It’s been a while since my last post, sorry guys… Had lots of other things on my mind and I neglected this little blog a bit. Won’t happen again (I hope)!

Tomorrow is a huge day when it comes to the million dollar question… My bestie & I are travelling to Milan tomorrow evening. And what are we planning to do in this beautiful Italian city over the next couple of days? Besides eating lots of gelato, pizza & other Italian delicacies of course… We’re going on a major D-day shoe hunt! If there’s one place in the world where we can succeed, it’s got to be Milan, right?

I’ll let you know after our little trip if the million dollar question category has come to a close! Wish us luck…

Before reading on, it’s important you’re aware of a certain flaw in my existence. I don’t know what went wrong or when it went wrong. While having my first cry on this planet at birth, bouncing around the playground during childhood or exploring my boundaries as a teenager? It doesn’t matter, at this point we can’t do anything about it. This flaw is irreparable. I’m the lousiest decision maker you’ll ever know…

Whether it comes to deciding what to cook for dinner, which outfit to pick in the morning or even which flavour I prefer for my cup of tea; when it’s decision time it’s hell on earth. For me. And for my loved ones. “Should I buy these heavenly high heels in black or blue? If you were me, would you go for the raspberry cheesecake or the raisin scone? I can’t decide on the name for my sweet little cat; do you prefer Jules, Mouse or Jojo!? Tell me, should I wear my new LBD to this party tonight, go for the bright shorts with the over-knee boots or just hop into my more casual jumpsuit?”

Starting to get the picture? Time to switch to the real deal and tell more about the tonnes of questions I’m dealing with, since the end of August…

When?
In spring, with the risk of a typical Dutch rainy day? In summer, with the risk of a typical Dutch rainy day? In autumn, with the risk of a typical Dutch rainy day? Or in winter, when it’s probably really cold and slippery?

Where?
While considering the aforementioned risks, going abroad is real tempting. But which country? France, Italy, Spain or should we take it to a whole other level outside of Europe? Or is it better (i.e. wiser from a financial perspective) to stay close to home? And if so, is it preferable to go to the countryside or to stay in town?

What to wear?
That depends on the choices made in the when & where sections. Will it be steaming hot or extremely cold? Or something in between? Should I wear an outfit in my favourite colour? Do I even have a favourite colour? And, do I prefer a casual look or is over the top the way to go?

Shoes?
You know me, I’m a real shoe person. So, this is the million dollar question. Choose sky high and almost mythical heels? Or wear shoes less mythical but just as pretty in which you can walk the walk and talk the talk, 24/7? In which colour? Should they match the outfit? Or should I stick to my regular style, wearing shoes in a completely contrasting colour?

Hairdo?
If you’ve read my HAIRassment blog, you will already know I’m really fickle when it comes to my hairdo. So, of course, right now I’m obviously completely clueless about what to do with my hair. Curls, braids or just plain straight? Up or down? Casual or chic? With cute accessories like bows, clips and bands or without?

Make-up?
For a girl who only wears a hint of make-up (never leaves her house without mascara on her lashes, and only uses some bright red lipstick on occasion) this is another tricky decision to make. Go for the usual a.k.a. casual stuff? Or visit a pro and let them help out? And of extreme importance in this matter: when is ‘over the top’ too much?

I could go on and on forever, summing up all these harsh decisions-to-make. Invites? Guests? Photos? Treats? Drinks? Dinner? Trip afterwards? Dress code? Car? Decorations? Music? Flowers? Seating arrangements? Time schedule? Hotel stay? Accessories?

At the end of the day, all these questions are of secondary importance. It all comes down to 1 answer only…

“I do!”

It didn’t happen overnight, I always was that kind of person. As long as I can remember, I’ve been like that. Ever since I was a young, cute little lady, my parents used to mock me. They told me that I reminded them of the fairytale “The Princess and the Pea”.  Why? Because I could act pretty spoiled. And because I could act highly sensitive.

