal weken thuis op de bank chillen, mini-kamer preppen & lekker powernapjes doen in de schoot geworpen. En laat ik deze tijd tot nu toe toch heel nuttig hebben ingevuld…

Natuurlijk heb ik me zeker ook met bovengenoemde activiteiten bezig gehouden, maar ik heb ook een nieuw, zeer verrijkend (in de letterlijke zin van het woord) tijdverdrijf gevonden: ‘marktplaatsen’!  Men neme een grote dosis overbodig geworden kleding en schoenen uit de omvangrijke eigen garderobe, selecteert dit op ‘heb-gehalte’ (dus nee, die versleten shirtjes komen niet door de ballotagecommissie), pakt een camera, trekt een mooie paspop (thanks miss E!!) om beurten een nieuwe outfit van de stapel aan, maakt hier snapshots van en knalt dit allemaal op het o zo geliefde Marktplaats, in je eigen online marktkraampje. Appeltje eitje!

Oké, je moet er wel wat tijd voor uittrekken maar die heb ik nu gelukkig even in overvloed… Vooral het bedenken van aantrekkelijke beschrijvingen van je goods vereist wat denkwerk, je moet namelijk niet verwachten dat je de enige bent die online op de markt gaat staan met zijn/haar overbodige collectie! De truc is om nét die opvallende titel te gebruiken, een fijne beschrijving met de juiste steekwoorden neer te pennen en natuurlijk het geheel van duidelijke, scherpe pics te voorzien.

Nu is tot mijn verrassing gebleken dat ik hier een aardig neusje voor heb, de handel gaat namelijk echt als een trein. En dan niet zo’n lullig boemeltje die met wat overmatige sneeuwval zo’n drie uur tussen Schagen en Zaandam stilstaat. Nee, als een Thalys die gewoon volgens planning binnen 3,5 uur van Amsterdam naar Parijs sjeest. De kassa rinkelt! En natuurlijk heb ik voor mijn handelswaar ‘ooit’ meer betaald dan de schappelijke prijsjes waarvoor ze nu over de toonbank vliegen, maar een kniesoor die daar op let…

Ik blijk dus opeens goed te zijn in het verdienen van geld via online shoppen, in plaats van het mijn dierbare portemonnee uit te laten vliegen. Toch fijn om zo, vlak voor de toch vrij kostbare komst van de mini-Chifff, tot dit nieuwe inzicht te komen!

Maar goed, duty calls, ik ga mijn kasten weer eens uitspitten om mijn online handeltje weer aan te vullen. Ik kan mijn vaste klanten toch niet teleurstellen met lege rekken!?

Zoals wel meer dingen in ons leven een beetje (boel) gaan veranderen met de komst van de mini-Chifff, ontsnapt ook ons huis niet aan de nodige aanpassingen. En wat is het dan fijn om je eigen handy man tot je beschikking te hebben!

Mister Chifff had namelijk ook onder de naam Bob de Bouwer door het leven kunnen gaan. Nooit geweten voordat ik met hem in zee ging, maar wat ben ik daar toch zoooo ontzettend blij mee… Ondergetekende is geboren met twee linkerhandjes, kan nog geen steeksleutel van een waterpomptang onderscheiden en heeft uit veiligheidsoverwegingen tot op heden nog nooit een boor ter hand genomen. Ik bedoel maar!

Nee dan mister Chifff. Hij is door de ooievaar afgeleverd met een decoupeerzaag in zijn luiertje en kan werkelijk alles wanneer het op klussen aankomt. Het zit bij mijn allerliefste Bob de Bouwer in de genen, zijn hele familie vindt het leggen van een houten vloer, inzetten van nieuwe ramen, plaatsen van een keuken, een fluitje van een cent. Had ik al gezegd dat ik hem never nooit meer laat gaan!?

