Aangezien ik door mijn omgeving (lees: vooral familie) altijd bestempeld word als iemand met een giga gat in haar hand, had ik me al neergelegd bij de stempel ‘shopaholic‘ op mijn voorhoofd. Waarom ook niet, ik behoor toch ook tot deze categorie!?

Aan dit voldongen feit ben ik sinds een weekje beginnen te twijfelen. Zoals algemeen bekend krijg je als mini-drager in afwachting van de komst op de mini-me een aantal weken thuis op de bank chillen, mini-kamer preppen & lekker powernapjes doen in de schoot geworpen. En laat ik deze tijd tot nu toe toch heel nuttig hebben ingevuld…

Natuurlijk heb ik me zeker ook met bovengenoemde activiteiten bezig gehouden, maar ik heb ook een nieuw, zeer verrijkend (in de letterlijke zin van het woord) tijdverdrijf gevonden: ‘marktplaatsen’!  Men neme een grote dosis overbodig geworden kleding en schoenen uit de omvangrijke eigen garderobe, selecteert dit op ‘heb-gehalte’ (dus nee, die versleten shirtjes komen niet door de ballotagecommissie), pakt een camera, trekt een mooie paspop (thanks miss E!!) om beurten een nieuwe outfit van de stapel aan, maakt hier snapshots van en knalt dit allemaal op het o zo geliefde Marktplaats, in je eigen online marktkraampje. Appeltje eitje!

Oké, je moet er wel wat tijd voor uittrekken maar die heb ik nu gelukkig even in overvloed… Vooral het bedenken van aantrekkelijke beschrijvingen van je goods vereist wat denkwerk, je moet namelijk niet verwachten dat je de enige bent die online op de markt gaat staan met zijn/haar overbodige collectie! De truc is om nét die opvallende titel te gebruiken, een fijne beschrijving met de juiste steekwoorden neer te pennen en natuurlijk het geheel van duidelijke, scherpe pics te voorzien.

Nu is tot mijn verrassing gebleken dat ik hier een aardig neusje voor heb, de handel gaat namelijk echt als een trein. En dan niet zo’n lullig boemeltje die met wat overmatige sneeuwval zo’n drie uur tussen Schagen en Zaandam stilstaat. Nee, als een Thalys die gewoon volgens planning binnen 3,5 uur van Amsterdam naar Parijs sjeest. De kassa rinkelt! En natuurlijk heb ik voor mijn handelswaar ‘ooit’ meer betaald dan de schappelijke prijsjes waarvoor ze nu over de toonbank vliegen, maar een kniesoor die daar op let…

Ik blijk dus opeens goed te zijn in het verdienen van geld via online shoppen, in plaats van het mijn dierbare portemonnee uit te laten vliegen. Toch fijn om zo, vlak voor de toch vrij kostbare komst van de mini-Chifff, tot dit nieuwe inzicht te komen!

Maar goed, duty calls, ik ga mijn kasten weer eens uitspitten om mijn online handeltje weer aan te vullen. Ik kan mijn vaste klanten toch niet teleurstellen met lege rekken!?

Vooruit, zo vlak voordat het weekend lekker losbarst dan nog maar een opwarmertje totdat ik een complete D-day snapshot collage het web opgooi…

Na het tipje van de sluier van gisteravond heb ik hier dan eindelijk hét antwoord op de million dollar question! Maandenlang heb ik me afgevraagd op welke schoenen ik die laatste ‘single’ stappen zou zetten en vele opties passeerden de revue. Ik heb het world wide web uitgebreid afgespeurd en me afgevraagd welk schoeisel (en vooral: wat voor hakken!) het allerbest bij de mooiste jurk van de wereld zouden passen.

Uiteindelijk ben ik met mijn allerliefste beste vriendinnetje (én getuige!) van de zomer afgereisd naar Milaan. Zij ging voor dé D-day jurk, ik voor dé D-day schoen. Zouden we in deze modestad van Zuid-Europa slagen op onze missie!? Nou, daar kan ik volmondig ‘ja’ op zeggen. Zij kwam met 2 geschikte D-day jurkjes én hele mooie bijpassende heels thuis, ik had mijn arme koffer volgepropt met niet 1, niet 2, niet 3 maar 5 paar schoenen!