Not in a ‘boohoo, my rabbit didn’t eat the carrot I gave him, he must hate me’ sensitive kind a way. (Well, I did cry my eyes out when Bambi’s momma died, but keep that to yourselves…) No, I could be a real pain in the ass.  The shower wasn’t warm enough. The mattress wasn’t soft enough. My pizza wasn’t crispy enough. And so on. At night this highly sensitive feature even acted up. Especially when we were out on a holiday.

Back in the days, this spoiled little princess was often spotted camping (dear Love, don’t get your hopes up, at that age I just had to go with the flow, depending on what my parents decided, it was not, I repeat, not my preference!). What’s customary to camping? A camping site, tents, caravans, joint lavatories (yup, walking up & down the camping site with toilet paper stacked under your armpit, very classy indeed) and, of course, other lovely campers. Well, that just turned out to be the problem.

I was one of the lucky ones; my royal parents were fond of camping in a tent. Joy oh joy. At night, just when I wiggled myself in a comfy position in my way too warm, way too small and way too sweaty sleeping bag (off the record: now that I’m a little older and a lot wiser I know for a fact that there isn’t such a thing as a comfy position in a sleeping bag!), it started. Our giant, German camping neighbour decided it was a perfect night to snore his way into his sweet, German camping dreams. And when I say snore, I’m referring to incredible loud, impossible to ignore (and definitely impossible to sleep through) snoring.

Every single holiday there magically appeared a giant, snoring camping neighbour. Either German, French, Italian or Spanish; the snoring community had tracked me down and always knew to find the little, highly sensitive princess on the camping site. I’ve tried to battle them, several times. But for some reason, they didn’t take a little girl moaning, groaning, banging on her side of the tent or even throwing little rocks onto their tents, very serious.

But a few weeks I found out that the highly sensitive princess isn’t alone in this big, mean, snoring world. She has another highly sensitive princess sister! I went on a shopping spree to London (thx Digitalista E. for the tips) with my best friend E. and our hotel room turned out to have very thin walls (you could easily compare it to those of a tent). The very first night of our trip I heard a familiar noise coming out of the room next to us…

Oh my god, the snoring community just couldn’t stop harassing me! But before I could even make an annoyed sound/remark, my dear friend E. was talking on the phone to the night porter; “Excuse me sir, do you mind telling me what’s your policy against snoring people!? There’s a man in the room next to us, and he’s snoring like crazy. I’m about to think there’s a giant bear sleeping next to us! How am I supposed to get some sleep and more importantly; what are you gonna do about it?!”

After all these years I finally met my lost princess sister… Together we will fight the snoring community, don’t you worry!

De lente is begonnen en dat lijkt in mijn omgeving wel weer het startsein te zijn geweest voor een massale uittocht, de Nederlandse grenzen over. Mijn Fashionscene wederhelft is weliswaar net terug van een maandje Indonesië en ook mijn andere collega heeft zich na een trip Zuid-Afrika weer tegenover me genesteld, maar toch.

Vriendinnetje C. zit in Istanbul, vriendje P. in Madrid, nicht D. gaat dit weekend voor de 2^e keer op wintersport  en broerlief ligt gewoon op een hagelwit strand in Isla Margarita! Gelukkig heb ik ook iets in het vooruitschiet; over iets meer dan een maand zit ik in het vliegtuig richting ‘Buena Vista Social Club’ Cuba…

Ik maak deze reis naar het land van de rum, sigaren en salsamuziek niet in mijn eentje (ik ben niet zo’n lonely traveller), samen met 5 meiden ga ik twee weken genieten van alles waaraan Cuba rijk is. We hebben alleen een ticket geboekt en we zijn van plan een groot deel van het eiland te bekijken, dus enige voorbereiding is best handig. Waar ga je slapen? Hoe ga je reizen? Welke steden/plekken doe je wel aan? Welke niet? Hoe lang van tevoren moet je je visum regelen? Wat neem je mee? Allemaal vrij voor de hand liggende vragen, zou je denken. Dus niet voor mij!