Laatst kwam ik er achter dat het verschil in klustechnische achtergrond ook tot wrijving kan leiden. Mister Chifff wilde graag even naar de bouwmarkt, hij had namelijk wat spulletjes nodig voor de luiken die hij ging maken voor de kamer van mini-Chifff. Of hij even alleen zou gaan? Nee joh, ik wilde perse mee, om de verf uit te zoeken voor een muur in hetzelfde kamertje. Dat heb ik dus geweten…

De verf voor het muurtje was zelfs voor een besluiteloos typje als ik vrij snel uitgekozen (lees: binnen 10 minuten). Maar toen bleek ik me behoorlijk vergist te hebben in het ‘even wat spullen uitzoeken voor de luiken’. Onze Bob spendeerde ongeveer per gangpad een kwartier aan snuffelen, vergelijken en uitkiezen. En ik kan je verzekeren dat er in een gemiddelde bouwmarkt heeeeel wat gangpaden te vinden zijn!

Kortom; de volgende keer blijf ik mooi thuis en mag mijn Bob zich helemaal uitleven in de bouwmarkt met scharnieren, houten platen, schroeven, schuurmachines, klopboren, kitspuiten, cirkelzagen et cetera. Ik gebruik die tijd wel nuttig om lekker vanaf de bank online te zoeken naar wat leuke uitbreiding voor de garderobe van de mini-Chifff…

In de milion dollar shoes post noemde ik mijn andere geweldige Milaan aankoop voor D-day al even, maar ik had nog beloofd een fotootje van de schatjes te posten… Dus bij deze!

En vooruit, deze lovely red ladies zijn het wel waard om meer dan 1 foto aan te wijden toch? Dit waren de schoenen die ik binnen een half uur Milaan shopping al in mijn tas had zitten, over deze aankoop (eerste zijstraat vanaf de Duomo links ) hoefde ik zoals je vast begrijpt niet zo lang na te denken!

De heels zijn dan wat mij betreft sky high maar ik droeg ze tijdens het D-day eten, dus ik kon er vooral mee zitten Ik combineerde de vuurrode pumps met een hagelwit jurkje dat ik nog een week voor aanvang heb laten inkorten, zie de foto hieronder (met mijn allerliefste vriendinnetje, getuige en partner in Milaan shopping crime!)…

Vooruit, zo vlak voordat het weekend lekker losbarst dan nog maar een opwarmertje totdat ik een complete D-day snapshot collage het web opgooi…

Na het tipje van de sluier van gisteravond heb ik hier dan eindelijk hét antwoord op de million dollar question! Maandenlang heb ik me afgevraagd op welke schoenen ik die laatste ‘single’ stappen zou zetten en vele opties passeerden de revue. Ik heb het world wide web uitgebreid afgespeurd en me afgevraagd welk schoeisel (en vooral: wat voor hakken!) het allerbest bij de mooiste jurk van de wereld zouden passen.

Uiteindelijk ben ik met mijn allerliefste beste vriendinnetje (én getuige!) van de zomer afgereisd naar Milaan. Zij ging voor dé D-day jurk, ik voor dé D-day schoen. Zouden we in deze modestad van Zuid-Europa slagen op onze missie!? Nou, daar kan ik volmondig ‘ja’ op zeggen. Zij kwam met 2 geschikte D-day jurkjes én hele mooie bijpassende heels thuis, ik had mijn arme koffer volgepropt met niet 1, niet 2, niet 3 maar 5 paar schoenen!

Niet al die schoenen waren bedoeld voor die o zo mooie dag in augustus, er zat bijvoorbeeld ook een paar Nike dunks tussen (alhoewel dat best bij mij had gepast toch?). Maar… 3 van de 5 nieuw aangeschafte shoe candies waren zeker wel bedoeld voor D-day! Je weet toch nooit of een hak afbreekt, riempje kapot gaat of een schoen totaal niet bij dé jurk past!? En thank god was het net flinke sale in de Italiaanse shopstad én liepen we tegen de leukste kleine boetiekjes aan.