Niet al die schoenen waren bedoeld voor die o zo mooie dag in augustus, er zat bijvoorbeeld ook een paar Nike dunks tussen (alhoewel dat best bij mij had gepast toch?). Maar… 3 van de 5 nieuw aangeschafte shoe candies waren zeker wel bedoeld voor D-day! Je weet toch nooit of een hak afbreekt, riempje kapot gaat of een schoen totaal niet bij dé jurk past!? En thank god was het net flinke sale in de Italiaanse shopstad én liepen we tegen de leukste kleine boetiekjes aan.

Ik had alleen een lapje stof van de jurk mee om te kijken of mijn beoogde D-day schoenen kleurtechnisch goed zouden matchen, maar de kleur alleen zegt natuurlijk helemaal niks over het feit of de schoenen goed zouden staan bij het totaalplaatje (model/uitstraling van de jurk etc)… Daarbij had ik bedacht dat ik tijdens het diner (voorafgaand aan het ja-woord) een andere outfit aan zou trekken, stel je voor dat er allemaal vlekken op dé jurk zouden komen!! Een leuke bijkomstigheid van dit ‘briljante’ idee; ik kon ook nog eens shoppen voor een tweede outfitje! Plus schoenen…

Uiteindelijk is de keus gevallen op de crèmekleurige/gouden high heels op bovenstaande foto. En ook al waren de hakken sky high, ik heb het er toch zeker tot de helft van het feest op volgehouden. De andere Milaan schatjes die ik tijdens het diner  aan heb gehad, zal ik nog in een andere post laten zien. Ben in de tussentijd wel benieuwd wat je van deze (in mijn ogen) million dollar shoes vindt!

With Paris Fashion Week stirring up my favourite European city this week, I had to think of this genius step-by-step guide I once spotted at Refinery 29.

Is it your ultimate goal to have your picture taken by the Sartorialist? And are you planning to visit Fashion Week or to walk around near the Fashion Week locations in Paris? Just follow this wonderfully clever guide and you should achieve your goal without a doubt. Having your own Sartorialist snapshot; your life wouldn’t be complete without it… Good luck trying!

PS Got my own snapshot taken by Dutch Glamour, for all the Dutchies: see the picture & article here.

America’s Next Top Model!? One of my favorites! Ik zit standaard paraat op de maandagavond en ik wil best met je afspreken om samen te eten, maar dan wel thuis (bij jou of mij, het is me om het even) voor de buis. En niet teveel er door heen praten svp, ik wil niks missen. De kunst is natuurlijk om bij aflevering 1 al te voorspellen wie er uiteindelijk met de felbegeerde titel aan de haal zal gaan. Een nog grotere kunst is om gedurende het ‘seizoen’  niet al de winnares ‘tegen te komen’. Zeker met dit werk en al die ‘levensgevaarlijke’ modesites en fashion blogs loop je gewoon een heel groot risico. En dan is dus je hele ANTM seizoen verpest. Dat wil je echt niet.

Bij de Nederlandse variant is dat gevaar niet aanwezig. Geen achter de feiten aan lopende afleveringen. What you see, is what you get. De winnares is niet bij de halve wereld al bekend terwijl jij nog weddenschapjes af wil sluiten over wie er met de hoofdprijs aan de haal gaat. Aanstaande maandag is het weer zover: dan zit ik met mijn snufferd op de catwalk tijdens de finaleshow van Holland’s Next Top Model 2. Ik ben benieuwd wat ze er dit keer van maken, vorig seizoen heb ik me prima vermaakt bij de finale. Zit er weer een lastige hindernis in, zoals die steile trap? Gaat er iemand onderuit door te hoge hakken of lastig lange jurken!? Of heeft 1 van de finalisten echt een vreselijk beroerd loopje? Maandagavond is moment-of-truth-avond voor Christa, Sabrina en Kim. Tijd om onder grote druk op je best te presteren…