Op zekere leeftijd denk je er toch wel ongeveer uit te zijn over hoe je als persoon in elkaar zit. Je kunt je zwakke en sterke eigenschappen benoemen en je weet wel zo’n beetje hoe je op bepaalde situaties reageert. Nou, ik leer nog elke dag hoor. In dit geval heb ik weer een behoorlijk slecht ontwikkelde kant van mezelf leren kennen: het voorbereiden van vakanties.

Misschien wist ik het ook wel al ergens diep van binnen, maar wilde ik het gewoon niet toegeven. Want met de auto op vakantie gaan naar Zuid-Frankrijk, met als doel in leuke herbergjes/schattige hotelletjes te slapen, maar voor de zekerheid een tent achterin gooien en vervolgens bijna 2 weken op een camping staan met ook enkel en alleen die tent als kampeeruitrusting… Geen geweldige voorbereiding toch!? Best friend E. was wel zo slim geweest een gasstelletje mee te nemen, maar hadden we ook iets van pannen bij ons!? Helaas pindakaas.

Of wat te denken van een reisje naar Brasil? Met hetzelfde allerliefste vriendinnetje me elke ochtend afvragen waarom het weer regent. Regentijd in de zomer!? Oh, zomer bij ons is hier regentijd… En inentingen halen? Waarvoor!? I made myself clear, tot in de puntjes voorbereid op vakantie gaan is er niet bij met mij. Maar dat maakt het ook wel spannend toch? Heb ik dat cruciale ‘ding’ wel/niet meegenomen!? Is die o zo belangrijke reservering nu wel/niet bevestigd? 1 factor is overigens constant: ik neem echt altijd teveel spullen mee als ik op reis ga.

Tijdens de Cuba meetings die we tot nu toe hebben gehad heb ik me van mijn beste kant laten zien. Een gidsje gekocht, gelezen, doorgebladerd in de winkel!? Nee, nee en nog eens nee. Bedacht waar ik graag heen wil? Don’t think so. Mijn gedachten over de vervoersmogelijkheden laten gaan?! Uhm, nee dus. Gelukkig hebben mijn reisgenoten juist een sterk ontwikkelde ‘ik ga op reis en neem mee’-kant. Mijn mailbox bliept om de dag dat ik weer een nieuwe Cuba info-mail heb binnengekregen, de excelbestandjes met kostencalculaties, af te leggen kilometers en meeneemlijstjes stapelen zich op. Volgens mij heerst bij mijn travel buddies nu de mening dat ik een complete reis no-no ben die nog nooit een voet over de grens heeft gezet. Of moet ik de uitleg “Cuba is een eiland” in een andere context plaatsen…

Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet uit, ik vind het heerlijk dat zoveel lieve vriendinnen zich zo geweldig aan het inlezen en voorbereiden zijn. Weet ik in ieder geval zeker dat ik op de juiste plaats van bestemming aankom en niet per ongeluk in Mexico het vliegtuig uitrol!

Sommige mensen vinden het heel leuk en doe je er een groot plezier mee. Andere mensen hebben er een hekel aan en bij hen moet je er echt niet mee aankomen. Ik bevind me hier ergens tussen in, al neig ik wel meer naar de laatste groep. Big surprises? Erg leuk, maar liever bij iemand anders…

Misschien een slap excuus maar het komt gewoon door mijn opvoeding. In de aanloop naar 5 december in de weer met lijm, papier-maché, zaagsel, karton en verf? Don’t think so. Surprises waren niet bij onze sinterklaasviering inbegrepen, ook al heb ik wel eens een halfslachtige poging ondernomen om iets in elkaar te knutselen. Ik begreep al snel dat dat niet voor mij was weggelegd, het zielige kartonnen autootje wat uit mijn inspanningen voort kwam zag er niet uit. Daarom deden we dus niet aan surprises; wij, als in mijn familie (me included), zijn gewoon niet zo creatief. Wel met woorden gelukkig, dus we compenseerden ons knutsel no-no gehalte met gedichten op werkelijk iedere pepernoot uit de juten zak.