Ik had alleen een lapje stof van de jurk mee om te kijken of mijn beoogde D-day schoenen kleurtechnisch goed zouden matchen, maar de kleur alleen zegt natuurlijk helemaal niks over het feit of de schoenen goed zouden staan bij het totaalplaatje (model/uitstraling van de jurk etc)… Daarbij had ik bedacht dat ik tijdens het diner (voorafgaand aan het ja-woord) een andere outfit aan zou trekken, stel je voor dat er allemaal vlekken op dé jurk zouden komen!! Een leuke bijkomstigheid van dit ‘briljante’ idee; ik kon ook nog eens shoppen voor een tweede outfitje! Plus schoenen…

Uiteindelijk is de keus gevallen op de crèmekleurige/gouden high heels op bovenstaande foto. En ook al waren de hakken sky high, ik heb het er toch zeker tot de helft van het feest op volgehouden. De andere Milaan schatjes die ik tijdens het diner  aan heb gehad, zal ik nog in een andere post laten zien. Ben in de tussentijd wel benieuwd wat je van deze (in mijn ogen) million dollar shoes vindt!

It’s been a while since my last post, sorry guys… Had lots of other things on my mind and I neglected this little blog a bit. Won’t happen again (I hope)!

Tomorrow is a huge day when it comes to the million dollar question… My bestie & I are travelling to Milan tomorrow evening. And what are we planning to do in this beautiful Italian city over the next couple of days? Besides eating lots of gelato, pizza & other Italian delicacies of course… We’re going on a major D-day shoe hunt! If there’s one place in the world where we can succeed, it’s got to be Milan, right?

I’ll let you know after our little trip if the million dollar question category has come to a close! Wish us luck…

After being on such a tight shopping budget for a while, it was definitely time for a reward. A little one of course, and a cheap one. Just to keep my hopes up. And to add some new flavor to my wardrobe!

The store that was very willing to help me find this little reward? American Apparel! It was hard to stay focused and not to wander off in the inspiring shop. But, I managed to only step towards the bright, colorful rack on the counter. Of course I had a difficult time to decide which beautiful treassure was about to get a new home. At the end I let ‘Eeny, meeny, miny, moe’ do the dirty work. Who came out winning!? The graceful, summery and very ice creamy Cone Island!

Too bad I had to leave Manila, Summer Peach & Malibu Green behind… Perhaps, in a week or two, it’s time for another little treat!?

With the big day coming up with less than six months I’m getting a little nervous. Not about all the decisions we still have to make, no, about the most important detail for D-day. The money issue.

I haven’t worried about a thing for the last couple of months. Yes, we had tonnes of questions to deal with, but hey, that was just part of the excitement. Every single night I slept like a baby, I woke up with a smile on my face and I rode to work humming my favourite songs. But, suddenly it hit me. It smacked me right in the face. How in God’s name would we be able to pay for all the expenses involved with the big day?! I can assure you; that’s not the most fun thought that comes to mind, especially with less than six months lying ahead of us…

Of course Mister Chifff and I saved some of our hard-earned money. Or if I’m being completely honest, I should say: we tried to save some money. When I checked our savings account the other day, it wasn’t a pretty sight. Drastic measures had to be taken. Unfortunately, one could refer to me as a big spender. I just love beautiful things and more importantly in this matter; I also love to collect all these beautiful things. Shoes, clothes, bags, jewellery, books, magazines, CDs, lipsticks, I collect all the aforementioned. Even if they’re not that beautiful. I wish I could be categorised as a big saver. But I spend money before it’s even in my pocket.

If we were to  go on like this, we’d have to celebrate D-day in our own back yard, cooking dinner for all our guests ourselves with me wearing a random dress I already have. Our savings weren’t very promising and I knew what I had to do. Cut my unnecessary expenses, A-S-A-P. My weak spot number one? Hardcore shopping. What to do? ‘Accidently’ bust my credit card, like friend E. did? Leave the card at home whenever I go out? Ask Mister Chifff to hide my spend-a-holic card?

Who would have thought; I managed to get a grip on my spending habits without all these measures. I simply put them on hold, just like that. Without shedding one single tear! I didn’t blink when I sent back all the H&M goodies the postman delivered, I waved my newest pair of high heels goodbye when I returned them to the store and I even started to do my groceries in a less expensive supermarket. Why couldn’t I find this control-my-expenses-button before? I would have been Richie-rich!