En ik weet hoe makkelijk je onder die druk kunt bezwijken. Poeh. Dat is snel gebeurd. Het begon gister allemaal met de vrij onschuldige vraag van mijn geliefde collega M. of ik vandaag op kantoor zou zijn. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik enthousiast. “Helemaal goed, je moet namelijk op de foto!” Uhm, rewind… Ik moet wat!? “Haha, grapje zeker?” Niet dus, een echte professionele fotograaf was opgetrommeld om de Yourscene redactie (en een handjevol vers-van-de-pers bloggers voor grote broer Partyscene) op de gevoelige plaat vast te leggen. Slik. Ik vind foto’s super leuk maar vooral van andere mensen. En zelf sta ik heus wel eens op vakantiekiekjes, allemaal prima, maar poseren!? 1 op 1? Met een pro!? Paniek…

Wat moet ik aan!? Shirt, jurkje, blouse, vestje? Broek, legging, rokje? Welke stijl? Casual, sporty, chic, classy, bohemian, mix van alles ? Hoe moet mijn haar? Los, vast, met/zonder mijn op dit moment favo kanariegele haarband? Sieraden? Wat doe ik met die paar oneffenheden in mijn gezicht (lees: opkomende pukkels, wallen!)? Make-up!? Heb ik eigenlijk nooit, maar moet ik nu voor meer gaan dan alleen mijn vertrouwde mascaraatje? En wat voor poses moet ik in godsnaam gaan innemen!? Serieus, vrolijk, droevig, blij, gek, verrast, boos? F*ck, waarom heb ik Yfke niet onder mijn speeddial staan!?! Dit gaat nooit goed komen, ik kan maar beter thuis blijven.

Dag van de waarheid. Ik heb slecht geslapen. Shit, dat komt mijn wallen niet ten goede. Ik heb nog tot 12 uur voordat de fotograaf komt, zal ik koude, gebruikte theezakjes op mijn ogen leggen? Hmm, dat werkt een beetje lastig natuurlijk. Zou er iemand aambeiencrème bij zich hebben!? Pff, alsof diegene dat zou durven toegeven… Natuurlijk, ik weet het: camouflagestift! Pfieuw, gelukkig helpt een collegaatje me uit de brand. Tik, tik. De tijd gaat zooo langzaam en iedereen lijkt wel vóór mij aan de beurt te zijn. Adem in, adem uit. Er zijn ergere dingen. Probeer vooral je lichaamstemperatuur een beetje in bedwang te houden. Met zo’n tomatenkop wordt het sowieso een vreselijke foto.

Het is zover! Met lood in mijn schoenen begeef ik me naar de voor de fotoshoot omgebouwde keuken. Ik wil niet… Stel je niet zo aan, wat is nou een fotootje!? Nu is het klaar met dat gejank. “Ga daar maar zitten,” zegt de allervriendelijkste fotograaf. “Is goed,” zeg ik terwijl ik over het snoer van de lamp struikelend de betreffende kruk bereik. “Hoe moet ik zitten?” “Waar je je lekker bij voelt,” is het antwoord wat ik dus niet wil horen. Waar ik me lekker bij voel? Bij alles voel ik me lekkerder (naakt op een olifant, zonder drinken op een onbewoond eiland), dan hier nu te zitten met die big ass camera op me gericht!

“Kun je iets naar mij toe buigen?” Hop, ik raak met mijn kin mijn knieën al aan. Dat is niet de bedoeling, ik moet ongeveer 30 graden terug bewegen. “Wil je je hoofd iets schuin houden?” Huppa, mijn hoofd ligt al op mijn schouders. Ook dat is niet wat de fotograaf in gedachten had. Of kleine, subtiele bewegingen niet in mijn gebruiksaanwijzing zijn opgenomen!? Uhm, niet als ik een dergelijke druk voel dat ik bijna niet meer weet hoe ik adem moet halen.

Mag ik al weg? Opnieuw een teleurstellend antwoord: “Ik heb er nog geen geschikte foto tussen zitten, kun je ook kijken zonder zo te staren?” Mamaaaaa, ik wil niet meer…. Net wanneer mijn onderlip begint te trillen lijkt er als een wonder opeens een bruikbare snapshot op de camera te staan. Ik ben klaar en voordat de fotograaf kan besluiten terug te krabbelen ren ik van de ‘set’, naar mijn o zo veilige bureau. Vastbesloten om me de rest van de middag niet meer in de keuken te vertonen.

R-e-s-p-e-c-t voor alle modellen. Dit was eens maar nooit weer!