Surprises in de vorm van verrassingsfeestjes zijn mij ook niet met de paplepel ingegoten. Alle verjaardagen, familiereünietjes, grootschalige get-togethers met vrienden/vriendinnen zijn in mijn leven van jongs af aan al zorgvuldig gepland, op elkaar afgestemd en georganiseerd. Niks geen donkere-thuiskomst-met-hartaanval-verschijnselen-door-mensen-die-“surprise”-gillend-achter-de-banken-vandaan-springen-en-mij-met-confetti-bestrooien. You get the picture. Ik heb wel eens mee ‘verrast’ bij een vriendinnetje die na zoveel maanden buitenland weer thuis kwam maar echt zelf iets georganiseerd? Nope. Is natuurlijk ook weer iets waar je creatief voor moet zijn én ik ben er stiekem zelf toch ook gewoon niet zo van. Ik wil altijd 24/7 weten waar ik aan toe ben, wat er gaat gebeuren, waar ik op voorbereid moet zijn, wat ik mee moet nemen, wie er ook komen etc. I’m missy wants-to-know-it-all!

Als je bovenstaande van me weet, snap je misschien wat beter dat ik nu wat onrustig heen en weer wiebelend op mijn stoel zit. Morgenmiddag ga ik namelijk met 5 hele lieve vriendinnetjes weg. Voor een weekend lang. Waar naartoe? Al sla je me dood, dat is een ‘verrassing’. Grrrrrrrrr. De enige info die ik heb gekregen is dat we om 16.00 uur vertrekken, met de auto, en dat we maandagochtend weer terug keren richting Amsterdam… Tsja, daar kan deze missy wants-to-know-it-all natuurlijk niet zoveel mee! Na enig aandringen van een vriendinnetje (die net zo nieuwsgierig is als ik) kregen we het volgende bericht:

“Op de plaats van bestemming zal het tussen de 11-13 graden zijn. We gaan natuurlijk ook 1 misschien 2 avonden uit. Neem niet alleen maar pumps mee maar ook een paar sneakers waar je een beetje op kunt lopen, niet dat we meedoen aan de wandelvierdaagse met hindernissen, maar 3 dagen binnen blijven is natuurlijk ook niet de bedoeling. Minstens 1 chill-pak is ook een vereiste. Beddengoed, slaapzakken en badlinnen is niet nodig. Tot zover de tips…”

Hmm, ik weet nu wel iets meer. We zitten niet in een tent, anders hadden we slaapzakken mee moeten nemen. We gaan ook niet naar een warm, zonnig oord dus ik hoef geen zonnebrand in te pakken. Ik moet niet alleen huis-tuin-en-keuken-outifts in mijn tas gooien, we gaan kennelijk ook ergens aan de booze plus danspasjes (yeah!). Maar ik weet nog steeds niet genoeg! Mijn eerste reactie luidde dan ook: “ik mis de tip om zwemspullen mee te nemen, heb ik die nieuwe vlindertjes voor niks gekocht?!”. Helaas kreeg ik hier geen antwoord op.

Uiteindelijk heb ik mezelf listig opgeworpen om te helpen bij het doen van de inkopen voor vertrek. Terwijl ik met 1 van de grote organisatoren achter ons verrassingsweekend aan het bespreken was hoe laat we het beste konden afspreken, liet ik soepeltjes vallen dat dat afhankelijk was van hoe lang we moesten rijden naar de plaats van bestemming… In gedachten zag ik mezelf al met de kaart van Nederland in mijn hand uitmeten in welke cirkel rond onze thuisbasis we ongeveer terecht moesten komen. Maar natuurlijk werd er doodleuk overheen gepraat! Grrrrrrr big time.

Er zit dus niks anders op dan dat ik vannacht geen oog dicht doe, me afvragende in welk oord ik me de komende paar dagen ga bevinden. En me bedenkende wat ik allemaal mee ga nemen voor deze ‘spannende’ trip. Ik heb daar al de grootst mogelijke problemen mee als ik wél weet waar ik heen ga en wat ik er ga doen; moet je na gaan wat voor chaos het nu in mijn hoofd, huis en tas gaat worden! Maar wat er ook gebeurt: mijn bikini, duikbril en vlinders gaan in ieder geval onderin mijn tas…