So bye-bye nasty spending habits and hello beautiful, perfect and unforgettable D-day…

PS Too bad that Mister Chifff has seemed to develop a new addiction; as my private handyman he’s suddenly all about tools, tools, tools. Last week he came home with a brand new extravagant hedge trimmer and today he ‘surprised’ me with a shiny, self-regulating, touch screen thermostat. Wow… Should I try to hide his credit card!?

It didn’t happen overnight, I always was that kind of person. As long as I can remember, I’ve been like that. Ever since I was a young, cute little lady, my parents used to mock me. They told me that I reminded them of the fairytale “The Princess and the Pea”.  Why? Because I could act pretty spoiled. And because I could act highly sensitive.

Not in a ‘boohoo, my rabbit didn’t eat the carrot I gave him, he must hate me’ sensitive kind a way. (Well, I did cry my eyes out when Bambi’s momma died, but keep that to yourselves…) No, I could be a real pain in the ass.  The shower wasn’t warm enough. The mattress wasn’t soft enough. My pizza wasn’t crispy enough. And so on. At night this highly sensitive feature even acted up. Especially when we were out on a holiday.

Back in the days, this spoiled little princess was often spotted camping (dear Love, don’t get your hopes up, at that age I just had to go with the flow, depending on what my parents decided, it was not, I repeat, not my preference!). What’s customary to camping? A camping site, tents, caravans, joint lavatories (yup, walking up & down the camping site with toilet paper stacked under your armpit, very classy indeed) and, of course, other lovely campers. Well, that just turned out to be the problem.

I was one of the lucky ones; my royal parents were fond of camping in a tent. Joy oh joy. At night, just when I wiggled myself in a comfy position in my way too warm, way too small and way too sweaty sleeping bag (off the record: now that I’m a little older and a lot wiser I know for a fact that there isn’t such a thing as a comfy position in a sleeping bag!), it started. Our giant, German camping neighbour decided it was a perfect night to snore his way into his sweet, German camping dreams. And when I say snore, I’m referring to incredible loud, impossible to ignore (and definitely impossible to sleep through) snoring.

Every single holiday there magically appeared a giant, snoring camping neighbour. Either German, French, Italian or Spanish; the snoring community had tracked me down and always knew to find the little, highly sensitive princess on the camping site. I’ve tried to battle them, several times. But for some reason, they didn’t take a little girl moaning, groaning, banging on her side of the tent or even throwing little rocks onto their tents, very serious.

But a few weeks I found out that the highly sensitive princess isn’t alone in this big, mean, snoring world. She has another highly sensitive princess sister! I went on a shopping spree to London (thx Digitalista E. for the tips) with my best friend E. and our hotel room turned out to have very thin walls (you could easily compare it to those of a tent). The very first night of our trip I heard a familiar noise coming out of the room next to us…

Oh my god, the snoring community just couldn’t stop harassing me! But before I could even make an annoyed sound/remark, my dear friend E. was talking on the phone to the night porter; “Excuse me sir, do you mind telling me what’s your policy against snoring people!? There’s a man in the room next to us, and he’s snoring like crazy. I’m about to think there’s a giant bear sleeping next to us! How am I supposed to get some sleep and more importantly; what are you gonna do about it?!”

After all these years I finally met my lost princess sister… Together we will fight the snoring community, don’t you worry!

Een keer in de zoveel tijd is het weer zover. Je kunt erop wachten, de dagen zijn af te tellen. Vlak ervoor is er dat overleg met mezelf. Doe ik het nu of wacht ik nog even op een gunstiger moment. Bij mij lukt dit meestal niet, ik ben er veel te ongeduldig én hebberig voor. Daarom is er waarschijnlijk ook die haat-liefdeverhouding tussen ons. Soms kan ik er best een beetje ongelukkig van worden, soms kan ik letterlijk een gat in de lucht springen. En mijn portemonnee met mij. Sale… Ik kan heel goed met maar ook heel goed zonder.

Tranen in mijn ogen is misschien een tikje overdreven. Maar als ik mijn nieuwsgierigheid weer eens niet kan bedwingen en, tegen beter weten in, tijdens de sale het prijskaartje van een eerder door mij gekocht paar schoenen, jas, jurkje, jeans et cetera omdraai, moet ik toch even slikken. Waarom lopen er op dat moment lucky bastards de winkel uit met MIJN felbegeerde item, voor minder dan de helft van het door mij neergetelde bedrag?? Snik, boehoe, het is niet eerlijk.

Oké, ik treur niet lang. Dan sla ik ook maar gewoon mijn slag en koop ik iets waar IK een schijntje voor betaal vergeleken met die sukkels die er de volle mep voor hebben neergeteld. En nieuwe aankopen zijn tijdens sale heel goed te verantwoorden. “Of ik weer iets nieuws aan heb? Ja, was heeeeel cheap in de sale!” Daarom ben ik waarschijnlijk ook een sucker voor sample-sales. “Nee, natuurlijk heb ik geen drie broeken tegelijk nodig. Maar ze waren bij elkaar nog geen veertig euro!”

Op momenten dat de afprijsstickers al ongeveer klaarliggen heb ik moeite om die ene aankoop even te laten voor wat het is. Want het mag dan wel bijna sale zijn, straks is dit jackie er niet meer. Of alleen in die stomme poepkleur. En dan kan ik me wel voor mijn kop slaan…

De afgelopen twee weken heb ik onbewust aan een soort theme trippin’ gedaan. Lees korte tripjes meets modesteden meets uitverkoop. Stond ik twee weken geleden nog in Antwerpen waar blijkbaar uitgerekend die dag de solden van start ging (vandaar al die shoppende Belgen die me onder de voet liepen), gistermiddag onthaalden de Parijse winkels me met grote sale borden. En die actie van ‘het derde item voor 1 euro’ vond ik best fijn.

Niet gepland (de trips wel) maar toch best leuk zo’n internationale sale sessie tussendoor. Ik kom dingen tegen die ik niet al een seizoen lang in winkels heb zien liggen en kan ook terug in Nederland niet geconfronteerd worden met shockerende bodemprijzen van mijn aankopen van over de grens.

Ik ga maar vast voor volgend jaar wat andere steden prikken. Kopenhagen, Berlijn en Londen staan ook nog op mijn lijstje…

Het erge is dat ik in die paar dagen echt veel andere dingen heb gedaan. Verschillende Gaudi-huizen bezocht, een tour door Camp Nou gevolgd, het gebruikelijke bezoekje aan Parc Guëll gemaakt et cetera. Dus ik heb helemaal niet zo heel veel tijd gehad om mijn zuurverdiende centjes uit te geven. Ik kan gewoon heel efficiënt shoppen!

Of ik al die nieuwe aankopen nodig had?! Nee natuurlijk niet, mijn kast thuis puilt uit en ik weet van gekkigheid niet meer waar ik al mijn pumps, laarzen, slippers, flatjes, sneakers en al die andere schoenen moet laten. Maar ik kan gewoon erg gelukkig worden van shoppen. En eigenlijk word ik nog gelukkiger wanneer ik iets nieuws voor het eerst aan heb. Daar ligt misschien wel de oorzaak van mijn shopdriften. Zodra die first time van mijn allernieuwste broek voorbij is, draag ik het nog een paar keer. En wanneer die broek geluk heeft, komt ie terecht op mijn stapeltje favo kleren en ziet ie het daglicht vaker dan aaaal die andere broeken in mijn kast.

In alle andere gevallen gaat het mijn nieuwe aanschaffen minder rooskleurig af. Ik prop ze ergens in mijn kast, waar ze in de loop der tijd (bij mij vaak al binnen een maand) steeds verder naar achter/onder verdwijnen. It’s a shame… En dan heb ik het nog niet eens over de bewoners van mijn kledingkast waar nog een prijskaartje aan zit!

Twee vriendinnetjes hebben me van de week officieel gekroond. Tot shoppingqueen van het jaar! Ik trek me nu maar eens heel stilletjes terug om al mijn verwaarloosde aankopen te sorteren en er een betere bestemming voor te verzinnen…